Mentionsy

Co odróżniało tak naprawdę tych powstańców w takim razie ze zgrupowania Chrobry 2?

Rozkaz taki, że w przypadku natarcia piechoty wycofujemy się na poddasze i walczymy do ostatniego naboju.

Niestety siły nasze są bardzo słabe i brak KM-ów.

Brak amunicji.

Znowu możliwość ataku piechoty na nasz punkt.

Idziemy alejami, przeskakujemy Lindleya i z Alei Jerozolimskich nr 93 podwórzami do Nowogrodzkiej.

Prowadzący sprawdza w administracji, że w szpitalu są żandarmi, a broń jakoby wydana innej już naszej grupie.

Powstanie warszawskie to niezwykle złożone, ważkie zagadnienie historyczne, które jednak można zapamiętać na różny sposób.

Nie ma tak naprawdę jednej opowieści o Powstaniu Warszawskim.

Zupełnie inne doświadczenia, także doświadczenia bojowe.

Będzie pisał, że to był jedyny tak naprawdę odcinek frontu w Warszawie, który nigdy nie został przełamany przez Niemców.

Mówiło się o żelaznym froncie, mówiło się o twardym froncie, ze względu na nazwy ulic, twarda, żelazna, ale też ze względu na fakt, że przez, jak zauważyłeś słusznie Kamilu, 63 dni, a nawet dłużej, bo doliczmy jeszcze czas kapitulacji, składania broni, to był odcinek, który powstańcze oddziały utrzymywały.

co potem po wojnie było źródłem wielu legend, mitów i nieporozumień takich właśnie jak te słowa generała Bora Komorowskiego.

Tkwi przede wszystkim w tym, że pomijając epizody, Niemcy nigdy po prostu nie zaatakowali tego odcinka.

Że Niemcy popełnili błąd, że pozostawili w Warszawie taką niesamowitą, dziwną enklawę.

O tyle niesamowitą, że w odróżnieniu od Żoliborza czy Mokotowa, które przecież też tygodniami koniec końców nie były specjalnie mocno atakowane, ale koniec końców tam przyszła śmierć, zniszczenie i pożoga niemieckiego szturmu na Żoliborz, na Mokotów.

I to, jak nietypowym miejscem był Twardy Front, widać po dzień dzisiejszy, kiedy albo się żyje w Warszawie, albo się do Warszawy przyjedzie.

Tak naprawdę to była najważniejsza arteria komunikacyjna całego miasta, bo drogowa i kolejowa obok dużej, szerokiej alei przebiegały tory kolei średnicowej.

Jednocześnie w okolicy takich ulic jak Żelazna, jak Twarda, umowne wówczas śródmieście przechodziło w obszar Woli, a bardziej na południe obszar Ochoty.

Wzdłuż ulicy Towarowej rosną jak grzyby po deszczu kolejne drapacze chmur, kolejne szklane wieżowce, biura, apartamentowce.

Miasto ma tu charakter niesamowicie eklektyczny, gdzie wciąż zachowana struktura kamienic przedwojennych zaczyna coraz bardziej mieszać się z zabudową niezwykle nowoczesną i niezwykle reprezentatywną.

Prawdziwy miszmasz na północ od Alei Jerozolimskich, obok Towarowej, obok Żelaznej, obok Chmielnej, Twardej, Siennej, to jest taka część miasta...

gdzie mamy i mnóstwo pamiątek o Powstaniu Warszawskim, także w rozumieniu architektonicznym, jak i całą masę zupełnie nowej, czasami niezwykle efektownej architektury, która symbolizuje zmiany, jaka dokonała się w Polsce przez te 80 lat.

Ale nadal mamy tam takie obiekty jak potężny dom kolejowy, to nazwa przedwojenna, wielki gmach kolejowy obok Alei Jerozolimskich i linii kolejowej przy ulicy Żelaznej.

Inne obiekty, jak dworzec pocztowy, one już nie przetrwały.