Mentionsy

Polak na spotkaniu bankierów centralnych w Sintrze, o czym tak naprawdę rozmawiali Lagarde i Powell.

Od 1933 roku obywatele mogli wymieniać banknoty na kruszec.

Banknot 100-dolarowy funkcjonuje około 9 lat, a 1-dolarowy niszczy się średnio w mniej niż 2 lata.

W historii funkcjonowały też banknoty o znacznie wyższych nominałach, nawet 100 tysięcy dolarów.

Największe z nich to dziś kolekcjonerskie unikaty, jak na przykład 100 sztuk banknotów z 10 tysięcy dolarów, które przez lata były atrakcją kasyna w Las Vegas.

Profesor Marcin Kacperczyk z Imperial College London był jedynym Polakiem zaproszonym na tegoroczne spotkanie bankierów centralnych w Sintrze, organizowane przez Europejski Bank Centralny.

Jakie zagrożenia dla niezależności banków centralnych dostrzegają dziś światowi liderzy oraz czy stablecoiny to realne wyzwanie dla systemu finansowego?

w rynkach finansowych i sektorze bankowym.

Profesor był jedynym Polakiem uczestniczącym w tegorocznym spotkaniu bankierów centralnych w Sintrze, bardzo prestiżowym wydarzeniu organizowanym przez Europejski Bank Centralny.

Chciałbym dziś porozmawiać nie tylko o tym, co się wydarzyło na konferencji w Sintrze, ale też trochę o kondycji współczesnych banków centralnych i wyzwaniach, jakie stoją przed polityką pieniężną w czasach niestabilności.

Panie profesorze, jednym z tematów dominujących w Sintrze była niezależność banków centralnych, coraz częściej podważana, zwłaszcza w Stanach Zjednoczonych.

Myślę, że dla każdego kto śledzi to co się dzieje obecnie na świecie nie jest tajemnicą, że zdecydowanie szczególnie w Stanach Zjednoczonych, ale również w innych krajach jest taka zwiększona presja polityków na sektor bankowy.

Zdecydowanie można było czuć w tej sintrze, że jednym z takich można powiedzieć przewodnich tematów, nawet w kuluarach szczególnie, to właśnie był ten temat na ile banki centralne powinny niejako być niezależne i nie poddawać się właśnie tego typu presji zdecydowanie.

Dyskusja na temat niezależności szczególnie skupiła się oczywiście na szefie banku centralnego Stanów Zjednoczonych, Powella, bo jak wiemy w ostatnim okresie było wiele różnego rodzaju spięć między Powellem a Trumpem.

Lagarde, jak i innych szefów banków centralnych o tym, że jeżeli taka sytuacja by wystąpiła w ich przypadku, to zachowywaliby się również podobnie.

A może takie szersze spojrzenie na to pytanie, które Pan zadał, na ile banki centralne powinny być niezależne?

która jest oddzielona od tego, co się dzieje w polityce fiskalnej, więc z zasady mówimy o tym, że rolą banku centralnego właśnie jest to, żeby niezależnie kształtować tę politykę monetarną.

Oczywiście trzeba pamiętać, że każda polityka, którą kształtuje bank centralny nie jest kształtowana w oderwaniu od rzeczywistości, więc niezależnie od tego, na ile chcielibyśmy, żeby bank centralny był niezależny,

to pewnie racjonalnie też bym uważał, że bank centralny niejako powinien współgrać z polityką fiskalną, czyli powinien się jakoś uzupełniać ta polityka monetarna.

Jeżeli spojrzymy na Europejski Bank Centralny, na EBC, tutaj raczej nie ma chyba takich niepokojów, takich obaw, że politycy będą chcieli naciskać na te instytucje.

Niewątpliwie dużym atutem tego Europejskiego Banku Centralnego to jest to, że on skupia wiele krajów, a nie tylko jeden.

Więc pod tym względem ten Bank Europejski Centralny zdecydowanie działa w dużo łatwiejszych, można powiedzieć, warunkach, dlatego że jednak to stworzenie takiej koalicji politycznej jest dużo trudniejsze.

Ale nie wiem, być może też to jest kwestia jakiejś kultury politycznej, czy w ogóle historii tego banku centralnego w Europie, że historycznie on jako zawsze był dość niezależny, więc pod tym względem być może to jest ta kontynuacja.

Oczywiście znowuż to nie jest tak, że Bank Centralny w Europie nie ma żadnego, można powiedzieć, żadnego związku z Komisją Europejską czy z Parlamentem Europejskim.

Swap Lines, czyli mechanizmu, który pozwala bankom centralnym w innych krajach na dostęp m.in.

Może powiem tak, tak naprawdę ta dyskusja tylko się pojawiła podczas tego głównego panelu, w którym występowało pięciu szefów tych topowych banków centralnych, czyli banków

rezerwy federalnej Banku Anglii, Europejskiego Banku Centralnego, Banku Japonii i Banku Korei i wystąpiło to szczególnie w kontekście Korei, co jest ciekawym przykładem chociażby z tego powodu, że Korea była jedynym krajem, być może Wielka Brytania byłaby drugim dobrym przykładem.

historycznie dolar amerykański był właśnie taką walutą z punktu widzenia Korei i tutaj bezpośrednio właśnie w dyskusji, która była prowadzona w Sintrze, ten szef Banku Centralnego Korei został zapewniony przez szefa Powella, że Stany Zjednoczone nie zamierzają cofnąć tych swop line, że będą one kontynuowane.

Kto będzie wtedy zasiadał w Waszyngtonie w banku centralnym i jaka będzie tej osoby polityka?