Mentionsy

Ba, nieszczęsnego posła z Upity, Władysława Ścińskiego, z którym kojarzono pierwsze zerwanie Sejmu za pomocą weta, utożsamiano z upiorem.

Przecież w roku 1773, gdy obradował Sejm Rozbiorowy, na sali sejmowej też krzyknięto liberum veto.

Od sejmiku do sejmu.

Centrum decyzyjne stanowił Sejm, czyli połączenie trzech stanów.

Posłów wybranych na sejmikach ziemskich.

Sejmiki odbywały się w różnych miastach, np.

Sejmiki miały różne cele i różny charakter.

Były to na przykład sejmiki przedsejmowe, sejmiki relacyjne, sejmiki elekcyjne.

Podczas tych pierwszych sejmików przedsejmowych szlachta wybierała swoich reprezentantów na Sejm.

Jeśli król chciał zwołać sejm, to sześć tygodni przed nim rozsyłał stosowne pismo.

Następnie zwoływano sejmiki, na których byli wybierani posłowie.

Każdy sejmik wystawiał od dwóch do sześciu posłów, choć niekiedy nawet i więcej.

Na sejmikach posłowie dostawali odpowiednie instrukcje, jak i w jakich sprawach mają głosować.

Później takie instrukcje mogły stać się uzasadnieniem zerwania sejmu przez konkretnego posła.

Sejm rozpoczynał się mszą, na której nierzadko wygłaszano kazania pełne treści obywatelskich.

Bez niego Sejm nie byłby Sejmem.

Wtedy przychodziła kolej na oficjalne powitanie króla i dopiero wtedy można było rozpocząć obrady Sejmu.

Najpierw przedstawiano propozycje od tronu, czyli wyjaśniano czym Sejm ma się zajmować.

Sejmy zawsze są burzliwe i chaotyczne ku wielkiemu nieszczęściu Rzeczpospolitej.

Tym bardziej, że od drugiej połowy XVII wieku przebieg Sejmów był gwałtowny, niekiedy wręcz zbliżający się do anarchii.

Kompetencje Sejmu były bardzo szerokie.

Sejmy zajmowały się na dobrą sprawę wszystkim.

Należy pamiętać, że na Sejm przyjeżdżali posłowie z całej Rzeczypospolitej.

Sejm Skonfederowany, który działał niczym szlachecka instytucja konfederacji.

Obrady były wtedy wprawdzie utrudnione, ale sejmy nie były zrywane.