Mentionsy

Ten symboliczny akt miał przypieczętować braterstwo i jedność Madziarów po wsze czasy.

Cesarz Leon VI Filozof, chcąc pozyskać sojuszników przeciwko Bułgarom, namówił Madziarów z Atelkuzu do inwazji na Bułgarię na przełomie 894 i 895 roku.

Ale uczniowie Metodego nie zostali pojmani przez Madziarów, gdyż uciekli do Bułgarów.

Jednak ziemia pozostała opuszczona pod rządami Madziarów.

W panonii to Słowianie zostali wchłonięci przez ugrofińskich Madziarów, choć pozostawili w języku węgierskim wiele śladów, w toponimach, nazwach potraw czy przedmiotów codziennego użytku.

Klęska była tak druzgocąca, że państwo wschodnio-frankijskie stało się bezbronną areną powtarzających się dotkliwych rajdów Madziarów.

Ten zdolny i wojowniczy władca prowadził wyprawy przeciw słowiańskim plemionom między Łabą a Odrą, a Madziarów miał podziurki w nosie.

Wzmocnił on niemiecką potęgę militarną na tyle, że zaczął realnie zagrażać koczowniczym siedzibom Madziarów na zachód od Dunaju, na terenach dawniej pod wpływami Bawarii.

Klęska zmusiła nowego księcia Madziarów, Tokszoniego, do gruntownej zmiany polityki.

Coraz więcej Madziarów porzucało wojaczkę na rzecz rolnictwa, pasterstwa i osiadłego trybu życia na panońskiej puszcie.

Uspokojenie Madziarów po klęsce na Alechowym Polu stworzyło okazję do uzyskania chrztu pod warunkiem utrzymania przez Arpadów ugodowej polityki.

X wieku, gdy Rzeszą rządził już mniej zacięty wobec Madziarów od Tom II.

Dwa najsilniejsze organizmy polityczne Europy wesprą się nawzajem w razie wznowienia przez Madziarów najazdów.

Od czasu przybycia Madziarów do Europy Środkowej minęło zaledwie nieco ponad dwa stulecia.