Mentionsy

Theodor W. Adorno o muzyce w zarządzanym świecie.

Książka nie jest jednak o muzyce w sensie muzykologicznym, lecz o myśleniu muzyką, o adornowskiej próbie słuchania świata, który sam siebie już nie słucha.

Być może ta kategoria rozstrojenia nie ma najlepszych konotacji i wydaje się, że Adorno próbuje trochę odczarować

Natomiast wydaje się, że Adorno na pewno nie poszukuje jakiegoś rytmu,

Właściwie wszyscy bohaterowie tych adornowskich analiz, tej krytyki immanentnej muzyki,

Krótko rzecz biorąc, myślę, że dla Adorno muzyka pozbawiona protestu,

Mnie ta metodologia adornowska fascynuje, ponieważ z jednej strony nie jest to analiza czysto formalna, powiedzmy, dotycząca sztuki kompozycji.

Adorno nie ulega pokusie, nie wiem, analizowania partytur.

Adorno nazywa swoją metodę za Kantem krytyką immanentną i wydaje mi się, że jest to dość trafna diagnoza, ponieważ właściwie chodzi o dwie sprawy, to znaczy po pierwsze

Z pewnością z punktu widzenia Adorno muzyka nie służy prostej rozrywce, relaksacji, czy nawet nie służy jakiejś ekscytacji.

Tej nieszczęsnej muzyki Beethovena, która z punktu widzenia Adorno jest taką muzyką triumfującego humanizmu właściwie, który zapomina o świecie, który nie jest ludzki.

No być może w związku z tym zwraca się przeciwko muzyce popularnej, w ogóle przeciwko temu gestowi, jak mówi Adorno, właściwie prostytuującemu ucho, temu regresowi słyszenia.

Więc ja bym bronił, ja bym bronił tego Adorno.

No i wydaje mi się, że Adorno jak mało kto jest świadomy błędności obu pokus.

Owszem, ma chwilę, ma chwilę, ma infantylne chwile, ma infantylne chwile, w których płacze, w których widzimy Adorno płaczącego właściwie nad muzyką.

Widzimy też Adorno, który zbliża muzykę Szenberga, późną muzykę Szenberga właściwie do religii, monoteizmu.

Albo nawet to, co być może w tym miejscu jest godne zauważenia, wszystkie analizy Adorno na temat radia, muzyki radiowej.

No tak, ale pamiętajmy, że Adorno jest człowiekiem, który włączając radio w latach swojej młodości doświadczał głosu Hitlera w radiu.

Wszystkich imitacji, wszystkich fałszywych tak naprawdę podróbek, no czegoś, co nie nosi znamion, no użyję tutaj bardzo ryzykownej kategorii również dla Adorno autentyczności.

No tak, ale wydaje się, że też czasami tezy i oceny, które stawia Adorno w tym, jak interpretuje dzieła danych kompozytorów są niesprawiedliwe albo takie, które by wynikały tylko i wyłącznie z

Głoza Adorno,

Każdy kto wysłuchał choć raz wykładu Adorno zdaje sobie sprawę ze skali tej stanowczości.

Natomiast broniłbym Adorno przed dowolnością.

Cała rozpacz wobec Wagnera, być może Adorno, wynika z tego, że jest to nieudana rewolucja, że jest to spopielona rewolucja, że jest to przegrana rewolucja, że Wagner koniec końców wraca na pasek burżuazji.

No mamy chyba, ja wiem, cztery podejścia do Wagnera jeszcze wykonane przez Adorno.