Mentionsy

Praktycznym tego wymiarem jest globalny kryzys demograficzny, a ponadto odchodzenie od tradycji, religii, patriotyzmu.

To stanowiące dawniej znamie cywilizacji europejskiej dążenie do władztwa nad naturą, ale i pierwiastki idealistyczne.

Jak pisał kiedyś Georges Sorel, mieszczaństwo zabiło wzniosłość, wtóruje mu Alain de Benoît.

Cóż za paradoks, że ideologia wolności jednostki czyni ją niewolnikiem własnych rząd z popędów.

Dopóki prawo zezwala obu stronom na to samo, niezależnie od ich zdolności do danego działania, uznaje się wolność każdej z nich za zabezpieczoną.

Istnieje więc potrzeba zmierzenia się z samym pojęciem wolności, wynoszonym na piedestał przez współczesny liberalny świat, ale przecież także uznawanym w wielu kręgach z rdzeń polskości.

Należy podjąć starania na rzecz redefinicji tego terminu.

Nie będziemy w tej walce sami, gdyż można się w niej posiłkować myślą potężnych umysłów, reprezentujących bardzo różne, przeważnie wspólnotowe kierunki ideowe.

Liberalizm oderwał człowieka od relacji dawniej określających jego samego, od ujęcia wspólnotowego, zakładającego, że obywateli łączy wspólny los.

Ideologia liberalna widzi w człowieku wolnym atom, bez związku ze swoim miejscem, bez korzeni, bez oparcia w czymś wykraczającym poza niego samego.

Wręcz czyni ideał z braku więzi społecznych, braku przynależności do czegoś większego.

Karol Schmidt z kolei zauważył, że liberalizm jest też ideologią antypolityczną.

W demokracji liberalnej normy prawne, zamiast być odbiciem wzorców społecznych i dążeń narodu, wyparły inne systemy normatywne, filozofię, etykę, czy też regulujące życie wspólnot przez stulecia obyczaj.

Państwo prawa, które jest przecież koncepcją stanowiącą jedną z podstaw naszej cywilizacji, we współczesnych warunkach liberalnych demokracji niejednokrotnie staje się parawanem kryjącym faktyczną przemoc rządzących wobec rządzonych.

W potocznym postrzeganiu polskiego państwa dość powszechnie przyjęło się definiować je jako silne wobec słabych, a słabe wobec silnych.

Pogłębieniem dla uprawiania tradycyjnie polskich przywar, ideałem naszego życia wspólnotowego wciąż jest wegetacja.

Wciąż preferujemy bierność ponad aktywne przekształcanie rzeczywistości według pożądanego ideału.

Intuicja wskazuje, że błędem jest już samo liberalne ujęcie wolności.

W antycznym duchu interpretował wolność twórca nowożytnego demokratyzmu Jana Jakub Russo.

Powojenna bowiem, postmodernistyczna, czy jak uważają niektórzy, postmarksistowska lewica zaczyna bowiem widzieć źródło zniewolenia człowieka już nie tylko w strukturach ekonomicznych, ale przede wszystkim w obyczaju czy języku.

Postulat dekonstrukcji w praktyce zniszczenia kultury jako sposób na wyzwolenie człowieka zlewa się z liberalną absolutyzacją wolności.

Tak powstaje współczesna, lewicowo-liberalna ideologia wolności, skutecznie organizująca wyobraźnię mas.

W kontrze do ujęcia liberalno-lewicowego proponujemy więc powrót do definicji klasycznych.

Nur ten miał swoje historyczne zdobycze, pozytywne dla ludzkości osiągnięcia, a wśród samych liderów było mnóstwo ludzi wybitnych i zasłużonych, także dla sprawy polskiej.

Dziś jednak jesteśmy w stanie dokonać oceny kierunku, w jakim liberalizm podążył, ale również skonstatować, że już u jego źródeł leży dążenie do oderwania człowieka od zbiorowości.

Fundamentem bowiem naszego rozumienia wspólnotowości jest uznanie, że jednostka ma obowiązki względem wspólnoty, a wspólnota może je egzekwować.

Każde poważne państwo uznaje, że takie podejście będzie istotniejsze niż osobista wola jednostki.

Widać to i dziś w praktyce III RP, gdzie fraze zwolnościowe jest na ustach każdego, a człowiek postawiony przed koniecznością polemiki z taką narracją przeważnie nabierze wody w usta.

Zachęcamy Państwa serdecznie do polubienia i skomentowania tego nagrania, czym pomogą nam Państwo w docieraniu do nowych odbiorców.

To dzięki Państwa zaangażowaniu, w tym przede wszystkim cyklicznemu wsparciu finansowemu, możemy kontynuować naszą działalność i stale się rozwijać.