Mentionsy

Ludowego Wojska Polskiego przeszło przecież przełamywanie pozycji pomorskiej Wału Pomorskiego.

Do legendy Drugiego Korpusu Polskiego we Włoszech przełamywanie linii pozycji Gustawa.

Fortyfikację polową obsadza się tylko na czas walki właśnie wojskami polowymi.

Wojska polowe decydują o wartości fortyfikacji bądź braku wartości fortyfikacji.

Tutaj koronnym przykładem jest wrzesień 1944 roku, kiedy wojska amerykańskiej pierwszej armii idące w pościgu za Niemcami docierają do granicy niemieckiej.

I w planach wojny z połowy lat trzydziestych marszałek Śmigły-Rydz zakładał, że umocnienia na Śląsku będą wydatnie pomagać miejscowemu zgrupowaniu Wojska Polskiego, które w związku z tym, że będą tam umocnienia, musi przede wszystkim bronić...

Jego ideą było to, aby wytrzymał na tyle długo, aż armia polowa, armia manewrowa wykona przeciwuderzenie z głębi Francji i zniszczy wojska inwazyjne.

bezpośrednio na linii styczności wojsk mogli rzeczywiście fortyfikować duże odcinki, najważniejsze kierunki drogowe i w pełni to wykorzystywać, ale nie dało się obsadzić armią całego wybrzeża Francji, tak jak nie było możliwości, aby skutecznie obsadzić całą linię Stalina ze strony Armii Czerwonej olbrzymią ilością wojska w warunkach dynamicznej kampanii.

Ile trwałaby walka Armii Krajowej na otwartej przestrzeni z wojskami von dem Bacha?

Wojska wokół tych fortów, między tymi fortami, a nie sama infrastruktura miasta nie stawała się twierdzą, no bo przecież stając się twierdzą skazywana była na zagładę.

Armia niemiecka, Armia Czerwona, wojska japońskie skutecznie wykorzystywały fortyfikację wewnętrzną.

W tym zakresie, mimo że Niemcy rzucili na front zachodni 10 dywizji pancernych, ale Amerykanie, Brytyjczycy, Polacy, Francuzi, bo przecież my też mieliśmy naszą dywizję pancerną na zachodzie, Francuzi mieli, Anglicy, Kanadyjczycy, Amerykanie, to wojska alianckie ponosiły o wiele mniejsze straty i walczyły efektywniej, krócej w kampaniach manewrowych niż właśnie w czasie przełamywania umocnień stałych w przeciwnikach czy obszarów ufortyfikowanych twierdz nieprzyjaciela.

Wojska kanadyjskie miały jeszcze trudniejszy orzech do zgryzienia, bo one zostały bezpośrednio rzucone do niszczenia flanki wału atlantyckiego na pograniczu francusko-belgijskim i holenderskim.