Mentionsy

Od tego zaczyna przedstawienie panowania Bolesława II galanonim i potem wszystkie rozdziały dotyczące panowania tego księcia, potem króla przedstawione są z tej perspektywy, że był to wspaniały władca, który jednak nie potrafił się pohamować, nie potrafił zachować pewnych granic.

I tak naprawdę wszyscy skupiają się na tym krótkim fragmencie, gdzie jest opisany spór Stanisława i Bolesława Szczodrego, a tak naprawdę galanonim w całym opisie panowania Bolesława Szczodrego podaje nam przyczyny wygnania króla z kraju.

Galanonim tutaj robi sobie żarty.

Opowiadałem przed tym cytatem, że galanonim przedstawia panowanie Bolesława Szczodrego jako pasmo klęski niepowodzeń.

Galanonim nie mógł kłamać.

Po trzecie wreszcie, Galanonim używa takich fascynujących lina sekuracyjnych.

Galanonim nie mówi ani jakie jest imię, ani nawet nie wspomina na jakiej katedrze zasiadał biskup.

I Galanonim mówi, wszystko co piszę to wiem od was.

Czyli musiał Galanonim stworzyć taką historię, w której przedstawi te tragiczne okoliczności, ale nikt mu nie zarzuci kłamstwa.

Natomiast truncacjo membrorum jest zupełnie czymś innym i nawet sam galanonim mówi...

I podsumowuje Galanonim te wydarzenia, nie pisząc, że Stanisław umarł.

Teraz wygnaniec, którego nie słuchał nawet żaden poddany, jak pisze Galanonim, znowu kieruje się pychą i przekracza wszelkie granice.

Ta tradycja Hermana Krzywoustego, Galanonima, że biskup jest zdrajcą, a król ma swoje za uszami, ale został jednak niesłusznie wygnany.

U Galanonima czytamy, że Mieszko, jego syn, został otruty, cytuję, aby krzywd ojca nie pomścić.

Czyli i Krzywousty, i Galanonim, i Episkopat Polski czasów Krzywoustego uważa, że Bolesława Stodrego spotkała krzywda to wygnanie.