Mentionsy

Parafrazując słowa Michela de Montaigne, można by stwierdzić, że de la nouvelle droite jest bita przez obie strony.

Wynika to naturalnie z faktu jej nowości, to jest dystansowania się wobec prawicy starej, czyli katolickiej i monarchistycznej z jednej strony, a z drugiej na przyswojeniu przez nią haseł kojarzonych przede wszystkim z lewicą, jak choćby antykapitalizm czy ekologia.

Mimo to Alain de Benoît, ikona, główna postać nowej prawicy ogłasza, iż jego środowisko jest ideologicznie dalekie w tym samym stopniu tak od prawicy jak i od lewicy.

instytuty Deutsche Europäische Studiengesellschaft, Institut für Staatspolitik,

Thule Seminar, Synergon Deutschland, Magazyny Junge Freiheit, Nation 24D, Nation Europa, Secession, Sleipnir, Kritikon, Wir Selbst, Organizacje Aktion Neue Rechte, Solidaristische Volksbewegung, Nationale Revolutionare auf Barorganisation, czy wydawnictwa Zeit und Wende, Verlag der Freunde.

Jakkolwiek można odnaleźć kilka elementów wspólnych dla ideologicznej matrycy nowej prawicy, jak choćby raczej przede wszystkim jej antyegalitaryzm, który to chyba jest najbardziej konsekwentnym i najbardziej wyrazistym znamieniem tego ruchu, przez pryzmat którego wartościowane są rozmaite ideologie, religie, etc.

Ale ponadto antyuniwersalizm, antyrasizm czy antyamerykanizm to jednak nie istnieje żaden kanon nowoprawicowej ortodoksji.

Tu można by wskazać choćby antychrystianizm i neopogańskie wątki, żywe zwłaszcza w łonie francuskiego i brytyjskiego jej odłamu, podczas gdy włoscy adherenci tejże perspektywy deprecjonują istotność sporu na linii chrześcijaństwo-pogaństwo.

Mówi się o niej jako o światopoglądzie, polityczno-ideologicznym miejscu w obrębie spektrum prawica-lewica albo pomiędzy ekstremizmem i demokracją, bądź konserwatyzmem a prawicowym radykalizmem.

organizacyjnym splotem intelektualistów, uczonych publicystów, wydawców i polityków, ruchu antydemokratycznym.

Poszczególne definicje różnią się między sobą w zależności od odniesienia się, czy też przyjęcia za naczelne tych, a nie raczej innych znamion opisywanego zjawiska.

Genezę niemieckiej de Neue Rechte upatruje się w procesie tzw.

intelektualizacji prawicy sprawionym w RU w następstwie klęski NPD w wyborach do Bundestagu w roku 1969.

Mówi się także o kulturalizacji polityki jako o ponownym zdefiniowaniu pojęć politycznych w kategoriach kulturowych.

Sam de Benoit stwierdził kiedyś, iż np.

Nacjonalizm a narodowy socjalizm Rozpatrując zagadnienie nacjonalizmu w kontekście niemieckiego obszaru kulturowego jako naturalne, automatyczne wręcz skojarzenie nasuwać się musi ideologia narodowego socjalizmu.

Ci, którzy ośmielają się mówić o jedności i potędze Niemiec, muszą zmierzyć się z niełatwą historią swojego kraju i jednoznacznie określić zajmowaną przez siebie pozycję względem dwunastu lat z jej wycinka.

Na rozwiązaniu tego dylematu koncentrowano się już od samego początku jako na warunku niezbędnym obecności w przestrzeni publicznej czy kulturowej oraz uzyskaniu społecznej aprobaty lub przynajmniej uniknięciu ideowej anihilacji już na starcie.

Z pewnością nie pomagają w tym przezwyciężeniu hitlerowskiego piętna deklaracje ojca Neue Rechte, za którego uchodzi Armin Mohler, podejmującego próbę rewaloryzacji teoretycznej warstwy utożsamianej z faszyzmem, a karkołomnymi w słym efekcie usiłowaniami przekucia jej w praktykę, co uwidaczniać ma się właśnie w narodowym socjalizmie, choć nie tylko.

Gdy nowa prawica usiłuje mówić o przyszłości kraju, jako bumerang powraca dylemat hitlerowskiej ideologii.

W konsekwencji, jak pisze Karl-Heinz Weissmann, Niemcy wydają się nie posiadać woli bycia narodem.

Istnieje jednakże i zewnętrzny przejaw owej przeszkody w przezwyciężaniu narodowo-socjalistycznego piętna ciążącego nad narodem niemieckim.

Znajdujący się w Berlinie pomnik poświęcony pamięci pomordowanych w Europie Żydów stanowi według nowoprawicowych działaczy ostatni testament pokolenia 68, podczas gdy epidemia Shoah przekształciła się w Izraelu w zwyczajny instrument polityki.

Paradoksalnie, im chronologicznie dalej od lat 30. ubiegłego wieku, tym częściej w debatach publicznych dyskutuje się o nazizmie.

W ogóle ta niezdolność do przezwyciężenia czy też uwolnienia się od demonów przeszłości stanowi zdaniem de Benoit idiosynkrację Niemiec.

nieświadomość Niemców odnośnie prawdziwych planów Hitlera, heroizm żołnierzy II wojny światowej, opozycyjność Wehrmachtu wobec nazizmu, padnięcie Niemców ofiarą zbrodniczej ideologii, brak analogii między nazistowską przeszłością a współczesnym państwem niemieckim, czy wreszcie zapomnienie tego epizodu wymiot dnia dzisiejszego.

