Mentionsy

Sama książka, którą napisałem, która jest tutaj, mam nadzieję, fundamentalnym, ciekawym punktem wyjścia do dyskusji na temat punktu, w jakim jesteśmy jako Polska, ale także jako pewien świat zachodni, chodzi mi tutaj oczywiście o Europę i Stany Zjednoczone, jakiego jesteśmy częścią.

Użyteczna może być kategoria, którą swego czasu stworzył rosyjski socjolog Aleksiej Jurczak, żeby opisać późny Związek Sowiecki, ale później brytyjczyk Adam Curtis przełożył to do naszej rzeczywistości.

Podobno można byłoby napisać wybitną książkę filozoficzną złożoną z samych żartów, więc ja podam jeszcze jeden.

Kiedyś go opowiadał Sławoj Žiżek, jest on w jego książce, o tym, jak to Niemiec z NRD zostaje zabrany na Syberię do Związku Sowieckiego, no i mówi swojej rodzinie, że będzie pisał, no ale nie wie, czy to, co będzie pisał, nie będzie ocenzurowane, czy po prostu to, co on napisze, będzie prawdą.

Więc umówili się, że jeśli to, co napisze, będzie napisane niebieskim atramentem, no to znaczy, że jest to prawda.

A jeśli to, co napiszę, będzie napisane czarnym atramentem, no to będzie znaczyło to, że piszę to, co musi.

No więc dostają list, w którym jest napisane, że w sumie jest tutaj bardzo w porządku, praca wcale nie jest taka ciężka, ludzie są mili, żadnego tam zamordyzmu, da się tutaj urządzić i ma nadzieję, że za jakiś czas wróci.

Ponieważ rzeczywistość jest tak przeciążona tym, o czym Kacper pisze w swojej książce.

W moim odczuciu prawdą jest, że tak jak kiedyś nasz wielki historyk Tadeusz Korzon pisał o odrodzeniu w upadku, pisząc o Polsce w XVIII wieku, tak ja mam wrażenie, że obecnie istotna część owej alternatywnej prawicy, czy jakkolwiek ją nazwiemy, przeżywa coś odwrotnego, czyli upadek w triumfie.

Według mnie najpiękniej to napisał jednozdaniowo kiedyś Régis Debré, kiedy na pytanie, co to jest państwo narodowe, powiedział granice prawa i transcendencji.

Od rewizjonistycznie nastawionych państw w Europie, które przemocą zmieniają granice, po dość hipisowskim stosunek do granic istotnej części klasy politycznej.

No to w imieniu kogo Ursula von der Leyen składa podpis?

To, o czym Kazimierz Keleska odpisał w XIX wieku już, czy na początku XX.

Prawa, no jeżeli prawa w istotnej mierze tworzą robiści międzynarodowych korporacji, jeśli prawa zapośrednicza się z organizacji międzynarodowych, jeśli pisząc prawa żyje się w lęku przed tym, co o tym powiedzą w Waszyngtonie, no to w jakiej mierze mamy suwerenne państwo narodowe?

Uważam też, że przypisywanie partiom jakiejkolwiek istotniejszej roli jest, przepraszam, mam nadzieję, że nie polemizuję z żadną twoją tezą, niedorzeczne.

Ponieważ sobie może wyrozumować z jakichś przepisów, że tak wolno, tak nie wolno i tak dalej, a ludzie mówią, ale my głosowaliśmy, my wybraliśmy burmistrza, my wybraliśmy Radę Miejską.

Potrafią dopatrzeć się w celowości, w przypadkowych ruchach, będących wynikami nie żadnych światłych koncepcji ani tajnych spisków, tylko po prostu będących wynikiem niedoskonałości w przypadku, okoliczności.

I to nie jest tak, że stan wiedzy odpowiada stanowi referowanych koncepcji, że każdy dziennikarz, czy analityk, czy ten opisywacz rzeczywistości, czy interpretator ma te dwa czy trzy niezależne źródła w każdym partii i urzędzie.

I wydaje mi się, że takiej dobrej publicystyki, dobrej analityki, która pozwoliłaby rozgarnąć ten tłum ludzi operujących w sferze publicznej, pokazać, ci robią politykę, a ci trwają, zamiast dorabiać do każdego, kto trwa, mnóstwo teorii, opisywać to z jakimś ekscytacją w głosie, mówić, co tam prawda, szepczą na mieście, jakby to były jakieś bardzo wartościowe informacje.

Wydaje mi się, że nie jest opisane publicystycznie jak bardzo prowincjonalna, mierna jest nasza polityka i być może całe życie publiczne.

Oba te przepływy kształtowane są przez konkretne przepisy prawa, w większości stanowione przez państwo nadal narodowe.

Mamy ileś prób opisania tego.

Za i przeciw, jest chęć opisu, jest chęć stwierdzenia, że kluczowy podział leży w stosunku do państwa narodowego.

W Konstytucji sobie zapisaliśmy, że Rzeczpospolita angażuje się na tym odcinku i traktuje to jako swój obowiązek.

I wydaje mi się, że jest to sytuacja tak głęboko paradoksalna, ona jakby wybija poza skalę problemów, do których opisu jesteśmy przygotowani.