Mentionsy

I czego właśnie efektem, między innymi, dzisiaj jest nasze przeświadczenie, że Zachód nas zdradzał, że Zachód nas oszukiwał, że Zachód pozostawiał nas samym sobie.

Potem mamy rok 1939, kiedy wybucha II wojna światowa, a Zachód nie podejmuje od razu jakichkolwiek szerszych działań na naszą rzecz, chociaż wypowiada wojnę Niemcom.

kiedy to koniec końców Zachód cofa uznanie, latem 1945 roku cofa uznanie polskiego rządu emigracyjnego, tego rządu, który przecież został przez Zachód przyjęty jako uciekinierzy w roku 1939, ten rząd traci poparcie i wchodzimy ostatecznie w radziecką strefę wpływów.

Ciężko nam przyjąć do wiadomości to, że rzeczywiście my zawsze chcieliśmy być częścią Zachodu, ale Zachód nas tak nie postrzegał i realnie częścią tego Zachodu wcale nie byliśmy.

I Zachód miał z nami pewien problem, fundamentalny problem strategiczny, dlatego że w gruncie rzeczy my tym naszym oczekiwaniem, dążeniem i sygnalizowaniem, że chcemy być częścią Zachodu, sprawialiśmy tym zachodnim, demokratycznym mocarstwom pewien fundamentalny problem, który można streścić w ten sposób, że z racji takich, a nie innych naszych postaw,

To znaczy, to są słowa Józefa Becka, naszego ministra spraw zagranicznych z okresu międzywojennego, że Zachód, jak źle będziemy kalkulować, sprzeda nas bez mrugnięcia oka jak bułkę.

Znaczy, my mieliśmy olbrzymi problem z prawidłowym zdefiniowaniem tego, jak się nas postrzega i czego się od nas oczekuje, w tym sensie oczekuje, że Zachód nie postrzega nas jako partnera i w swoich kalkulacjach i polityce

Wierzgaliśmy, bo chcieliśmy po swojemu, Zachód nie spełniał naszych oczekiwań i to rodziło w nas frustrację i poczucie osamotnienia.

Ale nasi politycy mieszali poważne błędy strategiczne z niezwykle skuteczną strategią, bo to, że myśmy cały czas aspirowali do Zachodu, że podkreślaliśmy, że nie pójdziemy jako niemiecki aliant, sprawiało, że Zachód musiał wpisywać nas w swoje kalkulacje sojusznicze.

I Zachód, który wszedł

I tak naprawdę w roku 1941, w roku 1945 ta Rosja wróciła na miejsce głównego wschodniego alianta i Zachód przekazał nas w radziecką strefę wpływów.

Zachód nigdy w tej pierwszej połowie XX wieku nie postrzegał Polski jako partnera, jako wielkiego mocarstwa, które należy przywrócić na mapę Europy zgodnie z dogmatami XVIII-wiecznych atlasów geograficznych.

My się często złościmy na Zachód, że sprzedał naszą wschodnią tożsamość, że Zachód nigdy nie wspierał Polski na wschód od Bugu.

Ale Zachód nie rozumiał, ale jak to?

Zachód nie miał jasno sprecyzowanego poglądu, jaka ma być ta Polska po I wojnie światowej.

Nie byłoby zielonego światła dla polskiej alternatywy jako państwa niezależnego, ale Zachód wspierał kontrrewolucję.

Zachód wspierał białych generałów.

Gdyby biali generałowie wygrali wojnę domową w Rosji, Zachód nigdy nie pozwoliłby nam na posiadanie tych ziem wschodnich, które posiadaliśmy między rokiem 1921 a rokiem 1939.

Nie obronilibyśmy naszej niepodległości w roku 1920, gdyby nie broń, którą dał nam Zachód.

Zachód uzbroił Wojsko Polskie w dużej mierze, pomógł mu w jego uformowaniu i wojnie z bolszewikami.

Zachód uratował nas przed niemiecką operacją karną w roku 1919, bo przecież Niemcy chcieli nas sprowadzić do parteru i ponownie wkroczyć do Warszawy.

A więc Zachód pomógł nam zbudować niepodległość?

I kiedy my mówimy, że Zachód nas zdradził, to pamiętajmy, że Zachód w postaci Stanów Zjednoczonych i Wielkiej Brytanii wcale nie postrzega nas jako sojusznika w tym momencie.

I tego się baliśmy, że Zachód nas sprzeda jak bułkę.

I że skoro bolszewicy chwilowo wypadli z orbity wielkiej polityki, to Zachód nie sprzeda nas Rosji, tylko sprzeda nas Niemcom.