Mentionsy

Zaledwie dwa lata później Dawid namalował śmierć Marata, był krwawy terror Robespierre i to wszystko przypadało na okres młodości Jericho.

Rodzina Jericho była raczej zamożna i była związana z przemysłem tytoniarskim, w związku z czym była też jako całość związana z niewolnictwem w koloniach, niewolnicza praca i

U Jericho było inaczej.

Jericho pracował w swoim studiu przez cały czas praktycznie nie wychodząc z niego.

Posiłki przynosił mu konsierż, tutaj warto też dodać, że Jericho miał całkiem niezły dochód, odziedziczył po matce pewien majątek, z którego mógł korzystać, w związku z czym pracował.

Mieszkał w malutkim pokoiku, który przylegał do pracowni, mieszkał z pomocnikiem, asystentem, osiemnastoletnim Louis Alexisem Jamar, którym łączyła go bardzo burzliwa relacja, to znaczy najprawdopodobniej to nie ten chłopiec był zaburzony, czy też taki emocjonalny, tylko właśnie Jericho znany był z tego, że miał taką wybuchową naturę, bardzo energetyczną, miał też okresy spadku formy.

Jeden z pisarzy, który pisze o Jericho, określał go z takim podejrzeniem, że może miał dwubiegunową chorobę, która właśnie objawiała się fazami manii, a potem takiego spadku całkowitego.

Nie nam dzisiaj wyrokować, ciężko jest tutaj jednoznacznie określić, co było powodem takiego zachowania Jericho.

Ojciec Jericho wolał, żeby syn poszedł w praktyczny zawód, żeby zajął się rodzinnym biznesem tym tytoniarskim i zdaje się, że ten wuj, który był bratem zmarłej matki Jericho dał mu taki płaszcz wymówki, że on pracuje dla tego wuja.

Ale wuj też miał żonę, młodszą od niego o 28 lat, z którą Jericho najpierw połączyła przyjaźń, a następnie przerodziła się ona w zakazaną miłość, bardzo intensywną, do tego stopnia, że Jericho wyjechał na dwa lata do Włoch, oczywiście po to też, żeby kształcić swój warsztat,

I od razu wam powiem, że bez sukcesu, bo kiedy Jericho wraca do Paryża w 1817 roku, zapewne wezwany,

przez ojca, tak to jest określane, to jego ciotka, Aleksandrin, takie było jej imię, w listopadzie 1817 roku zachodzi w ciąży z Jericho i to jest powodem olbrzymiego skandalu wewnątrz rodziny, bardzo dużych takich decyzji brzemiennych dla obojga z tych osób, ponieważ Aleksandrin

Rodzi syna w 1818 roku, którego Jericho nigdy nie widzi, nigdy nie ma okazji zobaczyć.

Jericho już intensywnie pracuje nad malowaniem obrazu, zamyka się w tej pracowni, goli głowę, co jest wskazywane tutaj jako taki silny element też jakichś jego przeżyć wewnętrznych.

Jericho korzystał z pomocy i zawodowego modela, Josepha, to jest czarnoskóry model, którego znamy tutaj z imienia,

I ta muskulatora jego ciała z pewnością zwróciła uwagę artystów, w tym właśnie Jericho, z którym miał się potem zaprzyjaźnić i w ten sposób rozpoczął karierę w 1818 roku.

I w tej postaci Jericho nie tylko wzoruje się na konkretnym modelu, ale też wykorzystuje tak zwane torso belwederskie.

Innym jeszcze aspektem warsztatowym pracy Jericho było jego użycie farb malarskich.

I niestety dzisiaj szczegóły, które Jericho tak wypracował z wyczuciem, na bardzo dużych obszarach tego dzieła, są ledwo dostrzegalne, są zaburzone, zapłucone.

A Jericho chciał zrobić naprawdę spektakularne wrażenie na patrzących.

Druga, bardziej współczesna i związana z procesem wykształcenia, ale i dorastania samego Jericho.

I to nie jest kierunek, w którym poszedł Jericho.

Jericho swoje dzieło historyczne zbudował na przesłaniu dotyczącym codzienności i zbudował ją zgodnie z ideałami akademickimi, w tym sensie, że jest to czysta kompozycja, zbudowana na takich trójkątach, bardzo dynamiczna, jasna też w takiej opowieści, jeżeli chodzi o przekaz emocji.

Nie jest to też dzieło krytykujące, to jest też moim zdaniem dużym talentem Jericho.

Oczywiście interpretatorzy dopatrują się tutaj dalej idącej wypowiedzi Jericho, który ma sprzeciwiać się niewolnictwu.