Mentionsy

Zwolennikiem dystrybucjonizmu był twórca nowoczesnego nacjonalizmu walijskiego oraz współzałożyciel do dziś funkcjonującej w brytyjskiej polityce parlamentarnej partii Plaid Cymru Saunders Lewis, któremu zawdzięczamy tłumaczenie terminu dystrybucjonizm na walijski.

Wprost zaś do dystrybucjonizmu odwoływał się Bartolomeu A. Santa Maria, który choć nigdy nie sprawował żadnej publicznej funkcji, przez dekady odgrywał w australijskiej polityce rolę, dzięki której zyskał miano władcy marionetyk.

American Solidarity Party w USA, Democratic Labour Party w Australii i National Distributors Party w Wielkiej Brytanii.

Sam Belloc zauważał, że szanse na stworzenie we współczesnym świecie całościowego, odgórnego programu odejścia od systemu kapitalistycznego w kierunku innym niż socjalistyczny są bardzo niewielkie.

Z jej działalności zrodził się klub dyskusyjny, złożony z katolickich studentów i akademików, który zyskał miano Stowarzyszenia Campion.

Choć w stowarzyszeniu zainteresowaniem cieszyły się różnorakie prądy ideowe, od nacjonalizmu integralnego Charlesa Morossa po personalizm Jacques'a Marteina, rdzeniem dla jego działalności stał się dystrybucjonizm.

Przecienił się wreszcie do popularyzacji w Australii modelu spółdzielczego także poza środowiskami katolickimi.

Choć w latach 70. na skutek wewnętrznych konfliktów i zmian pokoleniowych ruch ICW zaczął wygasać, pozostaje inspirującym przykładem skutecznej akcji społecznej i ekonomicznej podjętej przez intelektualną awangardę.

Społeczność tę trafiło ubóstwo, wysoki poziom analfabetyzmu, brak perspektyw, a przede wszystkim uzależnienie od pośredników, zaniżających ceny przy zakupie homarów, a z kolei zawyżających je przy sprzedaży towarów rybakom.

Kennedy czy Pierre Trudeau.

Poparcie dla ruchu jako modelowego przykładu wcielonej w życie katolickiej nauki społecznej wyrażali papieże Pius XI i Pius XII.

Z kolei Cody wielokrotnie w duchu państwa niewolniczego podkreślał niebezpieczeństwa, jakie niesie za sobą rozdział pomiędzy wolnością polityczną i ekonomiczną, pisząc, nie ma demokracji bez własności.

Chyba najważniejszym przykładem takiej organizacji jest Mondragon Corporation.

Ta sieć spółdzielni, zapoczątkowana w 1955 roku przez pięciu młodych mężczyzn pod kierownictwem katolickiego księdza José María Arisman de Thierry, ogłoszonego przez papieża Franciszka czcigodnym sługą Bożym, jest dziś jedną z największych grup biznesowych w Hiszpanii, uznawaną za największą spółdzielnię na świecie.

Działalność Mondragonu skupia się na produkcji przemysłowej, ale obejmuje również handel detaliczny i kasy oszczędnościowe.

Podstawowe decyzje podejmowane są przez pracowników, właścicieli.

Władza nad przedsiębiorstwem oderwana jest zatem od siły kapitału.

ostatnio w czasie pandemii, pracownicy sami podejmowali w głosowaniach decyzję o obniżeniu własnych pensji.

Choć brak śladów inspiracji Arismen de Thierry dystrybucjonizmem, współcześni zwolennicy tej doktryny wskazują na Mondragon jako na empiryczny przykład możliwości dystrybucji własności środków produkcji nawet w bardzo dużych podmiotach gospodarczych skupionych na produkcji przemysłowej.

Już pierwsi dystrybucjoniści zwracali uwagę na ten region jako bliski ich ideałom.

Nic dziwnego, wszak jak zauważył Robert Putnam w klasycznej pracy, demokracja w działaniu wśród mieszkańców północnej Italii nigdy do końca nie wygasała kultura ukształtowana przez średniowieczne cechy.

Model spółdzielczy podlega również szczególnej ochronie prawa na mocy włoskiej konstytucji.

Na wyjątkową uwagę zasługuje region Emilia-Romania, uznawany za jeden z najzamożniejszych rejonów w Europie.

To region o silnym przemyśle, który jednak pozostaje zdecentralizowany.

Dominują w nim małe i średnie przedsiębiorstwa zrzeszone w ramach organizacji umożliwiających wzajemną współpracę, a przede wszystkim Agencji Rozwoju Regionu, ERWED.

