Mentionsy

Oczywiście Stany Zjednoczone wraz z NATO

Był natomiast Elbridge Colby, czyli główny planista Pentagonu.

To znaczy Elbridge Colby, no zresztą to nie jest nowa rzecz jeżeli chodzi o Colby'ego, cały czas podkreśla, że Amerykanie w żadnym wypadku nie chcą porzucać Sojuszu Transatlantyckiego, nie chcą porzucać NATO.

Jedyne czego chcą to to, żeby państwa NATO, europejskie państwa NATO wzięły na siebie prawdziwą odpowiedzialność za konwencjonalne zbrojenia.

Użył tego sformułowania, że to ma być NATO 3.0, które powraca do swojej tradycyjnej misji, to znaczy kontroli i bezpieczeństwa na swoim własnym obszarze jest wymierzone w rewizjonizm rosyjski i zarazem

Partnerzy z NATO, sojusznicy z NATO podejmują odpowiednie wysiłki wojskowe, finansowe i tak dalej, technologiczne, aby Europa była gotowa sama obronić się przed Rosją.

Wolfgang Ischinger, koordynator całej konferencji, wieloletni dyplomata niemiecki, ambasador Niemiec w Stanach Zjednoczonych, zadowolony był zarówno z wystąpienia Rubio, jak i z wystąpienia Kolbiego, odebrał to jako taką zapowiedź jednak zintensyfikowanych kontaktów transatlantyckich i tego, że Amerykanie...

Być może najbardziej interesujące jest to, o czym wspomniałeś na sam koniec, czyli to określenie NATO 3.0.

Bo to nam przywołuje tą klasyczną krytykę współczesnego, podzimnowojennego konserwatyzmu właśnie w duchu chociażby Buchanana, czyli NATO, które zaczynało jako sojusz militarny.

Później mamy te krytykowane rok 1989 do 1991, czyli NATO, które

Który uważał, że NATO może być dobrym pomysłem, może być dobrym narzędziem do tego, żeby nowo przyjętych członków wepchnąć w te struktury Zachodu i w jakiś pośredni sposób je przetransformować.

Kolbi wraca do NATO, właśnie wspomniałeś NATO 3.0, czyli do tej koncepcji...

Mimo, że została podpisana w roku 1951, pomiędzy Danią a Stanami Zjednoczonymi, dotycząca współpracy na wyspie, pomimo faktu, że strona duńska myślała, że artykuł 5 NATO nie oddaje Grenlandii całkowicie pod suwerenne działania Stanów Zjednoczonych, to Stany Zjednoczone do roku 1968 uważały, że

To było wykonywane, przeprowadzone bez zgody duńskiej, to było przeprowadzone bez zgody państw natowskich, ponieważ NATO 1 to miał być sojusz militarny z tym jednym celem odpierania wschodu.

Ale jako, że Stany Zjednoczone uważają, że mają szersze zasób, zadań do wykonywania niż tylko to współdzielenie linii frontu w Europie, którym się zajmuje NATO, a więc pewne działania wykonywali poza NATO mówiąc, że one nie obejmują tego zakresu tej współpracy międzynarodowej, więc samo przywołanie NATO 1.0

Bo jeżeli wracamy do NATO 1.0, no to wracamy do tych klasycznych sporów z NATO 1.0.

Ale powiedziałbym, już tak kończąc, dając sobie głos, że na pewno nie można się dziwić tym pozytywnym nastrojom, ponieważ administracji, to mówimy o wszystkich urzędnikach, bo wspomnieliśmy dwójkę, Matthew Whitaker pojawił się, ambasador przy NATO, także mimo, że to w przeszłości był urzędnik, który potrafił w takich bardzo cierpkich słowach opowiadać o sojusznikach z Europy, także jego wystąpienie było, powiedziałbym, takie bardzo pojednawcze, bardzo w duchu kooperacyjnym.

Później jako senator z Florydy też potrafił rozmawiać i z demokratami, i z republikanami i dzisiaj po prostu te same swoje umiejętności interpersonalne przedkłada, żeby pogodzić Amerykanów z Europejczykami.

Słusznie powiedziałeś o tym NATO 1.0, 2.0, 3.0.

Właśnie, NATO wciąż poszukuje swojej tożsamości.

Kiedy było NATO 1.0, nie musiało poszukiwać swojej tożsamości, ponieważ zostało ustanowione w konkretnym celu rywalizacji między blokiem zachodnim a blokiem wschodnim.

Cóż tutaj NATO mogłoby teraz robić?

NATO odgrywało dużą rolę, natomiast taką rolę niejednoznaczną.

Działań państw NATO.

Oczywiście powstała ta cała teoria mówiąca o tym, że w nowym świecie, jednobiegunowym świecie, wszystkie działania NATO to będą jakieś misje zagraniczne związane z wyzwaniami w jakichś kryzysowych miejscach na Bliskim Wschodzie, w Afryce, że to będzie sojusz taki, który się udziela właśnie