Mentionsy

Ale to, co jest ważne z perspektywy polityki krajowej, to jest testowanie z jednej strony siły Zjednoczenia Narodowego, partii numer jeden we francuskim Zgromadzeniu Narodowym, ale także głównego pretendenta do tego, żeby przejąć władzę w przyszłym roku.

Czy francuskim narodowcom, których napisałem oczywiście książkę, którą tutaj tradycyjnie wystawiam i polecam z tego rodu Le Penów, o całej historii Frontu Narodowego po dziś dzień, od Jeana-Marie Le Pen, Marine Le Pen, czy Jordana Bardella, który jest tym prawdopodobnym kandydatem na prezydenta w przyszłym roku, czy będą w stanie za kilka tygodni zdobywać kolejne miasta.

Po drugie, zobaczymy na ile będą w stanie dogadywać się, tworzyć koalicje lokalne z...

To będzie bardzo ważne także w kontekście tej ordynacji w wyborach lokalnych, która właśnie te układy, układziki między turami, bo będą dwie tury oczywiście, będą pokazywać na ile dzisiaj już narodowcy są w stanie się dogadywać z centroprawicą w kontekście ich potencjalnej przyszłej współpracy rządowej za rok.

A z drugiej strony także, na ile głęboka będzie dezintegracja wszystkich pozostałych sił politycznych, ponieważ w tej chwili tak to wygląda, że o ile pewne jest, że kandydat Zjednoczenia Narodowego będzie w wyborach prezydenckich, czy będzie to Marine Le Pen, czy będzie to Jordan Bardella, ponieważ ich poparcie utrzymuje się na poziomie między 30 a 35% cały czas.

przez socjalistów i centrolewicę, aż wreszcie po skrajną lewicę Jean-Luc Melenchona, proislamskiego trotskistę, tak można by go w wielkim skrócie określić, chociaż o tej specyficznej postaci naturalnie wiele mówiłem w poprzednich nagraniach, kogo to interesuje, to odsyłam do starych filmów na temat Melenchona, bo jest ona niewątpliwie ciekawa.

Czy będzie to Marine Le Pen, czy będzie to Jordan Bardella, ponieważ sąd to rozstrzygnie, jak wiadomo.

w drugiej instancji Marine Le Pen, która dowie się prawdopodobnie w okolicach czerwca, lipca zapadnie wyrok, który rozstrzygnie o tym, czy Marine Le Pen będzie miała możliwość

Ważne wreszcie będzie także, jak bardzo w ciągu tego ostatniego roku prezydentury Emmanuela Macrona jego własny obóz się rozleci.

decyzji, całą serię upadków kolejnych rządów.

No i naturalnie wszyscy teraz noszą buławę w plecaku.

Coraz więcej polityków jego własnego zaplecza dystansuje się od prezydenta, a wreszcie także prezydent Macron jako ta kulawa kaczka, która niedługo skończy drugą kadencję, dodatkowo jeszcze jest obciążony kolejnymi niepowodzeniami na arenie międzynarodowej.

mimo tego, że wszystkie partie we Francji opowiadały się przeciwko tej umowie, mimo tego, że rząd francuski zagłosował przeciwko, jak wiadomo, nie udało się dyplomacji francuskiej stworzyć tak zwanej mniejszości blokującej, no i we Francji i na prawicy, i na lewicy jest bardzo dużo głosów krytyki, że jest to wielka porażka Emanuela Macrona, że w ogóle jest to niespotykane, że tak ważna umowa jest podpisywana bez zgody, a nawet wbrew.

Politykami antyniemieckimi są z jednej strony narodowcy, a z drugiej strony także Jean-Luc Mélenchon ma długą kartę wypowiedzi antyniemieckich, no a oczywiście będzie to najbardziej szkodziło liberalnemu centrum Macron przez w XXII roku, właśnie m.in.

Do Niemiec spierał się z Marine Le Pen, to było bardzo symboliczne, kiedy on między turami jechał do Strasburga jako tego miasta, symbolu pojednania francusko-niemieckiego.

Badania pokazują także na przykład bardzo krytyczne podejście do przewodniczący Komisji Europejskiej Ursuli von der Leyen.

No i wreszcie także oczywiście kolejne działania Donalda Trumpa, Grenlandia, Wenezuela i to wszystko.

Chociażby jego polityka celna, ale także jego agresywne działania wobec Maduro, czy jego groźby wobec Grenlandii.

tego stosunku do Trumpa, bo na przykład tylko 11% wyborców Emmanuela Macrona ocenia pozytywnie Donalda Trumpa, gdzie aż 46% wyborców Zjednoczenia Narodowego, Le Pen, ocenia pozytywnie Donalda Trumpa, więc wszystkie formacje centrum i lewicy, wyborcy są bardzo krytycznie nastawieni do Trumpa,

No a jednak koło połowy wyborców republikanów i narodowców ocenia Trumpa bardziej pozytywnie, chociaż tutaj też, jak widać, ci wyborcy są podzieleni.

