Mentionsy

Od 1922 roku na Wyspach Brytyjskich władzom wymieniały się Partia Konserwatywna i Partia Pracy.

Mimo woli współpracy z farażem obecnej wśród wielu konserwatystów, nieunikniona jest walka domowa o prymat na prawicy, która trwać będzie aż do wyborów powszechnych.

Mimo to tylko niektóre symulacje podziału mandatów dawałyby partii Nigella Farage'a samodzielną większość w Izbie Gminy.

W niektórych z nich poparcie dla reformistów jest większe niż dla dwóch głównych partii liczonych łącznie.

Bez kompetentnych kadr, zmora UKIP, poprzedniej partii Faraża i całościowego programu ryzykuje on ponowne przegranie z partiami systemowymi umiejącymi budować szerszy front wyborców na wybory powszechne.

Jest to efekt zarówno słabości tradycyjnej Lewicy, jak i osobistej charyzmy nowego przywódcy Partii Ekologicznej Zaka Polańskiego.

Silnie propalestyńskie przekonania, żywione mimo żydowskiego pochodzenia polańskiego, którego przodkowie pochodzą z naszej części Europy i wyraziście ideowy przekaz odróżnia go z kolei od skłóconej i gubiącej się we własnych priorytetach partii rządzącej.

Entuzjazm, którym zaraził swoich zwolenników sprawił już, że po jego wyborze na lidera Zielonych liczba członków partii przewyższyła tych zrzeszonych w liberalnych demokratach, a także partii konserwatywnej.

Były lider partii pracy Jeremy Corbyn, który został z niej wykluczony za bagatelizowanie zjawiska antysemityzmu wewnątrz ugrupowania, powraca na czele wciąż formującej się Twojej partii.

Ostatnia miała miejsce w latach 2010-2015, a również sporadyczne rządy mniejszościowe, jak drugi rząd Teresy May i pierwszy rząd Borisa Johnsona, oba zależne od poparcia prawicowej Północnoirlandzkiej Demokratycznej Partii Unionistycznej w latach 2017-2019.

Jeszcze większe może być znaczenie szkockiej partii narodowej i walijskiej plejcheimru, które w przypadku braku większości dla partii pracy będą mogły skuteczniej realizować swoje separatystyczne postulaty z referendum w sprawie członkostwa w Zjednoczonym Królestwie włącznie.

Rządy partii pracy są katastrofą dla obu narodów.

Nie należy spieszyć się ze składaniem starych partii do grobu.

z koalicją liberałów i partii socjaldemokratycznej, która na przełomie 1981 i 1982 roku notowała nawet 50% poparcia.

Jego zmiany z większościowego na proporcjonalny, niekiedy także w formie głosu przechodniego, domagają się zgodnie Zieloni i Partia Reform, których poza tym dzieli niemal wszystko, a także liberalni demokraci, Szkocka Partia Narodowa, Walijska Plejcajmru oraz część Partii Pracy.

Taka zmiana oznaczałaby prawdziwą rewolucję ustrojową, sięgającą głębiej aniżeli chwilowy wzrost poparcia danej partii.