Mentionsy

Z takim wynikiem wygrał wybory prezydenckie w Chile José Antonio Kast, pokonując kandydatkę lewicy Jeanette Jarre.

Wtedy Jose Antonio Kast przegrał, a zwycięzcą został Gabriel Boric, zdobywając 55,9% głosów.

Urodzony w 1966 roku Jose Antonio Kast wywodzi się z rodziny, która wyemigrowała z Bawarii 16 lat wcześniej.

Jego ojciec, Michael Kast, żyjący w latach 1924-2014, służył jako porucznik w Wehrmachtzie podczas II wojny światowej.

Michael Kast, ojciec i dziadek kilku chilejskich polityków, otrzymał obywatelstwo dopiero w 1995 roku.

Rodzina Kasta jest liczna i wpływowa.

Starszy brat nowego prezydenta, ksiądz katolicki Hans Kast, urodzony w 1952 roku, związany jest z ruchem szensztackim.

Ksiądz Hans Kast jako jeden z pierwszych w kręgach kościelnych wspierał ofiary i publicznie potępiał Karadimę, narażając się hierarchii.

Sam Jose Antonio Kast ukończył studia prawnicze na papieskim Uniwersytecie Katolickim Chile, gdzie zaangażował się w działalność polityczną.

Ruch ten był wtedy ściśle związany z Chicago Boys, grupą wolnorynkowych ekonomistów, którzy wdrożyli liberalne reformy, co Jose Antonio Kast ocenia jako klucz do rozwoju Chile.

Jego starszy brat Miguel Kast, żyjący w latach 1948-1983, był jednym z prominentnych członków tego kręgu.

W 1988 roku, jeszcze jako student, Jose Antonio Kast pojawił się w telewizyjnym spocie nieudanej kampanii na rzecz głosowania na tak podczas plebiscytu w sprawie przedłużenia rządów Pinocheta.

W 2016 roku Kast opuścił UDI z powodu jej przesunięcia ku centrum, a w 2019 roku założył własną partię republikańską, której obecnie jest liderem.

Kast sprzeciwia się aborcji, małżeństwom jednopłciowym i imigracji, proponując zamknięcie granic z Boliwią w celu walki z handlem narkotykami, a także budowę zapór antyimigranckich na granicach z Peru i Boliwią.

Oczywiście ekonomia odegrała istotną rolę w zwycięstwie Kasta, stając się symbolem nieudanych reform rządów lewicowych i tęsknoty za stabilnością z czasów modelu wolnorynkowego.

Z kolei Jose Antonio Kast prezentował odwrotną wizję, gloryfikując okres od 1985 do 2015 roku jako chilijskie Trento Gloriesus, analogia do francuskiego złotego trzydziestolecia powojennej prosperity.

Kast obiecywał powrót do tych zasad, deregulację, cięcia podatkowe dla biznesu, promocję inwestycji w surowce jak lit i miedź i walkę z biurokracją.

Kontrast między tymi narracjami, rewolucją Boricia a stabilnością Kasta przesądził o prawicowym zwrocie.

Dotknięta kryzysem migracyjnym północ Chile masowo poparła Kasta, widząc w jego obietnicach zaostrzenia kontroli granicznej i deportacji, rozwiązanie dla lokalnych napięć społecznych i obciążenia infrastruktury.

Południe, naznaczone trwającymi od lat konfliktami z Araucanii, z domagającą się autonomii ludnością Mapuche, skutkującymi atakami na farmy, autostrady i starć z policją, również zwróciło się w kierunku twardej retoryki Kasta o terroryzmie.

Klasy niższe i średnie, zmęczone chaosem społecznym, zagłosowały na prawicę, co potwierdza zwycięstwo kasta we wszystkich 16 regionach kraju, z wyjątkiem głosów z zagranicy, gdzie wygrało Jara.

Jej radykalny profil odstraszył umiarkowanych wyborców, wzmacniając polaryzację i umożliwiając Kastowi mobilizację prawicowego elektoratu za pomocą haseł antykomunistycznych.

To wszystko pozwoliło Kastowi wygrać z miażdżącą przewagą.

Zaskakująco wysoki wynik jak na kandydata o niszowym profilu, plasując się za kastem.

W drugiej turze oczywiście poparł kasta.

Kaiser krytykował establishment prawicy, w tym Kasta, za zbytnie umiarkowanie.

To prawda, że między pierwszą turą w 2021 roku a wyborami w 2025 roku Kast zaliczył zauważalne przesunięcie z konsekwentnej, radykalnej prawicy ku centrum.

Inną kontrowersyjną decyzją stanowiło przystąpienie do paktu konstytucyjnego zainicjowanego przez Boricia i Pinera po rewolcie w 2019 roku, który Kast początkowo ostro krytykował jako kapitulację wobec lewicy, odmawiając w nim udziału.

Jednak po odrzuceniu lewicowego projektu konstytucji w 2022 roku partia Kasta aktywnie zaangażowała się w drugi proces konstytucyjny w 2023 roku.

O ile Kast zaczął niuansować swoje stanowisko idąc śladami centroprawicowych Udi i prezydenta Pinery, to Kajzer go bezwarunkowo bronił i prowokacyjnie proponował postawienie Pinochetowi pomnika naprzeciwko pomnika Allende oraz amnestię dla skazanych wojskowych z lat 1973-1990.