Mentionsy

Ja bym powiedział tak, że myślę, że wielu z nas prowadzi życie, i chciałbym to dobrze jakby wyjaśnić, też życie religijne, czy życie religijno-moralne, to jest, powiedziałbym, taka średnia katolicka, jeśli się odnosimy tylko do tego, powiedzmy, do tej grupy ludzi, że staramy się przynajmniej prowadzić takie średnio, takie średnio dobre życie po prostu właśnie z Bogiem, tak, religijne, ze strukturą jakoś żyć w porządku ze wszystkimi wokół.

Życie duchowe zaczyna się wtedy, kiedy człowiek wchodzi w relację, to się tak określa, osobowa relacja z Bogiem.

Kiedy w relację z Bogiem jest zaangażowane coś więcej,

Nie jest tylko jakieś akty mojej wiary czy jakieś podstawowe decyzje moralne, ale że można mówić o jakimś doświadczeniu relacji z Bogiem, jakimś takim związanym z uczuciami, związanym z

W obrazie Boga, który zabezpiecza rzeczywistość i chodzi o to, żeby była harmonia, czyli w takim sposobie przeżywania w ogóle relacji z Bogiem, to my będziemy bardziej skupieni na tym, żeby Pan Bóg zabezpieczył i ochronił mnie przed jakimś cierpieniem, żeby to cierpienie usuwał, żeby to cierpienie zmniejszał.

To to może, nie musi, może nas otworzyć na głębszą relację z Bogiem, ale też może być coś takiego jak taka wewnętrzna tęsknota.

I to nawet moi rodzice mówili o tym, że to było trochę takie, nawet trochę takie dziwne, niezwykłe, że mnie to zawsze interesowało, mnie to zawsze pociągało, więc jakoś tak myślę, że w dzieciństwie, w okolicach pierwszej komunii we mnie już ta tęsknota za Bogiem była jakoś taka i ona mi potem przez wiele lat jakoś się rozwijała w okresie dojrzewania i tak dalej.

A na przykład nie można powiedzieć, że taka tęsknota za Panem Bogiem w wczesnym etapie dziecięcym, to to może być takie trochę depresyjne?

I to nie zawsze musi być związane od razu z Bogiem, ale że jest jakieś takie w człowieku

Ale jednak to, co można byłoby nazwać ukierunkowaniem na siebie, ono jest bardzo silne w człowieku z wielu względów, ale jest bardzo silne to ukierunkowanie na siebie w relacji z Bogiem też.

My mamy coś z tej relacji z Bogiem, że ona nam się jakoś opłaca, że jest jakaś z tego korzyść i my tej korzyści realnie doświadczamy i to samo w sobie nic nie jest złego, tak?

Głębsza integracja, powiemy jeszcze współczesnym językiem psychologii, no to wtedy tutaj jest zaangażowanie w proces i w relacje z Bogiem, że to jest dynamiczne.

A może jest tak, że niepotrzebne jest, wiesz, przepracowanie, niepotrzebna jest terapia traumy tej relacyjnej, żeby wejść w bliskość z Panem Bogiem, nie?

To się dzieje w relacji z Bogiem, to się dzieje jakby w tej dynamice ignacjańskiej, to jest medytacja ignacjańska, ukośnik rozmyślanie, albo kontemplacja ignacjańska.