Mentionsy

Dla mojego pokolenia zobaczyć jak się ktoś ubiera tak jak ona się ubierała, na przykład w Annie Hall, no to było po prostu jak olśnienie.

Ja nawet na studia zdawałam w marynarce mojego taty i w krawacie mojego taty, bo chciałam wyglądać jak Annie Hall.

Nie było mnie stać, żeby sobie kupić takie, wiecie, ręcznie szyte, które gdzieś tam cały czas może mi się marzą, ale taki właśnie Oxford ze skarpetą to było po prostu coś, co było wzięte od Diane Keaton właśnie, było wzięte właśnie od Annie Hall.

To nie jest tak, że ja oglądałam filmy z nią nieustannie.

Poza Annie Hallu, którą znam na pamięć, muszę przyznać, od dawna niektórych rzeczy nie widziałam.

I to wszystko, wiecie, tak naprawdę zaczęło się od tego pierwszego filmu, od Annie Hall.

Annie Hall była filmem, który z niej uczynił megagwiazdę, który dał jej Oscara.

Poza tym to są lata siedemdziesiąte, gdzie jeszcze ten dress code był bardzo ustalony, a tu nagle pojawia się Diane Keaton, czyli Annie Hall, odbiera Oscara.

Annie Hall to była premiera z 1977 roku.

Wydaje mi się, że to była Annie Hall.

Zresztą wpływ Annie Hall na mnie na wielu poziomach jest po prostu, ja się śmieję, że druzgocący.

Nie na każdego i nie zawsze, ale na mnie akurat Annie Hall.

Jedyne, co mogłam zrobić, to usiąść sobie i obejrzeć po raz kolejny Annie Hall, mimo że znam ten film na pamięć.

Byłaby to sensacja, gdyby wygrała tytuł w 1977 roku Annie Hall, wygrana na Best Picture od artystki i co-starka Woody Allen.

Zagrała ją w real-time screen appeal, jej floppy haty i twarzy, sprawiając Annie Hall wyglądem jak fenomen fesjonalny i wygrała Oscar na Best Actress.

Annie Hall była dla mnie wspaniałą doświadczeniem.

Rok 1977 Woody Allen reżyseruje film pod tytułem Annie Hall.

No i ona gra tytułową Annie Hall, która zakochuje się w Elvie Missingerze i on jest narratorem tego filmu.

Z 1977 roku, gdzie pada pytanie o tym, jak blisko niej Diane Keaton była ta postać główna z filmu Annie Hall.

No i ta Annie Hall to jest taka dziewczyna, wiecie, z upper class,

I oglądamy to taką parę rozbitków życiowych, Elvie i Annie i myślimy sobie, boże, to jest dokładnie jak w moim życiu.

I nagle się okazuje, że w 1977 roku narodziła się Annie Hall, ikona mody.

To jest naprawdę niesamowite i to jest myślę fantastyczne, bo w jakimś sensie ta rola Annie Hall ustawiła ją na całe życie.

Kocham tę scenę, tę scenę słynną z Annie Hall, gdzie oni stoją obok siebie i to jest taki, wiecie, taki lekki podryw i ona mówi do niego coś, on do niej coś mówi, ale w napisach mamy to, co naprawdę myślą.

przy fontannie i Karol informuje Larego, że właśnie włamała się do mieszkania sąsiadów, tego sąsiada podejrzewanego o morderstwo i ona jest po prostu absolutnie przekonana, no bo on przyszedł wcześniej, w każdym razie ona wylądowała pod łóżkiem i słuchała jego rozmowy telefoniczne i z tej rozmowy ewidentnie wynikało, że gadał z jakąś kobietą, w ogóle znalazła bilety do Paryża i po prostu jej wyje, śmierdzi to na mile.

I w tym filmie Diane Keaton nie ma nic z tej trzpiotki z Annie Hall, nic, kompletnie, znaczy nie jest żadną królową komedii romantycznych, to jest bardzo dramatyczna, świetnie rozpisana, fantastycznie zagrana, bardzo współcześnie rola, tak jak mówię, kobiety, która chce się realizować,

I teraz mam dla was scenę z tego filmu, żebyście wiedzieli o czym ja mówię, że to nie jest w ogóle ta dziewczyna, którą myśmy oglądali w Annie Hall.

To jest scena, w której Annie, grana przez Diane Keaton, którą właśnie mąż zostawił dla terapeutki żony, udaje się ze swoją przyjaciółką w tej roli Beth Midler, czyli Brenda, do klubu dla lesbijek i tam jest córka, która już wcześniej mówiła mojej matce, że przecież jest lesbijką.

No i jest Diane Keaton w roli Annie, która zostawiła tak naprawdę całą swoją karierę zawodową dla wychowania córki i, jak to ona to mówi, prania gaci jej męża, który prowadzi agencję reklamową.

I nagle mamy tą Brendę, Elise i Annie, te trzy przyjaciółki z czasów szkolnych, które spotykają się na pogrzebie koleżanki, a tak naprawdę ten pogrzeb staje się zaczynem

Tam jest troszkę z Annie Hall, takie lekkie oderwanie od ziemi.

To jest ta scena, która jest w ogóle bardzo kluczowa w całej tej historii, czyli główna bohaterka grana przez Diane Keaton, czyli owa Annie, która, przypomnę, zostawiła pracę, żeby móc wychowywać córkę, która potem została lesbijką i żeby móc pracować w domu na rzecz kochającego podobno męża, prać mu rzeczy, gotować i w ogóle.

I okazuje się, że bingo, nagle do pokoju hotelowego, w którym Annie jest ze swoim byłym, nie byłym do końca mężem, który właśnie poprosił ją.

Annie, to jest trudne.

Annie, jesteśmy już miesiącami rozluźnieni.

Annie, użyjmy tego.

Annie, nie.

Nie, Annie, nie pomagasz nam tutaj.

Bo w tym jest po prostu lekkość i to jest to, że nie mamy jakiejś, przepraszam, plastikowej lali napompowanej, która tam leży obok tego Nicholsona w tym łóżku, tylko mamy właśnie ją, mamy Annie Hall po latach, która leży w łóżku z Jackiem Nicholsonem i musi znaleźć okulary, żeby sprawdzić, jaka jest godzina.

No i widzicie, no nie wiem, to jest trochę tak jak w Annie Hall, no kocham cię, ale mogę bez ciebie żyć?

Ona nieustannie wszędzie w każdym wywiadzie podkreślała, jak on dla niej był ważny i teraz słuchajcie, ona w testamencie zapisała Regiemu 5 milionów dolarów na utrzymanie i opiekę.