Mentionsy

Dwa lata od wygranej Tuska, dwa lata teatru, dwa lata pozorowania wielkich działań to jedna rzecz. ...

widzimy wyraźnie, że premier jest postacią z minionej epoki, epoki dominacji, liberalizmu, ale ja też nie chcę tutaj marnować waszego i swojego czasu na to, żeby wchodzić w walenie po Tusku, jak to robią niektóre inne media takie powierzchowne.

To znaczy, wielu na prawicy nie docenia z jednej strony Tuska, z drugiej strony może nawet bardziej siły inercji, która jest podstawową w polityce, z nią uzasadnione wizje rychłego upadku jego rządu.

Z jednej strony Tusk jest słaby, z drugiej strony jednak jest cały czas na tyle silny, że...

Jakkolwiek, gdy porównamy sobie Tuska po dwóch latach,

Tydzień po drugiej turze wyborów prezydenckich 8 czerwca wrzuciłem komentarz zatytułowany Tusk osłabiony, ale wciąż żyje.

Tuska, ale raz kładzenie tego doświadczonego polityka do grobu jest mocno przedwczesne.

Najpierw zaraz po wygranej Trumpa w listopadzie zeszłego roku były opowieści, że Amerykanie obalą Tuska.

Jak upadł rząd w Niemczech zaraz po tych wygranych przez Trumpa wyborach, to niektórzy nawet wymyślili, że to Amerykanie i Trump na pewno obalili ten rząd lewicowy w Niemczech i tak samo zaraz obalą Tuska.

Amerykanie cały czas nie obalili Tuska.

Pojawiła się po drodze narracja, że jak Nawrocki zostanie prezydent, to już wtedy naprawdę, na pewno Tusk...

Nie dlatego, że Tusk jest jakimś niesamowitym macherem.

Tusk też nie ma nic do stracenia.

którzy, to jest takie gonienie króliczka, tak, niektórzy ogłaszają, że no w przyszłym tygodniu to już na pewno ten rząd Tuska upadnie, tak, i tak odkładają ten termin i odkładają, i odkładają, jest to takie gonienie horyzontu, tak, natomiast z drugiej strony, na drugą nóżkę, tak, absolutnie Tusk pokazał przez te dwa lata, że jest politykiem z minionej epoki, jest takim liberalnym dinozaurem, bym powiedział, tak, porównajmy sobie właśnie jego sytuację dziś i kiedy pierwszy raz został premierem, tak,

W październiku 2009 roku, czyli w analogicznym momencie, po dwóch latach od pierwszych wygranych wyborów parlamentarnych, kiedy także przecież Tusk odsunął PiS od władzy, także w imię walki z układem, walki ze straszną prawicą i tak dalej, w imię europejskości, walki z populizmem i tak dalej, te hasła były w ogromnej mierze podobne.

PiS miało dwadzieścia kilka, a jedyne partie, które przekraczały jeszcze próg, to były SLD i PSL, czyli jeden koalicjant Tuska i potencjalny koalicjant Tuska.

Tak, mieliśmy wybory do Parlamentu Europejskiego w 2009 roku, które, co ciekawe, nawet nie wiedziałem, że tu wyjdzie aż tak idealnie, były tak samo oddalone od tych wyborów, które Tusk wygrał, po których pierwszy raz został premierem, w wyborach do Sejmu 2007, do wyborów do Parlamentu Europejskiego 2009, tak samo rok, 7 miesięcy i 23 dni.

które dzisiaj cały czas są tymi koalicjantami Tuska, a prawica niepisowska była absolutnie na totalnym marginesie.

No ale właśnie po to to pokazuje, ten inny moment, żeby przypomnieć, że Donald Tusk jest politykiem, który właśnie z tego momentu się tak naprawdę wywodzi.

Tusk po prostu jest takim właśnie aparatczykiem demoliberalnym, który najlepiej radził sobie w tamtej epoce.

porównajmy sobie sytuację międzynarodową, kiedy Tusk miał to swoje apogeum, tak, prezydentem USA Barack Obama, tak, totalny triumf liberalnego determinizmu, tak, pierwszy czarnoskóry prezydentem.

W Europie mamy Angelę Merkel też u szczytu potęgi, tak, Donald Tusk zresztą dostał od niej ten medal Karola Wielkiego, tak, wspaniale klepany po plecach polski premier, pani kanclerz wówczas trzyma żelazną ręką, tak, przez całą Unię Europejską,

Tak naprawdę Tusk w takich warunkach mógł naprawdę, tak jak wówczas w tamtym spocie, przed tamtymi wyborami, mówić, że on tu jest w tym, prawda.

Zwróć uwagę, wtedy też Tusk miał przeciwko sobie prezydenta, ale wówczas prezydent, zupełnie inaczej niż teraz Andrzeja Duda, był w stanie sprowadzić do totalnej defensywy, był w stanie jasno rozegrać to tak, że nastroje społeczne były po jego stronie.

Tusk wyssał częściowo swoich koalicjantów.