Mentionsy

Herman Goering był najwyższym rangą nazistowskim urzędnikiem sądzonym w Norymberdze.

Goering szybko go polubił.

Goering lubił być w centrum uwagi.

Dopiero po jego interwencji, gdy zagroził, że przestanie współpracować z alientami, jeśli dziecko nie wróci do matki, dziewczynka została zwrócona Emmie Goering.

Kiedy Hess usłyszał nazwisko Goeringa, przyznał, że coś mu ono mówi, ale twarzy, jak twierdził, nie rozpoznaje.

Goering był tym zaskoczony.

Zniesmaczony Goering powiedział Amerykanom, że od dawna podejrzewał, że Hess ma nie po kolei w głowie.

Goering, jak wspominał Kelly, podczas testów świetnie się bawił.

Inny psycholog z Norymbergi i tłumacz Gustaw Gilbert, który również analizował jego zachowanie, oceniał Goeringa znacznie surowiej.

Goering dowiedział się o zarzutach w swojej celi tuż po krótkiej drzemce.

Goering w końcu zdecydował się na wybór obrońcy.

W rozmowach z psychiatrą Douglasem Kellim Goering otwarcie wyrażał dumę z faktu, że Hitler mianował go swoim następcą.

Rządza władzy nie opuściła Goeringa do końca.

Tymczasem psychiatra Kelly spotykał się nie tylko z Goeringiem, ale też innymi osadzonymi.

Goering, gdy coś go poruszyło, kręcił głową z dezaprobatą.

Goering częstował papierosami, a Hess nachylał się do niego mówiąc, że kiedy ten teatr już się skończy, to właśnie były szef Luftwaffe zostanie nowym Führerem.

Goering zachęcał współoskarżonych, aby byli dumni z dziedzictwa III Rzeszy i nie zrzucali winy na Hitlera.

Goering nerwowo kaszlał, ukrywając twarz w dłoni.

Hess krzyczał, że to niemożliwe, ale Goering go uciszył.

Goering był poruszony.

Goering skwitował to śmiechem, choć z pewnym zażenowaniem, bo i on dał się nabrać.

Kiedy Goering dowiedział się o jego wyjeździe, podobno się rozpłakał.

W marcu 1946 roku Goering stoczył jedną z najsłynniejszych batalii słownych norymberskiego procesu.

Aby pogrążyć Goeringa przedstawiono dowody, że w 1944 roku pozwolił na stracenie 50 brytyjskich oficerów wziętych do niewoli.

Goering zapewniał, że nigdy nie rozkazał zabójstwa żadnego człowieka i że nie tolerował przemocy.

Im proces bardziej zbliżał się do końca, tym rodzina państwa Goering spotykała się coraz częściej.

Z 21 oskarżonych, 18 uznano za winnych, a w tym i Goeringa.

Z kolei Gustaw Gilbert, wciąż obecny w Norymberdze, mający kontakt z byłym szefem Luftwaffe, ostrzegał władzę, że Goering może spróbować odebrać sobie życie.

Wieczorem przed egzekucją Goering poprosił pastora o udzielenie komunii.

Strażnik zdołał jedynie zaalarmować innych i kiedy razem z innymi wszedł do celi, Goering już nie żył.