Mentionsy

Panowie Marczuk i Kot próbują osiodłać demograficznego Pegaza, pisząc książkę o tym, jak uniknąć demograficznej katastrofy.

Ja może zostawię Pegaza Michałowi, żeby rozszyfrował, a powiem tylko na początek, jakich my założeń, takich meta założeń też wychodzimy, pisząc tę książkę i czym ona powiedzmy różni się od tego, co gdzieś w debacie publicznej.

bardzo holistyczny sposób, czyli piszemy i rozważamy kwestie zarówno właśnie wskaźnika dzietności, tutaj są te pierwsze trzy litery tego naszego demograficznego pegaza i podchodzimy tutaj właśnie zarówno do kwestii relacji, emocji, kwestii godnościowych.

No i wreszcie trzeci element tego naszego założenia, w jakim zaczęliśmy pisać tę książkę, że nie pozostajemy na etapie wyłącznie diagnoz, ale wkładamy w to rekomendacje, których w książce znajdziecie Państwo, jeśli nie kilkaset, to na pewno kilkadziesiąt.

Dużo różnych rzeczy jest w tej książce opisane, natomiast brakuje spojrzenia na Polaków jako jednak pewien zasób, znaczy zasób to złe słowo, kapitał ludzki szeroko rozumiany.

To już właściwie trochę w tej książce jest napisane, chociaż też oczywiście literatura naukowa z tematu jest znacznie szersza i trudno byłoby ją całą przytoczyć, podejrzewam.

Także na pewno zrozumienie tego, bo też trochę panowie piszą o tym, że Polacy chcą mieć więcej dzieci, niekoniecznie te dzieci więcej mają, ale zrozumienie przyczyn luki...

Gdybyśmy mieli napisać książkę, jak dostosować się do starzejącej się ludności, to pewnie jest kolejne 500 stron.

No po Leibnizu generalnie to chyba już nie ma takich ludzi, którzy są w stanie wszystko w jednej rzeczy napisać.

Tu na początku roku w trakcie pisania naszej książki pojawiło się świetne badanie, artykuł Financial Times, który pokazywał, że o ile...

Szanowni Państwo, przed programem, zresztą piszemy to, zresztą powołuję się też na pierwsze czytanie to, co pani minister mówiła, były postawione trzy równorzędne cele.

Później, o czym też piszemy w książce, przychodzi pandemia.

Mają przyjaciółki, mają internet, gdzie mogą sobie wpisać jak tam karmić piersią, ale to...

Ja jeśli mogę, bo rzeczywiście dużo, dużo, naprawdę dużo o tym piszemy w tej części pierwszej, czyli w potrzebach.

To chyba niewiele zmienia, bo większość dzieci, które dzisiaj się zapisze, to już nie będzie dziećmi.

Nie jest tak, że po prostu wybiegamy milion lat do przodu, co to będzie i podpisujemy intercyzę oraz zabezpieczamy się na wszelkie możliwe sposoby, bo jednak jest miłość na początku.

Napisali autorzy, że koniec z mitem przeludnienia, klub rzymski się pomylił, mówiąc w latach 70., że tak dla nas przeludnienie.

To jaki zarzut mamy z drugiej strony, jeżeli chodzi o to, że jesteśmy zbyt optymistyczni, że piszemy książkę, w której generalnie w ogóle da się tego uniknąć.

Jeśli chodzi o kwestie różnorodności rodzin, jeżeli chodzi o kwestie ideologiczne, znaczy po pierwsze, my nie ukrywamy i mówimy o tym, w jaki sposób podchodzimy do, piszemy o aksjologii, w jaki sposób, znaczy generalnie nie da się prowadzić polityk publicznych bez aksjologii.

Czy rodzina ma godność przypisaną?

Zgadzając się z tym, nawet zresztą piszemy bezpośrednio w książce, że tam, gdzie PiS na przykład dofinansowuje z naszych publicznych pieniędzy produkcję, to powinno być to oceniane, czy to jest wpływ pozytywny, jeżeli chodzi o wizerunek rodzin w tym duchu family mainstreamingu.

Mówimy też o tym, żeby był ten PiS.

O tym też piszemy.

Pewnie nie ma czasu, żeby to wyjaśnić, ale my opisujemy sytuację już po przejściu demograficznym, a nie przed przejściem.

Ale czy państwo opisują to przejście tutaj?

Opisują państwo, dobrze.

Państwo tutaj nie zwracają chyba uwagi, bo ja i nie czytałam tego rozdziału, ale sądząc ze spisu treści, wydaje mi się, że bardzo ważny element jest przede wszystkim rozwiązłość, która się pojawiła w ciągu ostatnich trzydziestu paru lat.

My piszemy książkę o tym, co zrobić, żeby generalnie poprawić naszą demografię, jeżeli chodzi o ten dół, czyli o to, żeby przychodziło więcej dzieci na świat.