Mentionsy

Tomek Paszkowicz i jestem artystą wizualnym.

I przy okazji kuratorem nowej wystawy, która już od 1 lutego zagości w Koszalińskim Muzeum.

Cóż to za wystawa?

Tak, jestem kuratorem i artystą i ta wystawa jest też zarówno wystawą kuratorowaną i zarówno wystawą artystyczną, ponieważ faktycznie używam różnych dzieł, używam kolekcji osieckiej jako czegoś, czy mogę opowiedzieć jakąś narrację, ale jednak jest to narracja autorska.

Też na wystawie znajdują się moje prace,

Znajduje się kilka moich, nazwijmy to, komentarzy, więc jest to raczej taka wystawa artystyczna, autorska, indywidualna, gdzie używam mojego doświadczenia kuratorskiego, ponieważ też jako kurator pracuję na co dzień.

Czy to jakaś taka fascynacja właśnie samimi osiekami, plenerami?

No tu są dwie odpowiedzi.

Pierwsza to jest oczywiście duża fascynacja osiekami.

Ja się urodziłem w Koszalinie, dorastałem i napisałem maturę w Koszalinie, od dziesięciu lat w Warszawie mieszkam, ale jednak osieki cały czas mam w pamięci i im więcej się uczę o historii sztuki, o szczególności nowoczesności, o polskiej sztuce, tym bardziej doceniam osieki, więc to była główna radość, żeby tutaj u Państwa, nazwijmy to, wystąpić.

Jak łączę, to to jest właściwie cały temat wystawy.

Jak można łączyć subiektywne, prywatne spojrzenie na świat z takim bardzo, wydawałoby się, obiektywnym miejscem, jakim jest muzeum.

Hale muzealne to jest przecież miejsce wiedzy, które ma być wiedzą taką podręcznikową, a jednak może jest tutaj trochę miejsce na prywatnej historii, nawet na moje prywatne gusta.

Może to jest też coś, co może kogoś przecież zaciekawić, czegoś może zainspirować, może nawet nauczyć.

No to powiedzmy, troszkę tak uchylmy rąbka tajemnicy, żeby zachęcić do tego, żeby przyjść, no zwłaszcza na wernisaż, bo to będzie też spotkanie z panem i opowieść o tym, co będziemy mogli zobaczyć, ale też później na wystawę, co zobaczymy.

To uchylę mało tego rąbka, ale na tyle może, żeby też nikt się nie czuł zdziwiony na początku.

No tu jakby cała wystawa jest pracą, tak?

Czyli to jest wystawa, gdzie na przykład będą mogli Państwo zobaczyć muzealne skrzynie.

Prace nie będą wyeksponowane w klasyczny sposób, tylko właśnie w takich, jak się je na przykład przechowuje.

Będzie mu jeden obraz, będą różne artefakty, jakie znalazłem, na przykład jakieś stare wydruki na piance, które mają jakieś ciekawe rzeczy z gazet, czy nawet jest makieta Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Koszalinie.

Myśli Pan, że taka forma właśnie taka, no trochę prostoty też połączonej ze sztuką może się sprawdzić?

Nie wiem, zobaczymy, zobaczymy.

Ja uważam, że proszę tylko o zaufanie, że przemyślałem to, co robię i tutaj nie trzeba czegoś wiedzieć.

Zachęcam, jakby każda opinia jest wartościowa, każde podejście do tej wystawy będzie dobre.

Jedyne co, to po prostu proszę o zaufanie, że nie chcę tutaj nikogo zrobić w balona, czy...

może sprowokować, to jest wszystko z dobrej woli.

Ta prostota jest właśnie po to, byśmy się może pomyśleli, czy na przykład nasze standardy tego, co jest sztuką, a co nie, to są nasze standardy, czy może na przykład nabyliśmy je w szkole, czy może mamy jakieś wyobrażenie.

Jakby doceniać można wszystko.

Chociaż no właśnie, jak to w sztuce, ta prowokacja może być na miejscu i zobaczymy jaki będzie miała skutek właśnie z drugiej strony, prawda?

No tutaj raczej prowokacji państwo nie znajdą politycznej.

Może być prowokacja taka, że ktoś po prostu jak myśli o wystawie indywidualnej, to myśli o obrazach, o rysunkach.

Chcę się podzielić moją pasją, moją perspektywą, moim jakimś takim umiłowaniem po prostu do tej sztuki XX wieku.

Ja zapraszam, ja bardzo lubię oprowadzać, bardzo lubię gadać o moich rzeczach.

Zawsze się staram na wernisażach z każdym porozmawiać, więc Państwo się dowiedzą wszystkiego, co będą chcieli się dowiedzieć, będę opowiadał o każdej pracy, nawet o każdej skrzyni opowiem, jak będzie jakaś potrzeba, więc zapraszam 1 lutego o 12 do Muzeum w Kłoszalinie.