Mentionsy

Mamy 3 minuty po godzinie 20, jest poniedziałek.

Ja sam się przyznam, że dzisiaj w godzinach porannych parę razy na chodniku zatańczyłem i co ciekawe, ta pierwsza godzina muzycznie poniekąd również będzie do tańca.

Zupełnie przypadkowo gdzieś padłem na pomysł, żeby w naszych dzisiejszych dwóch godzinach połączyć skrajnie dwa odległe światy, bo jeżeli ktoś wnikliwie przeczytał zapowiedź dzisiejszego programu, wie, że będę dosyć hermetyczną elektronikę.

W pierwszej godzinie próbował połączyć z płynnym takim przejściem aż do końca audycji z brzmieniami, które gdzieś oscylują w okolicach postrokowych, że głównym nawet.

Ale to nie oznacza, że będą skrajne miszmasze, bo ta pierwsza godzina to jest też wynik tego, co ostatnimi czasy mi po prostu przygrywało.

No i oczywiście znamy wszystkie płyty jak Luxury Problems, Faith in Strangers, ale wydaje mi się, że warto również przypomnieć początki tegoż dżentelmena Merciless.

Wydane oczywiście w Modern Love i jeżeli chodzi o przeskakiwanie artystów związanych z muzyką elektroniczną do innych labeli, to muszę się przyznać, że pan Stott w swojej twórczości ma takie dwie stałe.

Stott m.in.

No właśnie, po godzinach tworzy takie cuda.

brzmienia żywcem wyjęte z jego świeższych albumów, do których oczywiście pasjami będziemy wracać, bo wspomniano już wcześniej Luxury Problems i Faith in Strangers.

Ta taka muzyka z windy, ale również warto mieć na względzie to, co

Nonensentia i Interjection.

Paranoiczne i takie rozedrgane brzmienie japońskiego, tokijskiego techno zaprezentował przed momentem Ken Ishii, czyli legenda tej sceny i brzmieniowe podwaliny Sublime Records.

Nieodkryty grunt i o ile parę lat temu był swego rodzaju szał i bum na zapomniany japoński ambient, który też objawia się w ostatnich latach w formie remasterów, kompilacji, wszelkiego rodzaju wydawnictw, które za sprawą innych artystów pomagają nam odkopać te brzmienia, to również nie można zapominać o takich artystach jak Ken Ishii właśnie.

I nagrywający tak niesamowitą ilość muzyki, long play'e, epki, single'e, remix'y, że być może to nie jest jeszcze ukryte konto Apex Twina.

To fragment króciutkiej, osiemnastominutowej epki o dosyć uroczo brzmiącym tytule Ruru.

Ulsmaninu, tak nazywa się ta płyta, taki tytuł nosi jeszcze jej fragment, zanim powoli będziemy skłaniać się w stronę nieco bardziej post-rockowej i klimatycznej muzyki.

Co ciekawe, na tym wydawnictwie pojawiają się elementy, których wcześniej nie dostrzegałem, jeżeli chodzi o brzmienie tegoż właśnie projektu Bow i House w stylu takich artystów jak DJ Sprinkles się pojawia, czy chociażby brzmienia no, spod znaku French Touch, czego no, dosyć rzadko doświadczamy w mizofonii, więc polecam ten właśnie krążek, moi drodzy.

Ale zbliżamy się nieubłaganie do godziny 21 i zamknięcia tej pierwszej mizofonicznej godziny.

I pozwolę sobie już wprowadzić nieco bardziej stonowany, smętny, istnujący się klimat, który obiecałem na drugą godzinę.

Bo właśnie na Instagramie trafiłem na ten właśnie krążek.

I wydaje mi się, że to jest również krążek, który już teraz powinien po prostu wypełnić wasze głośniki, bo muzycznie broni się najlepiej sam Nocturne i Lament Recore przed wami.

I za nami sygnał, który obwieścił przekroczenie granicy godziny 21.00.

Zatem zamknęliśmy pierwszą część, pierwszą godzinę Mizofonii i tym samym rozpoczynamy drugą i ostatnią.

Dwugodzinna dawka brzmień dobrych, nocnych i klimatycznych.

Przy mikrofonie wciąż wasz radiowy duch, a skoro minęła 21 to czas na... Nocna klasyka w Mizofonii

I wydaje mi się, że przede wszystkim bardzo banalny wybór, ale idealnie odzwierciedlający to, co chciałem przekazać w tej drugiej godzinie.

czyli oczywiście formacja Pink Floyd.

Przeglądając ostatnimi czasy czeluście internetu, natrafiłem na bardzo kontrowersyjny i obrazoburczy ranking, mówiący o tym wszem i wobec, jakoby medal miał być najlepszą płytą Pink Floyd ever.

Metal w kontekście w ogóle dyskografii Pink Floydów to jest płyta jednego utworu.

Jeżeli zna się medal w takim wymiarze świadomego słuchania, to jednak mimo wszystko czeka się na finał tej płyty.

Grupa Pink Floyd, nocna klasyka w mizofonii z płyty medal.

Ciężko cokolwiek powiedzieć po pięknym i majestatycznym ponad 20-minutowym finale płyty Metal.

Oczywiście grupa Pink Floyd w nocnej klasyce w mizofonii.

No i ta postująca druga godzina musi w końcu nabrać się na sile, chociaż teraz nowość.

Tortoise, czyli kultowa post-rockowa grupa, chociaż w zasadzie post-everything, tak się nawet chyba osobiście panowie określają.

W zeszłym, minionym już 2025 roku wrócili po dziewięcioletniej przerwie z ósmym longplayem zatytułowanym Touch.

określić, pomieszanie z poplątaniem, dokładnie jak na tym albumie i postanowiłem, że to właśnie on będzie rdzeniem tej drugiej godziny, mimo, że być może rozczaruje kilka osób, które gdy usłyszały postrok, pomyślały być może, że pobawię się w jakiegoś mogłaja czy inne sigurros, ale...

Jeżeli szukasz albumu, który jest dźwiękowym odpowiednikiem mgły unoszącej się nad ciemnym lasem, to Dragging a Dead Deer Up a Dead Hill to jest płyta dla ciebie.

gdzieś szukając informacji na temat tego krążka, spotkałem się z taką tezą, że to tak naprawdę jeden długi utwór.

Nazywają się Lemon Days i popełnili, moi drodzy, w zeszłym, minionym już roku wydawnictwo Subtext, fragment tegoż właśnie już teraz.

I będę musiał zgłębić się nieco bardziej nagrania tej formacji, bo chociażby Peter Steele, znany z typu negative, mawiał, zresztą spółkując w tej opinii z Trentem Reznorem z Nine Inch Nails,

Język się plącze na koniec, nie wiem czemu, ale to być może wina fantastycznej muzyki po prostu.