Mentionsy

No właśnie, to tertulian, ta słynna fraza, ale myślę sobie też o tym absurdzie w kontekście Kamisa.

Kamis w tym znanym bardzo eseju, mit Syzyfa, mówi, że są absurdalne małżeństwa, wyzwania, urazy, milczenia, wojny, a także pokoje.

A to powiedziawszy w istocie Kamis nie tyle stwierdza, że jak najczęściej się zresztą go interpretuje, że ludzkie życie jest pozbawione wszelkiego sensu i że nasze obcowanie w tym świecie absurdalnym w związku z tym także żadnego sensu nie posiada,

Tylko chce nam Kamis nieco nieco podsuwając nam pod namysł tę zgoła, skądinąd absurdalną zdawałoby się myśl, podpowiedzieć to mianowicie, żebyśmy nieco bardziej wnikliwie przystępowali do analizy własnego życia i

Absurdalność egzystencji, człowiek absurdalny Kamisa, to nie jest człowiek, który jest całkowicie pozbawiony czy wyzuty z jakiegokolwiek sensu, tylko to jest człowiek, który poszukuje sensu tam, gdzie inni go nie dostrzegają.

Innymi słowy mówiąc, Kamis rysuje przed nami taką oto wizję czy perspektywę ludzkiej egzystencji, która po pierwsze jest przede wszystkim zaśrodkowana na jednostce,

Rzeczywiście może się okazać, że mit Syzyfa, na który powołuje się Kamis, jest takim kulturowym, literackim, także filozoficznym obrazem ukazującym, tak jesteśmy przecież jego uczeni, choćby w szkołach, na lekcjach języka polskiego,

A tymczasem Kamis po to w istocie odnosi się do mitu Syzyfa, aby pokazać, że za tym jego ciągłym, mozolnym wtaczaniem

Kamis, jak się wydaje, w związku z tym chce pokazać, że

Tylko chcę przede wszystkim, Kamis, jak sądzę, zaprotestować przeciwko takim lukrowanym, cukierkowym, poetyckim frazom, które podnoszą ludzkie życie do rangi jakiejś zupełnie niebotycznej wartości.

Prawdą naświetlaną przez pryzmat choćby kamisowskiego absurdu jest to, że ludzkie życie jest w gruncie rzeczy i polega na trudzie, na zmaganiu się z własnymi ograniczeniami, słabościami, nieumiejętnościami, nieporadnością.

Kamis pokazuje, że to jest pewnego rodzaju złudzenie, którym się chętnie owszem karmimy, a w zamian za co, stokrotnie później bardziej rozpaczamy.

Tu, jak mi się wydaje, odnosząc się nie tylko do Kamisa, ale także do Sartra, bo przecież trzeba tutaj koniecznie wspomnieć o tym, że

Nieco mnie początkowo zdumiewała, bo profesor Krakowiak twierdzi, że Kamis jest swego rodzaju w jego przekonaniu współczesnym filozofem neostoickim.

Myślę sobie, jaki stoicyzm u Kamisa w jego filozofii absurdu może dla nas wynikać.

Postawa buntu u Kamisa to jest zupełnie inna postawa niż postawa protestu.

U Kamisa ewidentnie to jest taka jedna z ucieczek, z podpórek, które no właśnie narzucają nam pewnego rodzaju zasłonę, które ułatwiają nam bycie w tym, co Heidegger nazywał się, w czymś, co jest obiegową opinią w komunałach, a nie

I u Kamisa zresztą też to widać.