Mentionsy

Postać Grzegorza Brauna jest przede wszystkim przejawem, a nie przyczyną poważniejszych zmian zachodzących w III RP.

Braunizacja Polski.

Wiem, że zabrzmi to paradoksalnie, ale Grzegorz Braun to jedynie symptom braunizmu.

Najpierw był braunizm, dopiero potem mógł pojawić się Grzegorz Braun.

Wśród zwolenników Brauna przeważają ludzie młodzi i w średnim wieku, głównie 35-44 lata.

To tylko potwierdza, że interpretacje braunizmu jako brunatnej odmiany PiS były od początku chybione.

Albo inaczej, sam w sobie radykalizm Brauna nie tłumaczy jeszcze jego popularności.

Innymi słowy, wielu ludzi patrzy na Brauna gaszącego świecę i może go potępiać albo się nawet brzydzić jego czynami, ale nie myśli automatycznie, mój Boże, co o nas powiedzą na zachodzie.

Do tego warto odnotować wyniki dotyczące religijności, z których wynika, że zwolennicy Brauna nie odbiegają tu wcale od ogółu.

Aż 30% wyborców Brauna w ogóle nie uczestniczy w praktykach religijnych, a kolejnych 21% tylko kilka razy w roku.

O ile Braun jest jednak odbiciem czegoś nowego, to nie przeszkadza mu to łowić w wielu rzekach.

Elektorat skazany na Brauna.

Brauna należy postrzegać jako polityka, który poprawnie odczytał nastroje w polskim społeczeństwie, a nie samoistnie niczym Demiurge zaczął faszyzować Polaków.

Czas pandemii był dla wielu momentem załamania się i tak kruchej wiary w państwo polskie, a Grzegorz Braun ogniskował w tymże załamaniu gros swojej aktywności.

To w trakcie bezprawnych obostrzeń i łamania obywatelskich wolności Braun okazał się dla wielu wiarygodny.

Z tematem pandemii wiązała się również kwestia szczepień, gdzie znowu Braun okazał się najbardziej radykalnym wyrazicielem sprzeciwu.

Polityczny rebeliant w Ukropolinie Trzecim wreszcie tematem, w którym Braun od początku punktował, była kwestia Ukrainy.

Grzegorz Braun jedynie wykorzystał emocję, która już funkcjonowała w społeczeństwie, dorabiając skrajną narrację o ukrainizacji Polski, ukropolinie, ETC.

Z jednej strony mieliśmy ukrainofilskie działania części samorządów, które wynikały zapewne z dobrych intencji, ale prowadziły do kuriozalnej sytuacji, gdy flaga obcego państwa była traktowana z równymi honorami co polskie barwy, a z drugiej strony otrzymaliśmy radykalną reakcję Brauna, dla którego była to doskonała przestrzeń do happeningu.

Rację ma Rafał Ziemkiewicz, który podsumowując ten performatywny charakter Brauna stwierdził, że znaczna część polskiej polityki została sprowadzona do walki na gesty, której towarzyszy rezygnacja z realnego działania.

Braunizacja, bezbrauna.

Proputinowskie dywagacje Brauna czy jego postulat wyjścia z NATO mogą niepokoić, jednak w żadnym stopniu nie tłumaczą popularności jednookiego polityka.

Braun cynicznie gra na brutalizację języka, ale sam w sobie ma on znaczenie wtórne w perspektywie zmian strukturalnych polskiej sceny politycznej.

Braun naprawdę nie miał możliwości wywołać takich nastrojów.

Sam braunizm, rozumiany szeroko jako antyliberalna radykalizacja społeczeństwa, zaistniał autonomicznie, bez związku z liderem korony.

Gdyby Braun nigdy nie zjawił się na polskiej scenie politycznej, to przeciwnicy przymusu szczepień, krytycy proukraińskiej linii PiS czy Unii Europejskiej pojawiliby się tak czy inaczej.