Bardzo daleko jest francuskiej prawicy do takiego poziomu entuzjazmu, sympatii wobec Trumpa, jaki mogliśmy obserwować w Polsce w ostatnich latach.

I Bardella, czy Le Pen, także widać, że oni starają się wobec Trumpa zachować dystans, wiedząc, że bycie postrzeganym jako zbyt pozytywnie nastawione do Trumpa może być dla nich obciążające.

w kontekście batalii o Pałac Elizejski za rok, na ile z jednej strony Macron będzie ponosił kolejne porażki i to będzie jeszcze bardziej podminowywało polityków jego obozu i polityków, którzy z nim współrządzili przez te dwie kadencje, a z drugiej strony oczywiście pytanie, na ile będzie się udawało.

w tym odnaleźć politykom opozycji.

Wszystkie te rzeczy, antyglobalizm szeroko pojęty, wszystkie te rzeczy, które Lepeniści przez lata mieli na sztandarach, ale z drugiej strony oczywiste jest to, że niekiedy jego działania są źle odbierane we Francji, czy odbierane jako szkodliwe.

Z drugiej strony na przykład dla takiego Melenchona jest pewnym wyzwaniem z jednej strony Wenezuela, bo on przez lata był absolutnym zwolennikiem zacieśniania relacji Francji z czy Kubą braci Castro, czy właśnie Wenezuelą Chaveza i później Maduro.

właśnie z krajami takimi jak Wenezuela i Kubo, więc takie naprawdę egzotyczne powiedziałbym pomysły, wielokrotnie afirmowanie właśnie tych słynnych latynoamerykańskich rewolucji lewicowych, zresztą mylą się tak, że ma hiszpańskie korzenie i to widać.

On wielokrotnie mówił, że ta Ameryka Południowa właśnie stawia opór Ameryce, kapitalizmowi, prawda, rewolucją, podmiotowinie ludu i tak dalej.

Ale najpierw wybory samorządowe, te za dwa miesiące i zacznę od ciekawostki może takiej

Głosujesz na listę, na czele jest kandydat na burmistrza, więc to jest jakby połączony głos.

I tutaj dotykamy tego bardzo ciekawego dylematu, w związku z tym jaki się pojawia.

Ponieważ tu jest kolejna rzecz, której nie ma w Polsce, listy można zmienić między turami.

po to oczywiście, żeby stworzyć na przykład jedną dużą listę lewicy, albo jedną dużą listę prawicy.

takim dużym mieście powyżej 100 tysięcy mieszkańców, w którym rządzi Zjednoczenie Narodowe, którego zdobycie 6 lat temu było dużym sukcesem, został burmistrzem, jest cały czas Louis Alliot, wiceprezes Zjednoczenia Narodowego, dawniej ważny działać Frontu Narodowego w przeszłości, także 10 lat zresztą związany osobiście z Marine Le Pen.

dostał 47, bo akurat tam była, tam były tylko dwie listy, bo prawda, była jedna lista antyfaszystowska w drugiej turze, przeciwko narodowcom, no i dostał mimo to aż 42 na 55 mandatów, prawda, czyli no gigantyczna przewaga wobec 13, a 6 lat wcześniej było na odwrót, wtedy z kolei Alio z niewielką przewagą przegrał w drugiej turze z ówczesnym burmistrzem, no ale wtedy to on miał tylko kilkanaście mandatów, a burmistrz miał 40 kilka, prawda.

To ma swoje wady i zalety.

Paradoks polega na tym, że na poziomie krajowym dzisiaj

Oczywiście zgłaszali to lepieniści siłą rzeczy, bo oni by na tym skorzystali jako partia numer jeden, ale naturalnie nikt inny się na to nie zgodzi, bo nikt nie chce dawać im większości własnym kosztem.

I ze względu jeszcze wcześniej na tworzenie tych list w pierwszej turze, na poziomie lokalnym już widzimy, że w iluś miejscach powstają takie szerokie, prawicowe listy, ale przede wszystkim między turami może dochodzić w wielu miejscowościach i te wybory nam pokażą, jak duża jest dzisiaj możliwość wzajemnej współpracy narodowców i postgolistów, czyli tych dwóch...

W tle są jeszcze różne mniejsze formacje.

Tutaj z kolei będziemy mieli ciekawy pojedynek w Paryżu, gdzie mamy...

