Mentionsy

Pomówmy o tym.

Dobry wieczór Państwu, Paweł Wojewódka, a dziś pomówię z doktorem Michałem Kotnarowskim, politologiem, socjologiem, Instytut Filozofii i Socjologii Polskiej Akademii Nauk.

Panie doktorze, tak obserwuję polską politykę od 1989 roku i to dosyć tak czynnie.

I powiem panu, że mnie od czasu do czasu coś zaskakuje, a zaskakują mnie efemerydy, czyli tak zwane partie, czy ugrupowania, czy grupy polityczne, które się pokazują, wybuchają, niebo jest pełne iskier, a potem przepadają.

No tak, ale jak pan powiedział, to nie było jedno wydarzenie.

Pojawiło się takich partii przynajmniej trzy, jeżeli dobrze liczę.

W pewien sposób samoobrona, chociaż ona była mocniej zakorzeniona w polskim systemie.

Tak, ale jeżeli to jest już powtarzalne zjawisko, to już możemy być może nawet mówić o pewnych prawidłowościach, pewnych regułach.

I że to też nie jest tak, że to jest właśnie coś takiego, co nagle się, co nas powinno zaskakiwać, skoro to się już wydarza któryś raz z kolei, skoro to się powtarza, no to być może jakieś tutaj pewne stałe procesy mają miejsce, coś tutaj, jakaś regularność występuje.

Pojawienie się Platformy Obywatelskiej czy Prawa i Sprawiedliwości to też były nowe partie w pewnym momencie, które trochę chciały zerwać, lekko odciąć się przynajmniej od korzeni i coś nowego zaproponować.

No ale chociaż jeżeli patrzymy na Prawo i Sprawiedliwość, to słynny zakon, czyli Porozumienie Centrum.

Tamte partie rzeczywiście bazowały się na politykach, którzy już wcześniej byli obecni w polskiej polityce, którzy byli znani z tych czy innych formacji, tylko być może nie w takich układach, jak wtedy się pojawili.

To mamy do czynienia z osobami, które przychodzą do polityki trochę z innego świata.

Z Polikotem to było trochę bardziej skomplikowane, bo on był politykiem wcześniej, natomiast jednak próbował... Związany z Platformą Obywatelską.

Pochodzę z Lublina, też był dość aktywny w Lublinie wtedy jako działacz PO.

Natomiast on starał się jednak pokazywać, że to nie jest takim czystym politykiem, że jednak ma te doświadczenie biznesowe, sukcesy biznesowe jako ten ktoś, kto przychodzi właśnie z zewnątrz.

Więc tutaj jest ten element taki, że to jest ktoś, kto przychodzi z zewnątrz i kto próbuje pokazać się, że jednak nie jestem tym politykiem, takim jak ci pozostali.

Jeżeli pan pozwoli, to chyba łączy te wszystkie postacie.

I wydarzyło się nie tylko w Polsce, ale też w innych krajach na świecie i więc możemy tu nawet pewne takie prawidłowości z tego wyciągnąć.

W jakich mamy tego typu zjawiska, że nagle ukazuje się jak gdyby antysystemowy polityk czy polityczka?

Na przykład w Holandii mieliśmy ruch Pima Fortina, który na początku lat dwutysięcznych był taką partią populistyczną, która była antyemigrancka, a jednocześnie bardzo progresywna światopoglądowo.

Mieliśmy takie partie, ja teraz zapomniałem nazwisk, w Słowenii, w Austrii.

I to jest też polityczka, która była kiedyś działaczką Die Linke, czyli niemieckiej lewicy.

Za socjalnymi przywilejami i państwem socjalnym i pomocą dla najuboższych.

Taki dziwny, być może, konglomerat poglądów.