Mentionsy

Bardzo szybko mieszkańcy Lumier doszli więc do tego, co tak naprawdę się dzieje, gdy ta postać, która steruje monolitem określana przez mieszkańców jako malarka, co roku zmienia cyfrę na mniejszą, schodząc co roku w dół, co oznacza, że osoby, które są w wieku...

rozpoczynają się kolejne ekspedycje, których celem jest zlikwidowanie tej malarki, która niechybnie czeka wedle percepcji mieszkańców Lumier na ich los.

Większość jej członków to są oczywiście młode osoby w wieku poniżej 33 lat, no bo starszych już w Lumier nie ma, bo wszyscy zostali wymazani.

Czyli my nie wiemy na początku, co to jest lumier, dlaczego jest okrążone wodą, jak funkcjonował ten świat na przykład 500 lat temu, bo tak dużej perspektywy czasowej nie mamy.

Świat wymyślony w świecie wymyślonym, bo sama gra jest oczywiście światem wymyślonym, ale ta opowieść szkotółkowa do nas powraca, ten lumier, mieszkańcy lumier.

Kosztem oczywiście Lumiere i uratowanie tej rodziny oznaczać będzie wymazanie całego Lumiere, wielu tysięcy istnień.

Człowiek, którego początkowo jako odbiorcy tego tytułu rzeczywiście darzymy co najmniej niechęcią ze względu na to, że jawi się on nam jako ten, który stoi na przeszkodzie temu, aby ocalić Lumiera.

Zapewnia, że cały Lumier stoi murem za ekspedycją i będzie ją wspierać duchowo, a jeśli będzie trzeba, również pomoże w walce.

Najpierw zacznijmy od tego świata, z którym się jako gracz początkowo bardzo mocno identyfikujemy, czyli lumierii, ekspedycji.

No właśnie dla tych, którzy przyjdą po nas, czyli cały czas mamy do czynienia z działaniami dla kolejnych ekspedycji, ale jednocześnie dla tych pokoleń, które mają szansę przetrwać, a następnie odbudować całą społeczność Lumiere.

Ale gdy w końcu udajemy się na ten plac, gdzie ma się dokonać gumasz, wszystko staje się klarowne, nie ma ucieczki, trzeba pogodzić się ze stratą i spojrzeć śmierci prosto w oczy, z całkowitym spokojem, z tym przetrawionym losem, z tą pewnością przyszłości, na którą było się przygotowywane w Lumiere od narodzin właściwie.

Kwestia, która mnie bardzo dotknęła jest to, że w Lumiere nawet dzieci wydają się być bardziej dojrzałe przez to, że widziały wiele pożegnań i wiele tych podniosłych epilogów, że były przygotowywane na szybkie sierotstwo i miały styczność ze śmiercią.

Clea też weszła do tego obrazu po to, aby uratować rodzinę i to Clea jednocześnie później, jako że jej się nie udało uratować rodziny, zachęciła swoją siostrę Alice, aby to ona również weszła do płótna celem zmuszenia swoich rodziców do zaprzestania tego konfliktu i powrotu do rzeczywistości, ale Alicia budzi się w ciele Mael w Lumiere nieświadoma tego, kim tak naprawdę

Mael mówi wtedy, prosi swojego ojca, żeby dał jej jeszcze kilka dni móc przebywać w Lumier, nacieszyć się tą rzeczywistością, ale ona obiecuje, że później wróci do tej prawdziwej rzeczywistości, że wyjdzie z płótna, opuści Lumier i powróci do swojego domu rodzinnego.

widząc oba zakończenia, uważam, że oba były złe, bo z jednej strony Lumiere owszem przetrwało w nierzeczywistości, w nieprawdzie i Mael staje się tym złym bohaterem, demiurgiem, który manipuluje swoim otoczeniem i zmusza go do grania, tak jak ona

Po rozgrywce będziecie Państwo jeszcze wiele dni nucić pod nosem lumierczy motyw Alice.

Mamy tak fantastyczne utwory, jak oczywiście Lumiere, Alice, Aline dla mnie takim...

To są te takie momenty małego odetchnięcia, rzeczywiście humorystyczne, przyjazne, miłe, pozwalające również samemu graczowi, który dotknięty jest tą traumatyczną historią z jednej strony Lumiere, ale z drugiej strony traumatyczną historią rodziny Desandry, na chwilę odetchnąć od tego, co działo się na przestrzeni ostatnich godzin rozgrywki i tu zarówno Eskiel jako postać fantastyczna, bo też