Mentionsy

zakładanie stowarzyszeń i na którymś tam plenum Komitetu Centralnego PZPR powiedział, że proponuje negocjacje na temat właśnie tego nowych przepisów prawa o stowarzyszeniach w formule okrągłego stołu.

I teraz strona rządząca, władze komunistyczne, chcą, żeby opozycja i Kościół pobłogosławiły zmianę konstytucji, która sprawi, że się przeniesie centrum władzy z Komitetu Centralnego PZPR do nowo powstałego Urzędu Prezydenta, który otrzyma olbrzymie uprawnienia.

Otóż partia komunistyczna rządziła w oparciu o artykuł trzeci Konstytucji, który mówił, że PZPR jest przewodnią siłą społeczeństwa w budowie socjalizmu.

Sama PZPR wystawiła 180, ZSL i ISD także odpowiednio wielu, łącznie ponad 300 kandydatów z ramienia obozu władzy ubiegało się o miejsca w Senacie,

Jak wiemy ostatecznie, to było 99 do 0, dlatego że ten jeden, jedyny senator z województwa pilskiego, słynny Henryk Stockwossa, tak naprawdę ciężko go zakwalifikować do obozu władzy, bo został z PZPR za nadużycia usunięty już na początku lat 80. i był takim symbolem nowej epoki, takiego szemranego biznesmena, który oczywiście

W Sejmu posłów było 460, senatorów 100, więc było jasne, że najważniejsi będą posłowie i tutaj oczywiście PZPR sobie zagwarantowała dla siebie i swoich sojuszników 65% mandatów w Sejmie, czyli dokładnie 299, co pozwalało spokojnie, przy założeniu, że oni wszyscy będą działać w sposób jednolity, wybór prezydenta.

Znaczy mieliśmy mandat na przykład przeznaczony dla PZPR i o ten mandat przeznaczony na PZPR mogli ubiegać się tylko członkowie PZPR.

I tutaj oczywiście symbolem tych, jak ich złośliwie nazywano po stronie Solidarności, bezpartyjnych bolszewików był oczywiście Jerzy Urban, jeden z najbliższych współpracowników generała Jaruzelskiego, który nie był członkiem PZPR aż do jesieni 89, czyli mógł kandydować i kandydował z okręgu w Warszawie

Czyli tak naprawdę PZPR i sojusznicy mieli zagwarantowane, że ich członkowie będą mieli 65% mandatów w Sejmie, ale mogli jeszcze coś urwać z tej puli 35%, gdyby któryś z ich kandydatów przeszedł.

wydała dekret z mocą ustawy o zmianie ordynacji i te 33 nieobsadzone mandaty miały zostać obsadzone już w okręgach z innymi kandydatami, ale miały pozostać przy stronie partyjno-rządowej, tej PZPR-owsko-ZSL-owsko-ezdowskiej w drugiej turze.

dwoma kandydatami PZPR, dwoma kandydatami ZSL, które będą 18 czerwca.

Jeden z niesławnej pamięci działaczy PZPR, bodajże Zygmunt Czarzasty, o ile pamiętam, obawiał się, że zwycięstwo PZPR będzie zbyt duże, będzie na tyle duże, że będzie niewiarygodne międzynarodowo.

Część działaczy PZPR była przytomniejsza i zdawała sobie sprawę, że tak lekko nie będzie i był pewien opór w ogóle przeciwko tym demokratycznym wyborom do Senatu i że to wszystko poszło za daleko.

Gdyby był proporcjonalny, PZPR miałaby jej sojusznicy kilkanaście, może nawet dwadzieścia mandatów senatorskich.

Oto dosłownie w kilka dni po drugiej turze, pod koniec czerwca 1989 roku minister finansów w rządzie Rakowskiego, członek PZPR oczywiście, pan Andrzej Wróblewski, pisze list do Komitetu Centralnego, w którym kategorycznie odmawia dalszych środków przelewania z budżetu państwa na konta PZPR, ponieważ wszystko co PZPR mogła dostać w

Dlatego, że to jest tak naprawdę wyrok śmierci z odroczoną egzekucją dla PZPR, która nagle zostaje odcięta od finansowania, a wszystkie pieniądze rzuciła na kampanię wyborczą.

Trzeba pamiętać, że w PZPR wtedy pracowało plus minus zawodowo kilkanaście tysięcy ludzi.

I PZPR, czyli ten rdzeń systemu, zaczyna się rozpadać.

Mam na myśli to, że Polacy zobaczyli, że tak wielu ich sprzeciwia się rzeczywistości, sprzeciwia się władzy PZPR i tak sobie próbuję to tłumaczyć.