Mentionsy

Hetman winą obarcza Jerzego Mniszcha, wojewodę sandomierskiego.

Hetman dobrze pamiętał wyprawy Batorego, podczas których zdobywał wojskowe szlify.

Król Rady Hetmana nie posłuchał, rozłożył się pod Smoleńskiem, ale do poważnego oblężenia nie był przygotowany.

Hetman wyprowadził z obozu spod Smoleńska ledwie 2 do 3 tysięcy żołnierzy.

Gdy pod koniec czerwca doszło do pierwszych potyczek z moskiewską strażą przednią, mniej więcej w połowie drogi między Smoleńskiem a Moskwą, siły Hetmana wzrosły do 12 tysięcy.

Z wieczora Pontus, będąc na czci u kniazia Dymitra Szujskiego, przechwalał się wspominając Gdym był na Wolmierzu karolusowymi wzięty, dał mi był hetman szubę rysią.

Wspominał sam Hetman.

Hetman radził w liście.

Cały czas myślał, wbrew układom, o moskiewskiej koronie dla siebie, ale otwarcie o tym mówić nadal nie zamierzał i bez powodu skarżył się w liście Hetman.

Sam Hetman 5 sierpnia siadł więc pod murami Moskwy do rozmów z bojarami.

Hetman prosił o instrukcję, donosząc jednocześnie, że niepłacone wojsko i tak dość szczupłe zagroziło odejściem.

Hetman proponował zawarcie pokoju, w którym przy Polsce zostawałyby Smoleński i Biała.

Słał nawet listy do Hetmana, by układy o tronie dla Władysława nie zawierał.

Tyle, że doszły one już po zawarciu ugody i jak pisze Hetman... Nie zdało się z tym otwierać, iżby Moskwa, u której było znienawidzone imię króla jego mości, nie sparsnęła i gdzie indziej chęci nie obróciła.

Dopiero 8 października Hetman z wojskiem tym razem uroczyście wstępuje na Kreml.

Szybko spełniają się obawy Hetmana.

Nim jednak przejdziemy do tragicznych moskiewskich wydarzeń, podążmy wraz z Hetmanem Żółkiewskim pod Smoleńsk.

Może nie jest bezpodstawną pogłoska, że kiedy przybywający z tymi posłami bojarskimi wysłaniec Hetmana Herburt wręczył od Żółkiewskiego oryginał elekcji królewicza na cara, król ten dokument zaraz zniszczył.

Lecz zawarte były uszy króla jego mości pana hetmanowym perswazyją.

Hetman pod pretekstem zagrożenia południowej granicy opuszcza smoleński obóz.

Choć Zygmunt III wreszcie zarzucił plany założenia czapki Monomacha, symbolu władzy nad Moskwą, a nowa wyprawa militarna wykorzystywała jako pretekst traktat żółkiewskiego, sam hetman udziału w niej odmówił.

Na Moskwę poszli Władysław z hetmanem wielkim litewskim Janem Karolem Chodkiewiczem.