Mentionsy

Dwa lata od wygranej Tuska, dwa lata teatru, dwa lata pozorowania wielkich działań to jedna rzecz. ...

widzimy wyraźnie, że premier jest postacią z minionej epoki, epoki dominacji, liberalizmu, ale ja też nie chcę tutaj marnować waszego i swojego czasu na to, żeby wchodzić w walenie po Tusku, jak to robią niektóre inne media takie powierzchowne.

To znaczy, wielu na prawicy nie docenia z jednej strony Tuska, z drugiej strony może nawet bardziej siły inercji, która jest podstawową w polityce, z nią uzasadnione wizje rychłego upadku jego rządu.

Z jednej strony Tusk jest słaby, z drugiej strony jednak jest cały czas na tyle silny, że...

Jakkolwiek, gdy porównamy sobie Tuska po dwóch latach,

Tydzień po drugiej turze wyborów prezydenckich 8 czerwca wrzuciłem komentarz zatytułowany Tusk osłabiony, ale wciąż żyje.

Tuska, ale raz kładzenie tego doświadczonego polityka do grobu jest mocno przedwczesne.

Najpierw zaraz po wygranej Trumpa w listopadzie zeszłego roku były opowieści, że Amerykanie obalą Tuska.

Jak upadł rząd w Niemczech zaraz po tych wygranych przez Trumpa wyborach, to niektórzy nawet wymyślili, że to Amerykanie i Trump na pewno obalili ten rząd lewicowy w Niemczech i tak samo zaraz obalą Tuska.

Amerykanie cały czas nie obalili Tuska.

Pojawiła się po drodze narracja, że jak Nawrocki zostanie prezydent, to już wtedy naprawdę, na pewno Tusk...

Nie dlatego, że Tusk jest jakimś niesamowitym macherem.

Tusk też nie ma nic do stracenia.

którzy, to jest takie gonienie króliczka, tak, niektórzy ogłaszają, że no w przyszłym tygodniu to już na pewno ten rząd Tuska upadnie, tak, i tak odkładają ten termin i odkładają, i odkładają, jest to takie gonienie horyzontu, tak, natomiast z drugiej strony, na drugą nóżkę, tak, absolutnie Tusk pokazał przez te dwa lata, że jest politykiem z minionej epoki, jest takim liberalnym dinozaurem, bym powiedział, tak, porównajmy sobie właśnie jego sytuację dziś i kiedy pierwszy raz został premierem, tak,

W październiku 2009 roku, czyli w analogicznym momencie, po dwóch latach od pierwszych wygranych wyborów parlamentarnych, kiedy także przecież Tusk odsunął PiS od władzy, także w imię walki z układem, walki ze straszną prawicą i tak dalej, w imię europejskości, walki z populizmem i tak dalej, te hasła były w ogromnej mierze podobne.

PiS miało dwadzieścia kilka, a jedyne partie, które przekraczały jeszcze próg, to były SLD i PSL, czyli jeden koalicjant Tuska i potencjalny koalicjant Tuska.

Tak, mieliśmy wybory do Parlamentu Europejskiego w 2009 roku, które, co ciekawe, nawet nie wiedziałem, że tu wyjdzie aż tak idealnie, były tak samo oddalone od tych wyborów, które Tusk wygrał, po których pierwszy raz został premierem, w wyborach do Sejmu 2007, do wyborów do Parlamentu Europejskiego 2009, tak samo rok, 7 miesięcy i 23 dni.

które dzisiaj cały czas są tymi koalicjantami Tuska, a prawica niepisowska była absolutnie na totalnym marginesie.

No ale właśnie po to to pokazuje, ten inny moment, żeby przypomnieć, że Donald Tusk jest politykiem, który właśnie z tego momentu się tak naprawdę wywodzi.

Tusk po prostu jest takim właśnie aparatczykiem demoliberalnym, który najlepiej radził sobie w tamtej epoce.

porównajmy sobie sytuację międzynarodową, kiedy Tusk miał to swoje apogeum, tak, prezydentem USA Barack Obama, tak, totalny triumf liberalnego determinizmu, tak, pierwszy czarnoskóry prezydentem.

W Europie mamy Angelę Merkel też u szczytu potęgi, tak, Donald Tusk zresztą dostał od niej ten medal Karola Wielkiego, tak, wspaniale klepany po plecach polski premier, pani kanclerz wówczas trzyma żelazną ręką, tak, przez całą Unię Europejską,

Tak naprawdę Tusk w takich warunkach mógł naprawdę, tak jak wówczas w tamtym spocie, przed tamtymi wyborami, mówić, że on tu jest w tym, prawda.

