Mentionsy

To jest bardzo ważne, żeby ktoś Was zmienił, ponieważ wówczas macie więcej siły i robicie to tak dobrze, jak tylko potraficie.

Jesteście po prostu wydajne.

Monika Garncarz, wicedyrektor w Szkole Podstawowej nr 10 w Szczecinie.

Realizujemy projekt NARED, polegający na tym, że uczniowie klas siódmych nabywają podstawowych umiejętności w zakresie pierwszej pomocy.

O tyle projekt jest ciekawy, że zakłada działanie w kwestii udzielania tej pierwszej pomocy, biorąc pod uwagę również bliskość granicy z Niemcami.

W dniu dzisiejszym odbyła się taka godzinna projekcja, czyli ta część teoretyczna, w której uczniowie mieli okazję poznać te pierwsze podstawowe kwestie odnoszące się do udzielania pierwszej pomocy.

No a teraz, jak widać, bardziej widać niż słychać, biorą udział w tej części praktycznej.

Będziemy ćwiczyli razem z użyciem defibrylatora automatycznego w parach.

Zapraszamy już na studia ratownicze.

No, reanimujemy człowieka.

Trudne, łatwe?

Były wcześniej ćwiczenia?

Czyli pan pokazał, a wy się nauczyłyście i robicie.

Podchodzimy do poszkodowanego.

Sprawdzam drożność dróg oddechowych.

Liczę do 10 w głowie.

Wezwij pomoc.

No, sprawdzałem oddechy, czy jakby, czy oddycha i uciskaliśmy klatkę.

Fajne takie doświadczenie.

A jakby było tak naprawdę?

Nie, no ale postarabym się uratować życie.

Zrobiłbym chyba to samo, co teraz robiliśmy, no dzisiaj, na tych ćwiczeniach.

No i w sumie tylko, no tak by było.

Warto taką wiedzę mieć?

No dobrze umieć takie coś, bo można uratować życie człowiekowi.

Pierwszy raz czegoś takiego się nauczyłeś?

Pierwszy raz tak.

Serdecznie polecam, bo może tylko musiał ratować kiedyś życie.

Że można złamać komuś żebro, ale nasz pan instruktor powiedział, że mimo to jeśli komuś złamy żebro, nie spowoduje to żadnych obrażeń wewnętrznych, czyli tam nie przebije serca, nie przebije płuca.

Jakoś to inspiruje Ciebie do tego, żeby pomyśleć o tym, może będę ratownikiem albo lekarzem?

Ciężko mi powiedzieć, bo jeszcze dużo czasu mam, jestem dopiero w siódmej klasie, ale jest to jednak jakiś taki początek do tego zawodu.

Grzegorz Czajkowski, jestem lekarzem ratunkowym, ale też jestem kierownikiem tu strony polskiej programu NARED, polsko-niemieckiego programu, gdzie we współpracy z Medycznym Uniwersytetem w Grajswaldzie i Pomorskim Uniwersytetem Medycznym uczymy dzieci rejestracji krążeniowo-oddechowej.

Pojętni są uczniowie.

Przywaga jest po naszej stronie.

Jak coś pierwszy raz robią, to są bardzo zainteresowani, bardzo chcą to robić.

Mamy tutaj instruktorów, którzy uczą studentów od wielu lat rejestracji krążeniowo-oddechowej i potrafią to zrobić, dlatego dzieciaki też są zachwycone.

Nie zawsze stać szkołę, w zasadzie nigdy nie stać szkoły na to, żeby zakupiła dużo sprzętów, zapłaciła instruktorom, którzy mogliby uczyć dzieci, a nauczyciele przeładowani też są programowo, więc my to bierzemy na siebie jako instruktorzy.

Dzięki temu, że zakupiliśmy nowy sprzęt, dzieci mogą uczyć się na manekinach do uciskania klatki piersiowej do BLS-u.

Każde dziecko ma jednego manekina, jeden komplet jak gdyby, więc nie ma tutaj walki o miejsce przy manekinie.

Każdy może spróbować jak uciskać, jak wygląda ta reanimacja.

Dzięki temu zapamiętają w ogóle jak należy robić i przede wszystkim w dzieciach nie ma takiego strachu przed udzielaniem pierwszej pomocy.

Pytają się oczywiście czy można krzywdę zrobić, ale my ich uczymy, że największą krzywdę zrobią wtedy, kiedy nie podejmą resuscytacji, kiedy nie udzielą pomocy, bo wtedy człowiek może umrzeć.

Jakieś wnioski już są z tego spotkania?

Udaje nam się opanowywać niesfornych uczniów.

Wszyscy chcą ćwiczyć dalej.

Myśli pan, że ktoś z nich kiedyś zostanie lekarzem albo ratownikiem?

Nie mam jeszcze tutaj potwierdzenia od tych, natomiast z pierwszej klasy już są chętni.

Na ratownika?

Na ratownika albo na lekarza.

Była tu przypadkowo jedna klasa i już chcieli się zapisywać na studia.

Włączymy defibrylator i słuchamy poleceń defibrylatora.

Wyjmij uranie z chleba po piersiowej pacjentka.