Mentionsy

Za chwilę wysłuchasz wersję audio najnowszego tekstu z naszego portalu.

Dyskusja Bosak-Zandberg sprzed dwóch miesięcy odbiła się głośnym echem, jako debata ekstremów, starcie dwóch zupełnie przeciwstawnych wizji Polski.

jak chcą niektórzy, stojącego w obliczu wyboru, powielać w kwestiach społeczno-ekonomicznych narrację nowej nadziei Mensena, czy formułować wspólnotowy, a więc daleko od tej pierwszej odbiegający, przekaz ideowo-polityczny.

Potraktujmy ją raczej jako punkt wyjścia do ogólnej diagnozy sytuacji.

Zarówno więc Krzysztof Bosak, jak i Adrian Zandberg uchodzą za liderów formacji kontestujących obecny dłopol PiSu i PO.

Chociaż panów dzieli światopoglądowa przepaść, nie sposób nie zauważyć, że zarówno partia Razem, jak i wchodzący w skład Konfederacji Ruch Narodowy będą walczyły o rząd dusz w młodym pokoleniu, co najlepiej obrazują sondaże poparcia najmłodszych wyborców.

Debata, która odbyła się miesiąc temu na forum w Krynicy zapowiadała się jako jeden z najciekawszych paneli, a dla wielu okazała się rozczarowaniem i nie bez powodu.

Być może część widzów spodziewała się fajerwerków albo przynajmniej liczyła na pokaz gwiazdorskiego stylu Krzysztofa Stanowskiego prowadzącego debaty.

Zamiast tego widz mógł zobaczyć konfrontację pomiędzy liderami Razem i RN w kwestiach służby zdrowia oraz mieszkalnictwa.

Być może sam fakt, że debata dotyczyła dokładnie tych zagadnień powinien napawać optymizmem wszystkich, którym na sercu leży rozwój kraju.

Jednocześnie należy zauważyć, że prawica niezależnie czy spod znaku PiSu czy Konfederacji nie ma i nie będzie miała w sprawie mieszkalnictwa oraz służby zdrowia poglądów tak wyrazistych jak razem, które wywodzi się m.in.

Oczywiście możemy mówić, że Prawo i Sprawiedliwość, tak jak każdy inny rząd, realizowało swoje, lepsze i gorsze, pomysły rozwiązania problemów opieki zdrowotnej oraz polityki mieszkaniowej, ale nigdy te tematy nie wysunęły się na pierwszy plan.

Pokłosie ustępstw.

W przypadku Polski kluczowe jest samo w sobie przekroczenie progu wyborczego wynoszącego 5% głosów.

Ideę wśród partii antysystemowych do tej roli poczuwają się zarówno Konfederacja, jak i razem idące pod szyldem inna polityka jest możliwa.

Jednocześnie należy zaznaczyć, że obie partie podczas minionych wyborów musiały w swoim idealizmie pójść na pewne ustępstwa, co wynikało nie tylko z dostosowania retoryki do wyborców, lecz również z postawy koalicjantów.

O ile razem było wówczas w pozycji w pewien sposób uprzywilejowanej, wszak nastroje w społeczeństwie przechylały się w stronę liberalną, a koalicjanci podzielali z partią poglądy obyczajowe, o tyle ruch narodowy musiał godzić się na kompromisy z konserwatywnymi liberałami, co w oczywisty sposób tworzyło pewne sprzeczności w retoryce konfederacji.

Pewne przechylenie w stronę koalicjantów mogliśmy zaobserwować już podczas kampanii prezydenckiej Krzysztofa Bosaka w 2020 roku.

Wówczas jako kandydat wybrany w prawyborach Konfederacji musiał on podkreślać wolno-rynkowy profil ruchu, aby zadowolić elektorat liberalny ówczesnej partii Korwin.

Tego typu ustępstwa wobec lefeserystycznej retoryki Sobomira Mensyna, prawiącego wówczas o likwidacji PiS, PO, PSL, SLD, ZUS, VAT i PZPN, mogą jawić się z perspektywy ruchu narodowego jako zło konieczne jedynie w dwóch momentach – w latach 2020 i 2023.

A mimo wszystko wydaje się, że dziś ruch narodowy brnie w tę retorykę co postkorwieniści, opartą na gospodarczym liberalizmie i właśnie to mogliśmy zaobserwować podczas debaty z Adrianem Zandbergiem w Krynicy.

Pisząc o nastrojach społecznych, możemy przypomnieć sobie Edith Piaf, śpiewającą jeden z jej najbardziej znanych utworów.

Narodowcy mogą poczuć, że również są w pewien sposób miotani przez tłum, który pędzi i pogrąża się w pewnym nieskoordynowanym tańcu.

Nie trzeba być politologiem, by dostrzec zmiany nastrojów społecznych w ostatniej dekadzie.

Narodowcy zyskiwali poparcie, gdy demokracja liberalna i elity Unii Europejskiej zawodziły.