Mentionsy

Henryk Rydka, znany jako Łomiarz, napadał na kobiety w Warszawie.

Oprawca obierał za cel wiele ofiar, a pięć z nich nie przeżyło spotkania z mężczyzną.

Gdy w końcu udało się złapać agresora, ten trafił przed sąd i został skazany na wieloletnie więzienie.

Problem w tym, że w końcu wyszedł na wolność, a wtedy znów zaatakował.

Schemat powtórzył się aż trzy razy.

Wkrótce ma finalnie opuścić zakład karny, a mieszkańcy zastanawiają się, czy będą wówczas bezpieczni.

Henryk Rydka siał po strach na ulicach Warszawy w latach 90-tych, głównie na terenie Śródmieścia i Mokotowa.

Mężczyźnie szybko nadano pseudonim Łomiarz, ponieważ podczas napadania na kobiety miał rzekomo używać łomu jako narzędzia zbrodni, mimo że według współczesnych przekazów był to wytwór medialny.

a w rzeczywistości agresor korzystał z bliżej niesprecyzowanego, ciężkiego narzędzia.

Zdaniem śledczych zaatakował łącznie 30 osób, w tym 5 kobiet straciło przez niego życia.

Przez długi czas agresor pozostawał anonimowy, działając pod osłoną nocy i skutecznie ukrywając się przed funkcjonariuszami.

Za cel obierał przede wszystkim starsze kobiety.

Atakował je niespodziewanie, z ukrycia.

Najpierw uderzał ciężkim narzędziem w głowę, a później okradał.

Z ustaleń mundurowych wynika, że po raz pierwszy miał dopuścić się przestępstwa w 1992 roku.

Zanim został schwytany, wielokrotnie powtarzał zbrodniczy proceder.

Pewną bezradność służb tłumaczono w tamtym okresie chaosem organizacyjnym w służbach, który był spowodowany niedawną transformacją ustrojową w Polsce.

Aby zrozumieć podłoże zachowań Henryka Rydki, należy przeanalizować jego przeszłość,

której przyglądał się także wymiar sprawiedliwości podczas toczącego się w sądzie procesu.

Łomiarz pochodził z Konstancina, a jego pierwszy pseudonim, nadany mu jeszcze za czasów młodzieńczych przez złośliwych rówieśników, miał być formą znęcania się nad chłopakiem.

Rydka miał bowiem zdeformowaną twarz, co spowodowało, że dzieciaki zaczęły wołać na niego krzywousty.

Ten przydomek, jak tłumaczyli później biegli psychologowie, mógł wpłynąć na jego nienawiść wobec ludzi.

Zwłaszcza kobiet, które nie tylko odrzucały jego zaloty, lecz również wykorzystywały defekty w urodzie do wzmacniania prześmiewczych komentarzy.

Te upokorzenia doznawane w młodości mogły mieć wpływ na jego agresję w życiu dorosłym, ale przejawiały się też trudnościami w wychowaniu już za czasów nastoletnich.

Henek Rydka w wieku 15 lat trafił do ośrodka wychowawczego dla trudnej młodzieży.