Zabawne jest zresztą to, że równolegle w tych samych wyborach na burmistrza Paryża startuje także Konkubina, że nalikamy Lauchana, czyli ta najtwardsza nacjonalistyczna prawica z tą najtwardszą, prawda, trockistowsko-proislamską lewicą.

Zresztą jedna i druga raczej będzie miała funkcję tego, żeby walczyć o przekroczenie tych 10% i walczyć przede wszystkim ze swoim rywalem, to znaczy Knafo będzie starała się przeskoczyć Marianiego i pokazać, że w miastach, tak jak to było w wyborach prezydenckich 4 lata temu,

Rekonquista jest w stanie stanowić siłę alternatywną, konkurencyjną wobec Zjednoczenia Narodowego, które oczywiście jest wielokrotnie silniejsze w skali kraju, ale ma innego typu elektorat, prawda?

Zemur, Sknafo docierają bardziej do takiego właśnie lepiej sytuowanego, bardziej konserwatywnego elektoratu.

A z drugiej strony mamy rywalizację na lewicy, gdzie właśnie ta nieformalna pani Melonczonowa, czyli Sofia Chikrou, będzie rywalizować z kandydatem socjalistów, którzy rządzą od kilku kadencji w Paryżu, obecnym wiceburmistrzem, panem Gregoirem.

I ona już teraz deklaruje na ten moment, że nie zamierza się wycofywać w drugiej turze, nawet jeżeli wejdzie i będzie miała taką możliwość, to będzie wolała zostać i nawet deklarowała, że nie należy utrzymać socjalisty na stanowisku maira Paryża.

No i to będzie bardzo ciekawe, bo to nam z drugiej strony pokaże, na ile...

Jeżeli doszłoby do takiej sytuacji, że skrajna lewica zablokowałaby socjalistom meroctwo Paryża, a rzeczywiście tak może być, ponieważ jest silna kandydatka wspólna makronistów i centroprawicy Rashida Dati, obecna minister kultury, wcześniej m.in.

I ona ma duże szanse wygrać w takiej sytuacji, jeżeli lewica byłaby podzielona.

No to to by zwiększało prawdopodobieństwo, że w tych kluczowych wyborach prezydenckich i parlamentarnych, prawda, znów tym razem lewica będzie podzielona.

I że to napięcie między Melenchonem a lewicą, bardziej establishmentową, będzie tylko narastało.

A Melenchon za każdym razem w poprzednich wyborach prezydenckich i w 17, i w 22 roku na ostatniej prostej zyskiwał i na ostatniej prostej...

wysysał dużą część wyborców socjalistów i innych partii lewicowych, zielonych i komunistów przede wszystkim.

Trzeba oczywiście pamiętać tradycyjnie, że we Francji Mélenchon jest uznawany za tego na lewo od komunistów, którzy funkcjonują jako partia bardziej umiarkowana niż Francja Niepokorna, co oczywiście z naszej polskiej perspektywy brzmi trochę komicznie, a trochę makabrycznie.

To będzie bardzo ważne, ponieważ jeżeli jednocześnie będzie podzielona lewica na kilka odłamów, a w tej chwili oni się żrą bardzo mocno, także dlatego, że Francja niepokorna, meląższona w tych wyborach właśnie inaczej niż poprzednich, chce wystawiać w jak największej liczbie miejscowości swoich własnych kandydatów, po to, żeby wprowadzać swoich własnych, otwarcie melążsonistowskich radnych.

Nawet kosztem, że inni politycy innych partii lewicowych będą słabsi.

duży trend wieloletni.

To znaczy, że te dwie partie tak zwane skrajne, radykalne i tak dalej, podgryzają te stare partie, które były tak zwanymi partiami rządowymi, które rządziły na przemiennie Francją przez 60 lat, czyli socjalistów i golistów.

No ale w tych wyborach i narodowcy, i melążoniści czują się na tyle silni, że chcą maksymalnie dużo wziąć, wyszarpać dla siebie.

No i tutaj właśnie będzie bardzo ciekawe, na ile jedni i drudzy będą w stanie, mimo tej szarpaniny, się dogadywać.

Na ilu republikanów będzie gotowych przekroczyć ten Rubikon i dogadać się z lepenistami, współrządzić z nimi.

Jeżeli na przykład lepeniści będą mieli prezydenta...

Oczywiście z perspektywy lepenistów najlepiej byłoby, gdyby

gdyby Mélenchon był w drugiej turze, bo on jest odbierany jako ten skrajny lewak.

