Mentionsy

Ten cykl to życie Marii Medycejskiej w 21 obrazach namalowanych właśnie przez mistrza z Antwerpii, czyli przez Rubensa, które to dzisiaj można oglądać w Luwrze, w sali, która jest do tego przystosowana, przygotowana.

Są one olbrzymie, wielkoformatowe i ukazują życie Marii Medycejskiej, która była matką Ludwika XIII, żoną Henryka IV.

Ponieważ cyklowi przedstawiającemu poszczególne etapy życia Marii Medycejskiej miał towarzyszyć cykl analogiczny przedstawiający życie jej męża Henryka IV.

Miałyby pokazywać czy też legitymizować stanowisko Marii Medycejskiej jako żony zmarłego króla i matki króla, który właśnie panuje.

Nie mamy za dużo przekazów co do tego, co do zamysłów samej Marii Medycejskiej.

Otóż Vincenzo Gonzaga poślubił siostrę Marii Medycejskiej,

I inaczej nie było z cyklem Marii Medycejskiej, ponieważ tutaj mamy kontrakt, on nie jest zbyt szczegółowy, natomiast jest tam wskazane, że Rubens ma namalować wszystkie postaci, bo to są najważniejsze elementy kompozycji.

A data ta była też podyktowana faktem, że córka Marii Medycejskiej, Henrietta Maria, wychodziła za mąż za Karola I Angielskiego i Maria Medycejska planowała, żeby cykl był już możliwy do oglądania w czasie, kiedy ten ślub będzie miał miejsce.

Rubens ukończył jednak jedynie cykl przedstawiający życie Marii Medycejskiej.

Niewątpliwie cykl, który wykonał Rubens jest najważniejszą spuścizną artystyczną, która pozostała po Marii Medycejskiej.

Rubens sięga po zestaw pojęć, zestaw takich chwytów stylistycznych, zapożyczanek z bardzo różnych miejsc, bo zarówno z ikonografii maryjnej, ale tutaj to nie jest tak, że on tworzy jakąś apoteozę Marii Medycejskiej i przyrównuje ją do Marii, Matki Boga, tylko raczej wykorzystuje takie tematy, które były też pokazywane w cyklu życia Marii, jak na przykład jej edukacja.

To jest jeszcze ukazanie momentu, kiedy samej Marii Medycejskiej jeszcze nie ma, ale że już przeznaczenie jest po jej stronie.

I tutaj tytuł właśnie tego to jest przeznaczenie Marii Medycejskiej.

Więc mamy zapowiedź nadejścia Marii Medycejskiej, która jest zaplanowana na samym Olimpie.

Więc możliwe, że też tutaj ten jego wkład w edukację Marii Medycejskiej poniekąd jest takim mrugnięciem okiem do widza, bo Maria Medycejska już jako królowa całkiem nieźle radziła sobie właśnie w takim lawirowaniu i posługiwaniu się sprytem.

Drogą tej nauki Marii Medycejskiej jest to, że zostanie ona poślubiona Henrykowi IV, czyli królowi francuskiemu.

Na ramieniu Henryka IV opiera się z kolei personifikacja Francji, która wraz z nim zdaje się podziwiać urodę Marii Medycejskiej i wspierać go w decyzji podjęcia jej za żonę.

Następna scena w cyklu jest dosyć zabawna dla nas dzisiaj, ponieważ jest to ślub Marii Medycejskiej, ale właśnie poprzez pośrednika.

I tutaj w miejsce króla staje wuj właśnie Marii Medycejskiej, Ferdynand Medyceusz, wielki książę toskański.

Natomiast następny w cyklu obraz to jest dzieło, które myślę, że wszyscy znacie, jak nie w całości, to we fragmentach i to jest przybycie Marii Medycejskiej do Marsylii.

Następnym dziełem jest obraz ukazujący historyczne wydarzenie, moment koronacji Marii Medycejskiej na królową francuską.

Z personifikacji z tych bóstw ukazanych jest znowu personifikacja Francji, wręczająca Marii Medycejskiej glob, będący symbolem sprawowania władzy, a zatem legitymizująca jej prawo do tego, ażeby teraz rządzić we Francji, bo to właśnie Francja oddaje jej tym samym symbolicznie władzę.

I tym samym tutaj taki alianz, mariaż, który miałby być zaplanowany w niebie, chociaż był planami Marii Medycejskiej,

W dalszym porządku mamy taką apoteozę, personifikację szczęśliwych rządów Regencji Marii Medycejskiej.

Należy jednak też pamiętać, że Rubens, kiedy miał opowiedzieć tą historię życia Marii Medycejskiej, no to też stawał wobec tych trudnych momentów, czyli