Mentionsy

Mam wielką przyjemność powitać Państwa na trzecim spotkaniu VIII Festiwalu Teologii Politycznej, który w tym roku z racji 7. rocznicy przyznania Literackiej Nagrody Nobla za powieść chłopi poświęciliśmy Władysławowi Reymontowi.

Sympatyków i czytelników Teologii Politycznej, a także wszystkich miłośników twórczości Władysława Reymonta.

Jeśli chodzi o plan spotkania, to w pierwszej części odbędzie się dyskusja poświęcona okolicznościom i społecznemu odbiorowi Nagrody Nobla, którą otrzymał Reymont, a w drugiej części odbędzie się projekcja filmu Życie moje skrętami bierze preżyser Lucyny Smolińskiej.

Drodzy Państwo, czy Reymont czekał na Nobla, spodziewał się go?

Trzeba jedną rzecz sobie powiedzieć, że cała biografia Władysława Reymonta jest gotowym scenariuszem na film.

Są to fakty fascynujące i dlatego też walka o Nagrodę Nobla dla Reymonta ma posmak powieści kryminalno-sensacyjnej.

I tutaj zaważyło to na tym, że społeczeństwo natychmiast się podzieliło pomiędzy zwolenników Reymonta i przeciwników Reymonta.

Ale do tego dojdziemy powoli, dlatego że cała historia zaczyna się dużo wcześniej, dlatego że Reymont otrzymał Nagrodę Nobla za powieść chłopi, w odróżnieniu od Sienkiewicza, który otrzymał za całokształt twórczości.

A zaczyna się to wszystko w drugiej połowie roku 1897, kiedy w dodatku w listopadzie, a listopad niebezpieczna dla Polaków pora, kiedy to Reymont podpisuje umowę na druk jednotomowego dzieła z tygodnikiem ilustrowanym.

Nikt by się nie spodziewał, że nasz Reymont był tak kochliwy, że jednocześnie miał romans z dwoma mężatkami.

Jedna mężatka miała czworo dzieci i czekała na Reymonta w Zakopane.

Reymont jest ciężko ranny, leży w szpitalu praskim, choruje w szpitalu praskim,

I on Reymontowi pomógł w ten sposób, że wywalczył dla niego odszkodowanie, a lekarz, pomimo że Reymont pisał w listach, że jedno żebro ma złamane,

No ale wcale tak bardzo szybko Reymontowi to pisanie nie szło.

Trafiają chłopi i w ogóle twórczość Reymonta do Francji.

Tam też występuje Lorentowicz, który pisze w Mercure de France taką, omawia właściwie sylwetkę Reymonta, wystawia mu bardzo wysoką ocenę.

Następnie mamy kolejny artykuł Antoniego Wodzińskiego w La Rivi, gdzie Wodziński porównuje Reymonta z Kantem Hamsunem i Björnsenem.

Nie wchodząc w drobiazgi, warto wspomnieć, że odbywały się na przykład bankiety na cześć Reymonta z okazji ukończenia jego pracy nad powieścią.

Właściwie można powiedzieć, że Reymont cały czas się stara, aby jego dzieło zostało przetłumaczone na język francuski.

No i można powiedzieć, że kiedy Kozakiewicz odmówił, wtedy pojawia się Theodor de Wyzewa, bardzo ciekawa postać w życiu kulturalnym Paryża, z pochodzenia Polak, który wykorzystuje fakt, że w 1910 roku Reymont wydaje kolejną powieść, czyli Wampira.

I wtedy on postanowił umiędzynarodowić twórczość Reymonta.

Tam się różne dyskusje na ten temat toczyły, no ale mamy tę powieść Ziemia i kobieta, która jest powieścią dwutomową i tak naprawdę jest parafrazą powieści Reymonta.

Reymont zostaje zgłoszony przez Polską Akademię Umiejętności w 1918 roku do Literackiej Nagrody Nobla jako kandydat narodowy.

I tu wkracza do akcji wspaniała Ellen Wester, która jest tłumaczką szwedzką, tłumaczką Żeromskiego i Reymonta.

W międzyczasie Reymont zostaje zahibernowany, ponieważ wydawca szwedzki uznaje, że nie ma siły przebicia.