Mentionsy

Niemcy przed II wojną światową były tym państwem, gdzie rozwój obrony przeciwpancernej miał absolutny prorytet.

Nie było takiego drugiego państwa na świecie, które przywiązywałyby taką wagę do obrony przeciw czołgo, a gdy Niemcy kończyli wojnę w roku 1944 i 1945, to kończyli ją w przeświadczeniu, że nie są w stanie zapełnić swoim związkom taktycznym, dywizjom piechoty przede wszystkim, skutecznej obrony przeciwpancernej, czyli obrony.

Zacznijmy od tego, że Niemcy przeżyli w I wojnie światowej szok, bo przeciwnik, Brytyjczycy, a potem Francuzi, użyli przeciwko nim czołgów.

I Niemcy byli pierwszym krajem na świecie, który został zmuszony, siły zbrojne jeszcze cesarskich Niemiec,

Natomiast Niemcy zdali sobie sprawę, że czołgi są ich wrogiem, tym bardziej, że w okresie międzywojennym, w okresie istnienia Reiswery, nie mogli posiadać własnej broni pancernej, więc skupiali się na rozwoju przede wszystkim środków przeciwpancernych.

To był skrót od TANK, Abwehrkanone, bo z początku Niemcy używali brytyjskiego słowa TANK na określenie czołgu, a potem to był PAK, Panzer Abwehrkanone.

Dlatego, że w pewnym momencie Niemcy wymyślili własne nazwy czołgu.

no to Niemcy uznali, że ta formacja będzie częścią wojsk pancernych.

I pod koniec lat 20., kiedy Niemcy rozpoczęli pracę nad całą serią nowych armat, między innymi stworzyli armatę PAK 3,7 cm, którą uznali, że będzie idealną armatą przeciwpancerną.

Niemcy przed wojną wyprodukowali ponad 10 tysięcy takich armat i obok dwucentymetrowych działek szybkostrzelnych to była najbardziej pod względem ilości najliczniej wyprodukowana broń artyleryjska niemiecka.

Otóż Niemcy uważali, że będą posiadać wielkie siły zbrojne.

Niemcy prowadzili różnego rodzaju prace planistyczne, testy, badania i stwierdzili, że by stworzyć skuteczną obronę przeciwpancerną na poziomie związku taktycznego takiego jak dywizja, według normatywów obrony, wiadomo, dywizja piechoty broni się na szerokości nie większym, żeby być skuteczna, nie większym niż 8-10 kilometrów.