Zwróć uwagę, wtedy też Tusk miał przeciwko sobie prezydenta, ale wówczas prezydent, zupełnie inaczej niż teraz Andrzeja Duda, był w stanie sprowadzić do totalnej defensywy, był w stanie jasno rozegrać to tak, że nastroje społeczne były po jego stronie.

Tusk wyssał częściowo swoich koalicjantów.

Pewnie to zrobią, jeżeli będą musieli, bo pewnie mimo wszystko będą woleli pójść do Zandberga niż do Tuska.

W każdym razie Tusk, jak był w tym swoim apogeum, to mógł przebierać w koalicjantach.

Dzisiaj Tuskowi zostają ironiczne wpisy na Twitterze, tak, o tym, że idzie mu bardzo dobrze, platforma tam w jednym z sondaży 34% na pierwszym miejscu, no, koalicjanci się podciągną i będzie dobrze.

Przez te ostatnie dwa lata Tusk robi wszystko, żeby ministrów z partii koalicyjnych trzymać pod butem, żeby nie pozwalać im stawać się twarzami zbyt popularnych projektów.

Tusk oczywiście bawił się w ten swój tradycyjny teatr, czyli co jakiś czas wyskakuje.

Tusk odbywa konferencje prasowe, tak jak ze swoich właśnie złotych czasów, no to mógł mówić, że wykastruje pedofili, tak.

No i tego typu pokazy siły dzisiaj po prostu nie są tak skuteczne jak kiedyś, także dlatego, że można je łatwo obśmiać chociażby w internecie, także dlatego, że Polacy jako społeczeństwo być może zrobili się trochę bardziej podmiotowi, trochę bardziej ambitni i tego typu zagrywki im nie starczają, a sam Tusk ewidentnie także po drodze się zestarzał i niespecjalnie widać, żeby miał jakikolwiek pomysł.

Tuska wcale poparcia nie zwiększył, raczej stracił na przestrzeni tych ostatnich dwóch lat.

Znaczy Tuski i Kaczyński cały czas są tymi najsilniejszymi postaciami w polskiej polityce, ale z drugiej strony relatywnie wobec pozostałych mimo wszystko słabną.

No i kolejna rzecz, którą tutaj, tutaj widać moim zdaniem z perspektywy czasu, to jest, że te wybory sprzed dwóch lat to bardziej PiS i Konfederacja na swoje sposoby przegrały niż, niż Tusk i Centro Lewica wygrały, tak?

No i oczywiście z drugiej strony Tusk też swoje dał, tak zmobilizował elektorat Platformy,

To jest zresztą takie samo myślenie, z którego wynikało to idiotyczne gadanie Tuska, że Trump jest rosyjskim agentem i on i tak już na pewno nie wróci.

Jednak ten populizm jest w odwrocie i takiego przeginania w tym, bo Tusk przecież nie jest głupi.

Tusk chociażby jako przewodniczący Rady Europejskiej po referendum w sprawie Brexitu potrafił wypowiadać się dużo bardziej racjonalnie niż taki par excellence eurokrata Jean-Claude Juncker.

Najbardziej to chyba było, sam Tusk oczywiście próbował różnych zagrywek, takich no a ideologicznych typu.

tutaj bezpieczeństwa albo z Tuskiem, albo z Ruskiem, te ćwiczenia wojskowe i tak dalej, gra na słynna wypowiedź o tym, że żyjemy w czasach przedwojennych, tak, próbowanie wywołania efektu flagi, zjednoczenia się wokół rządu, no ale widzimy, że to niewiele dało.

No i dlaczego to jest ważne w kontekście Tuska i tej sytuacji, bo Tusk jest oczywiście tylko pewnym reprezentantem, współczesnym reprezentantem pewnej grupy, pewnej ideologii, pewnych grup interesu, które właśnie tą ideologią legitymizowały i legitymizują swoją władzę, tą ideologią postępów.

Trzeba myśleć, jak ten czas przyjących okoliczności dobrze wykorzystać, żeby nie zadowolić się odsunięciem Tuska i nie popaść w takie samo zadowolenie i przekonanie analogiczne do tego, które było w niektórych środowiskach liberalno-lewicowych, także TKM.

Trzeba będzie wykorzystać, trzeba będzie stawiać twarde warunki, trzeba będzie ciągnąć swoją stronę, mówię tutaj o politykach, o środkach medialnych i wyborcach, którzy będą mieli szansę wywierać presję na polityków, żeby nie zadowolić się właśnie jakimś takim odsunięciem Tuska, Nowackiej, etc., tylko oczywiście w mądry sposób, bez wylewania dziecka z kąpielą,