Mentionsy

Było gorące lato 1977 roku, kiedy Bob Murray i Liz Kretsch Perry zachęceni komercyjnym sukcesem coveru juniora Marvina Jamajczyka, Police and Tips w wykonaniu białej punk rockowej grupy The Clash.

From Genesis to Revelation The next generation, hear me And all the crowd come in, day by day

Śpiewał o The Clash, The Dumped, The Jam czy The Wailers w swoim zespole.

Nie wspomniał jednak o The Slits, czyli żeńskiej grupie pionierskiej w punk roku, która zawiązała się w roku 1970.

Same dziewczyny tworzyły skład The Slits i tak też było również po reaktywacji tej właśnie formacji już w XXI wieku.

Wtedy w połowie lat 70. szeregi The Slits tworzyła Palmo Leaf, czyli Paloma Romero.

Piętnaście lat temu w październiku niestety musieliśmy pożegnać się z nią, no ale została świetna muzyka, nie tylko solowa, ale też te dokonania pod szyldem The Slits, których

Tak zaczął się debiut dziewczyn z The Slits.

Niestety dziewczyny z The Slits przynajmniej w Polsce szczególnej popularności nigdy nie zdobyły.

Tą grupą jest oczywiście The Police, która spotkała się z ogromną popularnością.

Ja mogąc na przykład puścić teraz Walking on the Moon, dubowy, fajny utwór, wziąłem na warsztat nagranie chyba trochę mniej znane, z bardzo znanej płyty.

The Bed's Too Big Without You, The Police.

Trzeba przyznać, że cała trójka z The Police dobrze odnalazła się w tej konwencji, bo Sting, który przecież nie tylko śpiewa, ale gra na basie, odrobił lekcję z jamańszczyzny, no ale prym wjedzie tu Stuart Copeland fantastyczny, przede wszystkim perkusista grupy The Police.

Czas na prawdziwy punk rockowy zespół, czyli formację The Rats, która powstała w Londynie w roku 1977.

wiele lat później przerobionym przez formację Zion Train, no ale na tym krążku, The Crack, znalazł się również ten oto korzenny kawałek.

Działo Fighting, fighting Działo Too close, frightening The air was thick with the smell of oppression The militant joined the angry procession The tension tight with the strain of repression Young blood boiling hot with aggression Działo Fighting, fighting Działo Too close, frightening Fighting, fighting Działo

A two clothes frightening A jawah A fight tank, fight tank A jawah A two clothes frightening A jawah Clarence Baker

No troublemaker Said the truncheon came down Knocked him to the ground See the blood on the streets that day The blood and the madness Said the blood on the streets that day Fighting, fighting Jawa Fighting, fighting Jawa

Ta formacja The Rats, nie myjć ze szczurami, bo opisane przez U to po prostu wyżłobienia kolejny bruzdy na brytyjskiej scenie muzycznej.

No a ciekawostką jest to, że okładka debiutu The Rats, The Crack, ta oryginalna, że tak powiem, oryginalny obraz, który potem został zmultiplikowany i wydany na płycie, jest obecnie w posiadaniu niejakiego Henry'ego Rollinsa.

Raz DC Rhythm Collision, to myślę, że muzyka, którą będę przypominał za jakiś czas, no ale nie da się ukryć, że takimi protagonistami białego reggae byli i są do dziś The Clash.

The British Army is waiting out there Where he's sitting on his tongue

Muzycy The Clash tak bardzo zasmakowali w reggae, że nawet w pewnym momencie zaczęli mieć pewne oczekiwania wobec jamańskich artystów grających tę muzykę.

Trying to live my life in peace Two young men call me not dead brother Trying to make me feel ashamed I love my job

A my wracamy za ocean z powrotem do Wielkiej Brytanii, gdzie w latach 70. grali The Clash, a ich występy w pewnym momencie poprzedzały DJ-skie sety Mike'iego Dredda, wokalisty, producenta późniejszego płyt The Clash, a konkretnie sandynisty.

Prym Wiedli The Beat, bo wydaje mi się, że oni byli najbliżej tego ideału, gdzie nie słychać ani punk'a, ani reggae, a jednak te dwa strumienie płyną doskonale wymieszane razem.

Takie zespoły jak The Beat, The Specials czy The Selector, których mogliśmy obserwować w lipcu w Ostródzie podczas festiwalu, to były grupy, które również realizowały ideę czarno-białej szachownicy na gruncie czysto ludzkim składów zespołów, które były rasowo wymieszane i to też było pionierskim w tamtym...