Mentionsy

Poniatowski naprawdę roił o małżeństwie i wierzył, że dzięki koronie może osiągnąć cel.

Jednak nie tylko odruch serca pchał Poniatowskiego w kierunku tronu.

Poniatowski święcie w to wierzy.

Przemawiając po zaprzysiężeniu paktów konwentów, Poniatowski właściwie powtarza tę deklarację.

Podsumowywał Adam Zamoyski w biografii Stanisława Augusta Poniatowskiego pt. Ostatni król Polski.

Poniatowski ma 32 lata.

Tak w swoich pamiętnikach Poniatowski określa czas między elekcją a koronacją.

Poniatowski powołał też biuro wojskowe, które miało nadzorować nominacje.

Ale nie tylko zazdrość o to, że tron osiągnął mniej znaczący członek familii, legła cieniem między wujami Czartoryskimi i Poniatowskim.

Książe Nikołaj Repnin przybył do Rzeczpospolitej jeszcze przed wyborem Poniatowskiego na króla.

Oficjalnie, jako pomocnik rosyjskiego ambasadora, Herman von Kayserling, będący swego czasu nauczycielem Poniatowskiego, zmarł kilka dni po elekcji.

Ocenia w liście do króla jego francuska przyjaciółka, która odwiedza Poniatowskiego w Warszawie.

Poniatowski przystąpił do zmieniania państwa z wielkim zapałem.

Poniatowskiemu udało się zwiększyć liczebność wojska z 12 do 18 tysięcy.

Za własne pieniądze Poniatowski zbudował w Warszawie odlewnie dział.

Poniatowski nadal nie mógł zapomnieć o swojej byłej kochance.

Gdyby Poniatowski odmówił, caryca otwarcie groziła użyciem wojska.

To była prawdziwa wojna, w której Poniatowski musiał walczyć nie tylko z ambasadorem rosyjskim i opozycją, ale też z familią, która w obliczu ochłodzenia stosunków króla z carycą coraz bardziej odsuwała się od Poniatowskiego.

W tej sytuacji Poniatowski nie miał wyboru.

Wychodząc z płaczem z sali sejmowej, Poniatowski nie mógł spodziewać się, że najgorsze dopiero przed nim.

Poniatowskiego znów zaszantażował, mówiąc o potencjalnej detronizacji.

Miał zaprowadzić Poniatowskiego do czekającej karety, ale jej nie znalazł.

Poniatowski podyktował obszerne sprawozdanie z wydarzeń, wydane w kilku językach, w formie ilustrowanej.

To powiedzenie znów pasuje jak ulał do sytuacji Poniatowskiego.

Pisał o Poniatowskim jeden z agentów dyplomatycznych.