Mentionsy

szóstym rokiem i mówił o tym, że tłum poszedł na, między innymi pod parlament, tam się zgromadził, postulat był taki, żeby pojawił się Imre Noid jako nowy premier i pamiętam, bo to mi utkwiło bardzo w pamięci, że Engelmayr opowiadał o tym, że Imre Noid zwrócił się do osób, które były na placu Koszuta słowami towarzysze, oni odpowiedzieli, nie jesteśmy towarzyszami, czyli elftarz tego terminu, który faktycznie gdzieś tam w literaturze się pojawia.

No i jakby w ten oto sposób Imre Noć powrócił jako premier na stanowisko.

To jest też samo sobie ciekawe postacie związane z 56. rokiem, jak różnił się Imre Noć ze swoim zapleczem od Gomułki.

Imre Noć to polityk komunistyczny.

I już taka pamięć silna o Imre Noidim, myślę, że przynajmniej przez obecne środowisko polityczne, aż tak bardzo nie jest celebrowana.

Oczywiście każdy wie, kim jest Imrenodi, natomiast widać, że te ciężary gatunkowe związane z postrzeganiem 56 roku uległy zmianie, a druga rzecz, poza pomnikiem 56 roku właśnie Imrenodia, który przeniesiono.

Albo ósmego, albo dziewiątego roku, przecież nie będę pamiętał, Imre Pożgaj nagle powiedział, że 56. rok był powstaniem, a nie użył terminu kontrrewolucji, a także, że powiedział, że robotnicy powstali przeciwko władzy, która ich nie szanowała i to był absolutnie przełomowy moment.

Można powiedzieć, że to w jakimś sensie odwrotność Imre Noidzia, to też bardzo interesujące, bo Kadar był człowiekiem, który rządził Węgrami od roku 1956, po stłumieniu powstania, po krwawym stłumieniu powstania, aż do roku 1988, kiedy został jako już zniedołężniały starzec odsunięty.

niezwykle ciekawym, przygotowanym przez Martę Miejsaroż o Imrenodiu.

Tam jest taka scena w ostatniej, ostatniej scenie, więc nie spoileruję do końca, gdzie mowa jest o tym, że praktycznie w momencie, w którym Kadar umierał, Sąd Najwyższy unieważnił postępowanie, na mocy którego Imrenodia skazano.

Wówczas węgierskie forum demokratyczne miało jakieś aspiracje dotyczące pewnego porozumienia z komunistami, żeby Imre Pożgaj, reformator w skrzydle komunistycznym, został na przykład prezydentem, co powodowało bardzo duże niesnaski wewnątrz tego środowiska, które kończyły się tym, że środowiska właściwie w ogóle ze sobą nie rozmawiały.

Ale chciałem nawiązać do tego, co powiedziałeś, do oświadczenia Imre Pożgaja ze stycznia 1989 roku.

I później to wystąpienie właśnie Pożgaja w mediach, w którym nagle jakby przyznał prawo powstańcom do tego, żeby wystąpili przeciwko władzy, która ich nie szanowała,