Wbrew tym czy innym wysiłkom na rzecz odseparowania się od narodowo-socjalistycznej ideologii zawsze znajdują się tacy, którzy w poglądach Dinoje Rechte dopatrywać się będą analogii z praktykami czy ideami głoszonymi przed 70-cioma laty.

Horst von Butler na łamach Der Spiegel określił nową prawicę jako brunatne koszule w prążki.

Niemiecka Nouvelle Druette, dostrzegając destruktywność radykalizacji nacjonalizmu w przeszłości, uznaje jednocześnie naród oraz współczesną wielość narodów za rzeczywiste.

Urodzony w Polsce niemiecki badacz Hajo Funke obok autorytarnego państwa jako ideologiczne jądro omawianego ruchu wskazuje etnocentryczny nacjonalizm, zaś przywoływany już Richard Woods nacjonalizm uznaje za element kluczowy w psychologii nowej prawicy.

Potwierdza to Alain de Benoit w wywiadzie udzielonym Junge Freiheit w 1993 roku, w którym stwierdza, iż nie jest specjalnie zaskoczony, iż Niemcy interesują się przede wszystkim niemieckimi problemami i niemieckimi autorami, zaś slogan najpierw Niemcy, potem Europa rozmija się z jego perspektywą.

Zresztą de Benoit przyznaje, że siebie uważa w pierwszej kolejności za Europejczyka.

Skąd to przywiązanie do idei narodu u niemieckiej nowej prawicy?

Sam papież nowej prawicy, jak określa się niekiedy Alain de Benoît, pisał ćwierć wieku temu w swojej rewolucji kulturowej z prawa potrzebujemy struktury, w której moglibyśmy się rozwijać i zaznaczyć swój autorytet.

To bowiem więź z narodem przetrwała wszelkie próby jej likwidacji.

Co się tyczy samej definicji narodu, to przywołamy tu jedną z nich.

Karl Heinz Weissmann, jeden z ideologów niemieckiej Dinoe Rechte, przyjmuje za Ernestem Rynanem...

Dodaje on do tego, iż według tych kategorii Niemcy ponad wszelką wątpliwość pozostały narodem przez cały okres poprzedzający zjednoczenie.

Żadna bowiem inna forma społecznej wspólnoty nie jest w stanie zapewnić tych wszystkich pierwiastków, które ożywia właśnie idea narodu.

Skoro zatem organiczna więź z własną społecznością, zakorzenienie w narodowej tradycji jawią się jako relevantne wartości, nie dziwi fakt podejrzliwości bądź nawet wrogości wobec napływu imigrantów, zwłaszcza tych, którzy nie mają zamiaru się asymilować.

Głosy zaniepokojenia dotyczą w tym kontekście również ujemnego współczynnika demograficznego obywateli niemieckich w stosunku do innych narodowości zamieszkujących Republikę Federalną Niemiec.

Jednostka, jak pisze de Benoit, realizuje swą jednostkowość tylko poprzez pewien związek społeczny, który stanowi podstawę jej bytu.

Zresztą de Benoit przyznaje, że to właśnie między innymi dzięki narodowej tożsamości narody wschodniej Europy zdolne były do przełamania komunistycznej dominacji.

Niestabilne poparcie dla idei narodowej wynika, zdaniem Funkego, ze wspomnianej na początku potrzeby stałych punktów w chaotycznym świecie.

Niestabilna postawa wobec nacjonalizmu wynika jednakże również ze swego rodzaju podejścia dynamicznego, polegającego na przewartościowaniu niektórych założeń równolegle do zmieniającej się rzeczywistości i warunków zewnętrznych.

I tak na przykład dla de Benoît upadek muru berlińskiego oznacza świt ery postnowoczesnej.

Na fali owej transformacji ideowej przestarzały staje się również nacjonalizm.

Podkreśla się, że naród jako idea polityczna istnieje od czasów rewolucji francuskiej, a sama idea narodu rozwijać się miała wraz z rozwojem nowoczesnego indywidualizmu.

W negatywnym podejściu do żywotności idei narodowej przoduje przede wszystkim młode pokolenie nowej prawicy, której głos został wyrażony na kartach WIR 89R.

Jeszcze inną twarz wzmiankowanej niestabilności wobec nacjonalizmu personifikuje odmienne podejście do zagadnienia reprezentowane przez polityków i intelektualistów.

Świadomość, że nacjonalizm może należeć już do przeszłości, potrzebę stałych punktów, które można osiągnąć przez wyniesienie nacjonalizmu do statusu wartości absolutnej oraz nieuciszonego zbioru obaw o to, że owym absolutnym wartościom towarzyszyć będą tendencje irracjonalistyczne i całkowicie odmienny porządek.

Zachęcamy Państwa serdecznie do polubienia i skomentowania tego nagrania, czym pomogą nam Państwo w docieraniu do nowych odbiorców.

To dzięki Państwa zaangażowaniu, w tym przede wszystkim cyklicznemu wsparciu finansowemu, możemy kontynuować naszą działalność i stale się rozwijać.