Mentionsy

Słowo prezent oczywiście należałoby w cudzysłowie napisać.

Czesław, zapewne państwom znany, pisał, że Polska od okresu przedwojennego, przedmajowego, przemknięta była zjawiskiem korupcji.

Było podpisywane, że to Cichorski miał przeprowadzić zamach majorów.

Może, żeby tak nie być błogosłownym, wszyscy znamy pisarkę Lutofię Nałkowską i w 1922 roku czytamy trafnie słowa, w romansie Teresy Henner czytamy słowa porusznika Gonzilla.

Interes przede wszystkim, tak pisała Naukowska.

W przeciwieństwie do prof. Borejszy Pajs pisze, że to

Nawet Tadeusz Hufkał już w 21 roku pisał, że konstytucja tak kosmopolityczna ma charakter równym skutkiem można by ją zastosować nawet do Paragwaj.

Pisał, że ustrój RP ma przewagę czynnika parlamentarnego.

I tak na przykład Wacław Komornicki, jeden też z narodowych demokratów, poseł, pisał, że zasada tłum podziału władzy

Jaworowski nawet pisał, czy coś istnieje ponad konstytucję.

Natomiast nie obowiązywała, ponieważ grupa rządząca się zupełnie nie przejmowała jej zapisami.

Francuska powiem, chociaż jest to polska konstytucja napisana ładnym językiem i nie o każdym akcie prawnym da się powiedzieć, że jest napisany tak, że go i laik zrozumie.

Budzyński, Wacław Budzyński, jeden z publicysta Piłsudskiego, sutra pracy, pisał, że Mussolini to jest budownicze świata z gitarą.

Inni PiS-uczczycy, na przykład taka gazeta Nakaz Chwili, też PiS-uczczykowska, wydana na potrzeby przewrotu majątkowego, wręcz zachęcała do przyjęcia faszystowskich rozwiązań, że to ta fascynacja tymi głuchami, renesans tej kultury, odrzucenie oświecenia, odrzucenie liberalizmu, odrzucenie tego burżuazyjnego świata, a czymś, zapisanie się czymś nowym.

Pisucki nie zachwycał się Mussolini.

U prawników, którzy byli legionistami, Theodor Zeider, chociażby, czy Antoni Derynk, Wacław Makowski, który pisze pracę Mejwy, to w szczególności widać tam w tej myśli prawnej ta odpowiedzialność tychże półgodników za państwo.

Wzorem był Władysław Leopold Jaworski, który pisze w 1928 nową konstytucję.

W 1929 umiera, ale jeszcze udaje mu się to napisać.

W 1925 pisze w czasie felietony na temat państwa.

Mało tego, Stanisław Ejsztajter, którego nie możemy przecież porównywać jako zwolennika dyktatury, słowo już uparło, który opowiadał się za liberalnym konserwatyzmem, pisze pracę pod tytułem w 1930 roku Czy Polską można rządzić badem?

Napisana w okresie procesu brzeskiego, to ku mojemu zdziwieniu tej stajkę, który był tak przeciwny w pewnym momencie PiS-uckiemu, nawet tego, bo w tym gorącym okresie popiera tego PiS-uckiego.

Pisze, że oczywiście, że reformy państwa są potrzebne i jeśli tego wymaga potrzeba, w tej pracy to stoi,

To ten temat należy zastosować, ale żeby ten temat przyniósł jakieś rezultaty dla dobra, dla dobra państwa, pisał właśnie ten Ejstejchen.

Już w 30 roku pisał, że prezydent powinien odpowiadać przed Bogiem i historią i to uzasadniał cały

Ten młody właśnie Piasecki o tym właśnie pisał.