Zdecentralizowana i oparta na współpracy struktura gospodarki zapewnia regionowi szereg przewag konkurencyjnych, takich jak niwelowanie kosztów informacyjnych i transakcyjnych, elastyczność oraz wykorzystanie maszyn ogólnego przeznaczenia, które umożliwiają produkcję ciągniętą przez popyt, co z kolei przyczynia się do mniejszego znaczenia reklam i redukcji konsumpcjonizmu.

Wymienione przykłady dowodzą, że dystrybucjonizm inspirował podejmowane z powodzeniem inicjatywy gospodarcze.

Fakt ten empirycznie obala zarzut o oderwaniu dystrybucjonizmu od rzeczywistości.

Może przybierać zarówno postać zcentralizowanej hierarchicznej struktury Mondragon, jak i zdecentralizowanej w sferze produkcji, ale wcale przez to nie mniej konkurencyjnej sieci niezależnych, lecz blisko ze sobą współpracujących przedsiębiorstw Emilia Romagna.

Ten ostatni przypadek może się wszakże wydać onieśmielający.

Każdy z nich stanowił efekt działania oddolnego, aby uczynić znaczną różnicę niepotrzeba sprzyjającego rządu ani decyzji politycznych.

Przez tę prostą formułę współdzielczą mogą oni od niepiśmiennego chłopa po najwyższego intelektualnego i duchowego przywódcę zacząć natychmiast budować sobie porządek społeczny, zgodny ze wskazaniami prawnego rozumu, jeśli tylko zechcą.

Przysłowiowe teoretyzowanie nie musi zatem być wcale bezużyteczne w sferze praxis, jeśli tylko jego celem nie jest emigracja wewnętrzna, ale wcielenie wyznawanych idei w życie, a także wspieranie tych, którzy mogą skorzystać z nabytej przez nas wiedzy.

Nawet doświadczenia tak specyficznego zjawiska jak spółdzielnie energetyczne w Polsce wskazuje na kluczowe znaczenie lokalnych liderów dla powstawania i działalności takich przedsięwzięć.

Praktyka potwierdza więc w pełni intuicję Chestertona, który idąc śladem Thomasa Carlyra wiele uwagi poświęcał figurze Herosa.

Ideał ten znajduje ucieleśnienie w tytułowym bohaterze Napoleona z Nothing Hill.

Przejęcie polskiej tradycji spółdzielczej na wyłączność przez lewicę byłoby zderzeniem wysoce niefortunnym.

W perspektywie historycznej przynależy ona na równi do środowisk katolickich, endeckich i ludowych, co do socjalistycznych.

Dotychczasowy pan Egiryk na cześć czynu oddolnego nie oznacza bynajmniej, że państwo we wprowadzaniu dystrybucjonizmu nie ma żadnej roli do odegrania.

Co ciekawe, podobne założenie przyświeca wielu państwom europejskim, a deklaratywnie nawet samej Unii.

Już teraz podejmują one wiele pożytecznych inicjatyw, np.

Państwo może również odegrać kluczową rolę w umożliwianiu nowym graczom przełamywania barier rynkowych i przeciwdziałaniu oligolipolizacji.

Choć wśród naszych rodaków odnajdziemy wielu utalentowanych projektantów, nie są oni w stanie stworzyć przeciwwagi dla zalewających nas obcych towarów, niejednokrotnie tandetnych i szkodliwych dla zdrowia.

Dla ich osiągnięcia nie jest konieczna decyzyjność.

Co więcej, dostrzec można wyraźną zbieżność kierunku dystrybucjonistycznego z ideą narodową.

Hipotetyczna Partia Narodowa, która przejęłaby program dystrybucjonistyczny, mogłaby łączyć przekaz ideowy z pozyskiwaniem nowych grup wyborców z różnych branż jako reprezentantka ich interesów.

Dowodzi, że idea Belloka nie są projektem czysto doktrynerskim, ani polityczną sztuczką służącą jedynie zdobyciu poparcia i przejęciu władzy.

Starania w kierunku utworzenia ustroju dystrybucjonistycznego można podejmować zarówno od góry, jak i od dołu.

Jak zauważa nieco przewrotnie współczesny ekonomista John C. Medale, można debatować dowoli nad skutecznością systemu dystrybucjonistycznego.

Zachęcamy Państwa serdecznie do polubienia i skomentowania tego nagrania, czym pomogą nam Państwo w docieraniu do nowych odbiorców.

To dzięki Państwa zaangażowaniu, w tym przede wszystkim cyklicznemu wsparciu finansowemu, możemy kontynuować naszą działalność i stale się rozwijać.