Mentionsy

Erwina Panowskiego i takiego drona różnych uczonych, którzy mieli zainteresowania wykraczające czy przekraczające w ogóle ten model formalistycznej historii sztuki.

To jest cała, powiedziałbym, taka metodologiczna podbudowa koncepcji ikonologicznej, przynajmniej w przypadku Erwina Panowskiego,

Trójstopniowa metoda analizy i wyjaśniania dzieła sztuki wyrasta z punktu widzenia historii sztuki jako nauki, za tą koncepcją panowskiego, czują się pewne wątki sporu o status nauk historycznych w naokantyzmie.

Szczególnie Badańskim z jednej strony, a z drugiej oczywiście wskazuje się tutaj na bliskie związki między Kazirerem a samym Panowskim, gdzie analiza znaczenia jest równoprawnym, a nawet może w pewnym sensie ważniejszym tematem

Ale Panowski sprawę niestety skomplikował, ponieważ do tego swojego trójstopniowego schematu, takiego też właściwie odpowiadającego do trójwarstwowej budowy dzieła sztuki, wprowadził ten najwyższy stopień analizy, który nazwał interpretacją właśnie ikonologiczną.

Niezależnie od tego, że Panowskiego oczywiście, oczywiście, posądzono o to, że jest uczytym heglistą i tak dalej, i tak dalej.

Otóż Panowski nigdy nie leceważył problemów formy, to jest pierwsza sprawa, którą należy podkreślić, a po drugie,

Można ten zarzut jakoś próbować uzasadnić, gdy się przyjrzy stronie świetnej pracy Panowskiego, mianowicie Architektura Lutyckiej Scholasty, gdzie Panowski stara się pokazać, że

Choć w moim przekonaniu w małym stopniu właściwie odnosi się do samego panowskiego czy tego okręgu uczonych chamburskich, do których zresztą poniekąd w pewnym sensie także Edgar Wind należy czy należał.

Więc to jest poważny zarzut, ale on w moim przekonaniu bardziej odnosi się do mniej wprawnych, a często takich dogmatycznych naśladowców Panowskiego, a nie do samego Erwina.

Tutaj oczywiście to są też ciekawe tematy i Panowskiemu pewnie należałoby poświęcić zupełnie osobną rozmowę.