Mentionsy

Dlaczego Polska nie mogła wtedy liczyć na dostawy bardziej nowoczesnego sprzętu, chociażby ze Związku Radzieckiego?

Drugowojenne konstrukcje radzieckie.

Co nie powinno dziwić, no bo Związek Radziecki jako mocarstwo totalitarne utrzymywał w odpowiednim podporządkowaniu państwa satelickie, ale to także wynikało z naszej biedy, z naszych uwarunkowań ekonomicznych, a nie tylko z sytuacji politycznej.

Związek Radziecki musiał zachowywać pozory wobec mocarstw zachodnich swoich formalnych sojuszników.

Związek Radziecki nie zasilał Wojska Polskiego dużymi partiami uzbrojenia, w tym przede wszystkim uzbrojenia pancernego.

Wyposażeniem Wojska Polskiego były przede wszystkim konstrukcje radzieckie.

Było wiadomo, że takie czołgi jak T-44, który był czołgiem niedopracowanym, wadliwym, czy zupełnie nowy, docelowy T-54, to proces ich adaptacji w armii radzieckiej będzie rozłożony na lata i jeszcze przez wiele lat Armia Czerwona, a potem po wojnie Armia Radziecka, będzie użytkowała w olbrzymiej ilości pojazdy z czasów II wojny światowej.

A więc ten czołg T-34-85, który od roku 1945 w Związku Radzieckim był stopniowo zastępowany przez generację czołgów T-54, w Wojsku Polskim miał być tym podstawowym typem czołgu przez niemalże około 20 lat.

nie przezbrajało się na nowy radziecki model czołgu IS-3.

Zostawaliśmy z czołgami IS-2 i z całą generacją radzieckich dział pancernych samobieżnych, czyli tych lekkich SU-76, średnich SU-85 i ciężkich IS-122 i IS-152.

Mieliśmy także radzieckie samochody pancerne BA-64 i sprzęt z Lend-Lease'u, który był także na wyposażeniu Armii Czerwonej i w ten sposób trafiał do Wojska Polskiego na wschodzie, czyli np.

Po wojnie w latach 1945-1947 zwłaszcza, w przypadku wszystkich mocarstw, nawet Armii Czerwonej, potem Armii Radzieckiej, obserwujemy istotną redukcję potencjału.

Wszędzie leżały, znaczy wszędzie w rozumieniu, że niezwykle licznie znajdowały się na polach, w lasach, na bagnach wraki czołgów, tak niemieckich jak i radzieckich.

I kanibalizowano czołgi radzieckie, IS, T-34, zwożono ich fragmenty, wyrywano części, które się jeszcze do czegoś nadawały, aby w ten sposób zabezpieczyć bieżącą eksploatację własnych pojazdów pancernych.

To znaczy, co najmniej kilkanaście czołgów wraków z różnych jednostek radzieckich bądź polskich zostało zaadaptowanych po wojnie do służby, kilkadziesiąt innych służyło jako źródło części zamiennych.

W czasie wojny Związek Radziecki dostarczał nowe czołgi, rozbudowywał struktury Wojska Polskiego, planowano stworzenie przez jakiś czas, nawet frontu polskiego myślano o trzech.

Było wiadomo, że w Armii Czerwonej, a potem w Armii Radzieckiej nastąpiła implementacja nowej generacji pojazdów bojowych powojennych, czego wyrazem były przede wszystkim niezwykle jak na owe czasy nowoczesne czołgi T-54, ale także np.

W gruncie rzeczy także te powojenne ciężkie czołgi radzieckie, czy też czołgi radzieckie końca II wojny światowej, bo IS-3 i IS-4 to są czołgi drugowojenne.

No ale przecież w armii radzieckiej wtedy też większość sprzętów pancernego to jednak były pojazdy z okresu II wojny światowej.

Oczywiście w armii radzieckiej także dominowały konstrukcje z II wojny światowej, ale tutaj masa przykrywała tego rodzaju niedobory, no i jednak armia radziecka wprowadzała zupełnie nowe pojazdy.

To nie jest kupowanie tylko i wyłącznie sprzętu od Związku Radzieckiego, tylko to jest implementacja całego szeregu rozwiązań na poziomie państwowym, przygotowującym państwo do wojny według wzorców radzieckich.

To znaczy w ramach koncepcji mocarstwa wschodniego państwa satelickie miały pomnażać potencjał Związku Radzieckiego same posiadając rozbudowany przemysł zbrojeniowy.

I Związek Radziecki chciał, aby w Polsce powstała linia produkcyjna czołgów T-34-85.

Wojsko Polskie teraz w dobie stalinizmu pod całkowitą kontrolą radzieckich oficerów.

Wiele stanowisk kluczowych w armii obsadzonych zostało przez oficerów radzieckich.

My czasami w wojsku mieliśmy do czynienia z wrakami pojazdów radzieckich 5 lat wcześniej, niż formalnie mogliśmy przyjmować takie pojazdy szerzej na stan.

O ile pod koniec lat 40. kupiono tylko kilkanaście czołgów ciężkich, to w roku 1951 przysłano ich 11, ale w roku 1952 rozwiązek radziecki sprzedał nam ich ponad 100.

Można by powiedzieć, że Związek Radziecki upychał nam ten starszy sprzęt,

W armii radzieckiej oczywiście pojazdy tego typu nadal znajdowały się na wyposażeniu, ale było ewidentnie widać, że starszy brat ze wschodu nasyca Wojsko Polskie sprzętem ewidentnie poprzedniej już generacji.

Tak jak w latach 43-45 Związek Radziecki tworzył, kształtował Wojsko Polskie na swoją modłę, tak w okresie zimnej wojny doby stalinizmu

Stać się wielką armią czasu zimnej wojny w pierwszej kolejności na radzieckim, m.in.

na radzieckim sprzęcie pancernym.

My dopiero bardzo ostrożnie kupowaliśmy do testów te pierwsze radzieckie transportery opancerzone, takie jak BTR-40 czy BTR-152.

który w drugiej, w trzeciej fazie pozwoli na wdrożenie licencyjnej produkcji radzieckich czołgów następnej generacji, czyli czołgów T-54.

No bo kiedy ja opowiadam o tym, że ze Związku Radzieckiego przyjeżdżają setki ISU, IS, T-34, SU, no to przecież kupno sprzętu to jest 20%, 30% kosztów jego eksploatacji przez lata.

Więc w okresie stalinizmu następuje całkowita zmiana właśnie w tym stalinowskim, radzieckim stylu przekształcenia państwa z państwa rolniczego w państwo rolniczo-przemysłowe.

tym, że Wojsko Polskie podziękuje części radzieckich doradców, że zostaną zastopowane.

I także korzystając z wzorców radzieckich, my formowaliśmy półki pancerne, gdzie mieszaliśmy sprzęt średni i ciężki.

I w ramach każdej dywizji zmechanizowanej, oprócz pułku czołgów, były pułki zmechanizowanej piechoty, a taki pułk zmechanizowany, znowu wzorem armii radzieckiej, armii czerwonej, jeszcze nawet z II wojny światowej, miał własny batalion czołgów.

Ale wcześniej, przez 15, niemal 20 lat, Wojsko Polskie stało radzieckim sprzętem pancernym z II wojny światowej.