Mentionsy

My akurat słuchaliśmy Fugi Fismol-Bacha.

I być może właśnie to doświadczenie linearnego czasu, tej strzały czasu, nie było jeszcze istotą muzyki wtedy, gdy Bach pisał swoje fugi.

Natomiast w przypadku Bacha i Fugi, bo chyba powinniśmy do niej wrócić, jest nieco inaczej i oczywiście można byłoby powiedzieć, że

Bo nie jest w stanie przewidzieć tego, ile jeszcze zabiegów związanych ze świadomym użyciem kontrapunktu kompozytor wykona, żeby doprowadzić nas do końca fugi.

Tutaj od razu przychodzi mi do głowy sprawa, której oczywiście przecież nie możemy wyeliminować z aktu słuchania Fugi Bacha, ale pomyślałam sobie o Glennie Gouldzie, któremu często nawet filozofowie, na przykład Jean-Jacques Nattier,

Fajnie tutaj wypada porównanie wykonania Fugi, choćby tej Fismol, Gulda i na przykład Światosława Richtera.