W ostatnim sondażu Bardel miał nawet 74% w drugiej turze przeciwko Mélenchonowi właśnie przez to, że Mélenchon przez swój radykalizm w wielu sprawach islamu, gospodarki, polityki zagranicznej bardzo pomaga, ale także takiej samej formy przekazu, bardzo pomaga Le Penistom budować obraz, że dzisiaj to oni, prawda,

Zresztą taka też jest właśnie narracja obecnego prezesa Republikanów, który z jednej strony jest wyraźnie bardziej otwarty na współpracę z lepenistami, a z drugiej strony...

Jest także, no, kimś kto walczy o przetrwanie własnej partii siłą rzeczy, tak, to znaczy on chce mieć Retajo, bo o nim mówię, były minister spraw wewnętrznych, chce mieć pole manewru, chce mieć możliwość dogadania się w zależności od sytuacji i z makronistami liberalnym centrum i z lepenistami, w zależności, no, był już...

w rządzie z makronistami, może być w przyszłości z lepenistami, on oczywiście tą swoją obrotowością będzie starał się grać.

No i prawda, on deklaruje, że kordon sanitarny przeciwko skrajniej lewicy jest gotowy tworzyć także w tych wyborach.

Ale z drugiej strony także w ostatnich dniach potrafił zawiesić tych, którzy już w pierwszej turze szli na listy lepenistów.

jak ta kotłowanina na francuskiej prawicy będzie się dalej układać.

To znaczy, jako prezes centroprawicy ogłosił koalicję z Le Pen.

Jeżeli Siotiemu udałoby się tam wygrać rzeczywiście, no to byłby to ogromny sukces właśnie tej koalicji, prawda, Le Pen i części centroprawicy, prawda, przeciwko Estrosiemu.

Mamy także Marsylię, która jest jeszcze większym miastem, gdzie także Lepeniści liczą na to, że powalczą, chociaż tam wydaje mi się to jednak mniej prawdopodobne.

A z kolei miastem, w którym rzeczywiście są faworytami, to jest Toulon.

Tam z kolei kandydatką jest miejscowa poseł Locha Lavallette.

W ogóle wielu posłów właśnie narodowców w tych wyborach startuje na burmistrzów w swoich miejscowościach właśnie po to, żeby starać się okopywać tam, gdzie są najsłabsi.

Locha Lavalette jest o tyle ciekawą postacią, że ona rzeczywiście reprezentuje taką konserwatywną, w pełni tego słowa znaczeniu, frakcję.

korzenie, to znaczy jej ojciec był współzałożycielem Frontu Narodowego w 1972 roku razem z żoną Marii Le Penem.

rewolucyjnych nacjonalistów, którzy w latach 60-tych pod koniec lat 60-tych tłukli się z lewakami w kontekście chociażby 68-ego roku, takich trochę inspirujących się faszyzmem, José Antonio Primo de Rivera i tak dalej, tego typu klimaty.

Z drugiej strony z kolei jego dziadek, czyli też odleglejszy przodek, pani poseł Lavaletta.

był z kolei w Croix de Fe, czyli też takiej wyraziście nacjonalistycznej organizacji pułkownika La Roca w latach 30., kiedy to starcie między nacjonalistami a komunistami we Francji przybierało na sile.

Organizacji zdelegalizowanej w 1936 roku przez lewicowy rząd, takiej też paramilitarnej, grupującej weteranów I wojny światowej.

No więc na z drugiej strony dzisiaj pani Lavalette, no to prawda, chodzi na mszę trydencką, ma piątkę dzieci, jest z tej mniejszościowej frakcji Pro-Life, więc jest to taki, powiedziałbym, rzadki przypadek rzeczywiście prawicowego polityka we Francji, nawet takiego bardzo wyrazistego.

na ile te postępy ekstremów będą postępowały, mówię to oczywiście z przekąsem, na ile będzie postępowało przejmowanie francuskiego samorządu przez partie alternatywne.

jak będzie postępowała rywalizacja na francuskiej prawicy, no i także oczywiście po kolejnych kilku tygodniach dowiemy się, czy Le Pen będzie mogła wystartować w wyborach.

od Retajo i centroprawicy pomylą Szona i wszystko co pomiędzy jest, całe morze pretendentów, wszyscy noszą buławę w plecaku, wszyscy wiedzą, że mają szansę wejść do drugiej tury przeciwko Le Pen i może akurat jeszcze tym razem znów się uda wygrać, prawda, w ramach frontu antyfaszystowskiego.

Bardela w ostatnich sondażach miał jednak te 53, 54, 56% z rywalami, no ale oczywiście to jest margines, który spokojnie może się przez kolejny rok zmniejszyć.

I to także oczywiście będzie bardzo ciekawe, na ile Bardela będzie w stanie tę pozytywną dynamikę utrzymać.

No i oczywiście póki co na razie jest taki powiedziałbym teflonowy, ale z pewnością przez ten rok będzie bardzo dużo...