Mentionsy

A ten odcinek postanowiłam poświęcić autoportretowi Albrechta Dürera z Alte Pinakotek w Monachium.

I jest to niniejszym trzeci raz, kiedy spotykamy się z Dürerem.

Podejrzewam, że kiedy myślicie o Albrecht Dürer,

Włosy młodego mężczyzny, bo Dürer jest wówczas jeszcze młodym mężczyzną, spływają w takich lokach, ale bardzo przygotowanych, takich utrafionych lokach.

Badacze bowiem mają różnorodne teorie i podejrzenia względem nawet tych napisów, które umieszczone są po obu stronach głowy Dürera.

Nie ma wątpliwości co do tego, że obraz powstał w 1500 roku i że napisy są związane z Dürerem, że odnoszą się do tego, co on chciał przekazać.

I tak po lewej stronie mamy datę 1500, a pod nią rozpoznawalny inicjał artysty, duże A i w nie wpisana litera D, czyli Albrecht Dürer.

Mamy taki zapis, który jest napisany w języku łacińskim, który należałoby tłumaczyć oto ja, Albrecht Dürer z Norymbergi, namalowałem siebie w prawdziwych kolorach w wieku 28 lat.

I również wydaje się, że i Dürer czuł ciężar tej zmiany.

Patrzenia bardziej subiektywnego, chociaż jeszcze w czasie, kiedy Dürer tworzył, kiedy tworzyli humaniści jemu współcześni, to powiązanie z Bogiem było

I jedną z takich prób jest właśnie próba artystów, malarzy i tutaj Dürer jest ich forpocztą.

Na południu, we Włoszech, które Dürer odwiedził, odwiedził Wenecję i tam był zafascynowany oczywiście wszystkim.

Dürer z dumą opisuje wizyty ważnych postaci z Wenecji w swojej pracowni

Ale wciąż w Norymberdze Dürer musiał walczyć o to, ażeby w świadomości mieszczan, w świadomości jemu współczesnych nie być tylko synem złotnika, którym był, nie było w tym żadnego wstydu, ale twórcy właśnie, no...

Dürer był niezwykle kreatywną osobą, miał niezwykłą wyobraźnię i też przekonanie o tym, czym jest sztuka.

Wtedy Dürer miał 26 lat, kiedy się na nim sportretował.

Na tym etapie artysta Dürer chciał się zdystansować do tego brudnego aspektu twórczości, czyli tego właśnie fizycznego i pokazywać się jako postać, która brała udział raczej w tym życiu wyższych sfer, a również w życiu intelektualnym.

Miałby być wprowadzony przez kobiety artystki i tutaj jeszcze rzeczywiście w tych autoportretach szesnastowiecznych, które z kolei wymyśla, niejako konstytuuje Dürer, jak najbardziej nie znajdziemy tego elementu brudnej pracy, pracy z paletą.

że znajdował się do końca życia w posiadaniu Dürera i zdobił jego dom, a zarazem warsztat, bo musimy pamiętać o tym, że artyści nie mieli pracowni poza własnym domem, tylko pracowali, tworzyli też, kształcili uczniów, a także nocowali ich, bo to była, można powiedzieć, trochę taka szkoła z internatem i karmili.

I taki autoportret ukazujący Dürera namalowany w mistrzowski sposób niewątpliwie służył jako taka podwójna wizytówka.

Ale Dürer decyduje się w tym portrecie z 1500 roku na okazanie się frontalnie, czyli widzimy jego twarz na wprost, en face, patrzącą na nas przenikliwym wzrokiem.

Czy Dürer rzuca wyzwanie Bogu i ukazuje siebie jako Chrystusa?

Wiemy, że Dürer był głęboko wierzącym chrześcijaninem, co w tamtych czasach było raczej powszechne i z całą pewnością nie zdecydowałby się na taki bluźnierczy krok.

Zatem Dürer przyjmując taką formułę ukazania samego siebie,

Bo trzeba pamiętać o tym, że Dürer najważniejszą rolę, jaką degrał w sztuce, to tworzenie wielu rycin i drzeworytów, i miedziorytów, które dawały mu przychód, a jednocześnie rozpowszechniały jego imię na cały świat.