Mentionsy

Podstawowym błędem Damiana Adamusa jest oderwanie stawianych przez niego tez od realiów.

Cieszę się bardzo z polemiki z moim tekstem na portalu Klubu Jogierońskiego, jaką opublikował na portalu Nowego Ładu Damian Adamus.

Absolutnie nie chciałbym, aby to, co teraz napiszę, zabrzmiało protekcjonalnie wobec mojego polemisty, ale nie mogę pozbyć się wrażenia, że różnica pomiędzy nami leży nie tylko w paradygmacie, do jakiego jesteśmy przywiązani, w moim przypadku godzącego konserwatywną postawę z klasycznym liberalizmem, zaś w przypadku Adamusa ordoliberalno-narodowego, ale również w doświadczeniu.

Tu zapewne z Adamusem się zgadzamy.

Wreszcie różnica fundamentalna między mną a Damianem Adamusem tkwi w widzeniu państwa jako takiego.

Adamus w swoim tekście posługuje się przez cały czas abstrakcyjnym określeniem państwo.

Swoją polemikę ze mną zaczyna Adamus od wskazania, że teza o racjonalnych jednostkach jako uczestnikach życia społecznego czy gospodarczego została dawno sfalsyfikowana i ma rację, tyle że nie zauważa, że ta prawidłowość w takim samym stopniu odnosi się do ludzi, którzy tworzą aparat państwa.

Nie jest tak jak pisze Adamus, że należy uznawać je za wroga.

Dla Adamusa państwo, poza tym, że jest abstrakcyjnym bytem wyposażonym w autonomiczną mądrość, jest bezwarunkowo sprzymierzeńcem i przyjacielem obywatela.

W tym momencie warto zadać sobie pytanie, czy w ogóle możliwe jest, aby państwo miało taką naturę, jaką przypisuje mu Damian Adamus.

Paradoksalnie, wielki w tym udział mają politycy, odwołujący się dokładnie do takiego podejścia, jakiego zwolennikiem jest Adamus, choć inna sprawa, w jakiej formie realizują to w praktyce.

Damian Adamus pisze, że szkodliwym podejściem jest traktowanie państwa jako podejrzanego z definicji.

Stwierdza Adamus.

Można te przykłady skwitować stwierdzeniem, że są to patologie, o których w eliminowaniu pisze również Adamus.

Oto jeden z kluczowych fragmentów artykułu Adamusa.

Damian Adamus zapewne dlatego chciałby zabronić mi palenia fajki lub przynajmniej obłożyć tytoń radykalnie wysoką akcyzą.

W tym leży paradoks argumentacji Adamusa.

Damian Adamus ma rację, że człowiek wpadający czy to w nauk, czy poddający się narracji marketingowej nie jest w pełni wolny.

Wbrew tezie Adamusa to nie moje, klasycznie liberalne rozumienie wolności jest groźne, ale to drugie, bardziej współczesne.

Damian Adamus tworzy sztuczne, szkodliwe i krzywdzące przeciwstawienie drobnego biznesu biznesowi perspektywicznemu i innowacyjnemu.

Na razie polskie państwo również w tej dziedzinie dowodzi, że powinno trzymać się jak najdalej od aktywności, jaką chciałby mu umożliwiać Damian Adamus.

I tu także mocno nie zgadzam się z diagnozą Adamusa dotyczącą motywacji i zakresu hejtu, trudno to bowiem inaczej nazwać, wobec drobnych przedsiębiorców.

Nie skierowane jedynie wobec przypadków patologicznych, jak twierdzi Adamus, ale wobec praktycznie całego sektora małych i średnich przedsiębiorstw.

Pisze Damian Adamus, cytat, posiadanie, gromadzenie bogactwa, ambicja gospodarcza, to może nie mieć nic wspólnego z obywatelskimi cnotami.