Mentionsy

Zapamiętano to, że kilka lat wcześniej w Rzeszy Niemieckiej czasów hitleryzmu Erich Ludendorff napisał właśnie książkę Wojna Totalna, już bez jakichkolwiek niedomówień.

gdzie te badania nad hitleryzmem są o wiele bardziej zaawansowane niż w Polsce, o wiele więcej autorów się tym zajmuje naukowo, nazizmem, hitleryzmem, no to tam powstają już publikacje, które wręcz próbują uczynić z Ludendorfa pierwszego nazistę.

To znaczy na przykład taki tytuł, The First Nazi, Erich Ludendorff, The Man Who Made Hitler Possible.

No już takie tytuły sugerują, że jakby Hitler nasycił się poglądami Ludendorffa.

A dość powiedzieć, że w pewnych określonych zakresach swoich poglądów Ludendorff był zbyt radykalny jak dla Adolfa Hitlera.

Pewne poglądy Ludendorfa nie mieściły się w głowie Hitlera, uważał je za maniakalne, skrajne, niepotrzebne, a ostatecznie nieakceptowalne.

XX wieku Erich Ludendorff, jeden z najbardziej wówczas szanowanych niemieckich dowódców, był sprzymierzony na poziomie politycznym i paramilitarnym z nazistami Adolfa Hitlera.

Zaangażował się w liczne pucze i próby przewrotów wojskowych, w tym w pucz Hitlera w Monachium w 1923 roku.

No i ja o tym wszystkim mówię także dlatego, że tak jak powiedziałem, dzisiaj na Zachodzie w licznych publikacjach, analizach ten Ludendorff jest rodzajem trenera Hitlera, że on jest dzisiaj postrzegany, opisywany jako człowiek, który niemalże stworzył Hitlera.

Te wszystkie poglądy, które my dzisiaj kojarzymy z Hitlerem i słusznie kojarzymy, były także poglądami Ludendorffa.

Ale dlaczego zatem drogi Hitlera i Ludendorfa się rozeszły?

XX wieku Hitler był kapralem, właściwie gefreiterem.

Otóż Erich Ludendorff wspierał Hitlera na początku lat dwudziestych.

Odrzucał podział na warstwy wyższe i niższe, tak jak Hitler.

No więc z takim bagażem poglądów doskonale uzupełniał się z Hitlerem, ale coraz bardziej się radykalizował.

jego niechęć do wszelkiej polityki oraz publicznie wyrażana niechęć dla kościoła katolickiego, a poprawdzie dla chrześcijaństwa jako religii, sprawiła, że politycznie kalkulujący Hitler musiał go zrzucić z sań.

Hitler nie mógł zrazić do siebie tak wielu ludzi poglądami Ericha Ludendorfa.

Rozchodziły się jeszcze od czasu Puczu Monachijskiego w roku 1923, gdzie Ludendorff uznał Hitlera za niedość twardego, ale to zerwanie miało charakter ewolucyjny.

I Ludendorff, kiedy Hitler doszedł już do władzy, był politycznym emerytem, był niezwykle konfliktowym człowiekiem, skonfliktował się nawet z Adolfem Hitlerem.

Żąda jeszcze twardszego kursu, dlatego Hitler odsuwa go na bok, bo w okresie marszu po władzę i konsolidacji władzy zbytni radykalizm Ludendorfa tylko przeszkadza.

Hitlera nie poważa.

Hitler go jednak nie rusza.

Nie on jest przecież twórcą teorii rasy panów, ale Ludendorff idzie o krok dalej nawet niż Hitler.

W tym sensie Hitler był uczniem Ludendorfa.

Tak twierdzi Ludendorff, tak twierdził Hitler, ale to pojęcie socjalizmu rozumieli na swój sposób.