Mentionsy

Więc zacznę od utworu Clarice Nikoicki, poetki, która mieszkała we Francji, natomiast jej rodzice pochodzili z Bośni, tutaj z tej części diaspory i właściwie to jest wiersz, który się pojawia w zakończeniu mojej książki.

Wiersz napisała Clarice Nikoicki i powstał on pod koniec lat siedemdziesiątych dwudziestego wieku.

Natomiast Clarice Nikoicki jest jedną z tych poetek, które otwierają ten nurt takiego współczesnego pisania wladino, który określamy jako arrebivimiento, czyli taki renesans, odrodzenie tego języka.

I Clarice Nikoicki wyraża tutaj pewne takie doświadczenie pokoleniowe, gdzie

U Clarice Nikoicki mieliśmy mowę o tym, że pismo, które już wyszło z użycia, staje się martwe, ale jest też zestawione z obrazem ciała słabnącego, przemijającego.

Chciałbym jeszcze przeczytać jeden wiersz autorki, o której Pani już wspomniała, czyli Clarice Nikoicki.