Mentionsy

Jednym z najbardziej znanych zespołów był Country Joe and the Fish z Berkeley w stanie Kalifornia.

Love i Country Joe and the Fish.

I to już tutaj widać, że nawet taka klasyka jak Country Joe and the Fish...

A teraz również z Kalifornii zespół Spirit, czwarta ich płyta The Twelve Dreams of Dr. Sardonicus z 70 roku i już takie zupełnie czyste brzmienie psychodelii.

A hand me don't rest From who knows where To all tomorrow's party And where will she go What shall she do When midnight comes

And what costume shall the fulgur wear To our tomorrow's party On silks and keys of yesterday

What will she do?

Thursday's flags, then Monday comes around.

And what costume shall the poor girl wear?

Black and strong, hand me down, down Of rags and filth and costume I'm the one who sits and cries For all tomorrow's party

Tak właśnie w Nowym Jorku awangarda rockowa, czyli The Velvet Underground grali w 67 roku.

Z pierwszej płyty zespołu wydanej w 68 roku pod jednoimiennej płyty, bo pod taką samą nazwę zespół Steppenwolf, czyli Steppenwolf, utwór pod tytułem The Pusher.

You know I've seen a lot of people walking around with tombstones in their eyes But the poacher don't care if you live or if you die

The pusher.

I say the pusher.

The pusher man.

Oh, but the pusher is a monster.

The dealer for nickel ought to sell you lots of sweet dreams.

How about the pusher on your body It'll leave your mind to scream God damn On the pusher

Yellow ants dreaming Brown ants longing All those people longing to be free Who do?

All ants in God's garden, they can't get along.

Sad one lump of sugar that they won't leave each other alone.

How the bee takes his honey He sets the flower free But in God's garden only Man in the hands They won't set each other free

Just the last five days going down Last five days going down Just the last five days going down Good Lord, won't that girl hold on We gotta tell, don't cry, just stop

I the bell don't cry this time If you cry about a nickel, you'll die by the time She wouldn't cry, but the money won't mind I love the way you do I love the way you do, good lord, on this girl

And that thing gonna keep a-ringin' so soon On that good little port out on the road

W 70 roku wydał swoją pierwszą debiutancką płytę Vintage Violence i z tej płyty posłuchamy utworu pod tytułem Hello There.

John Cale, Hello There.

Hello There.

Someone took the tuba for a horny ride And the music sounded so much better Taking turns having fun when there's not enough sun It was midnight when the chorus came Then the piano collapsed in the heap on the grass They blamed it on a rock'n'roll song

Wreszcie, kiedy zespół The Stooges podpisał swoją pierwszą umowę na płytę, na wydanie płyty, John Cale wsparł ten zespół, bo zespół był mało, słabo przygotowany profesjonalnie.

Tak brzmieli The Stooges w 69 roku na swojej pierwszej płycie z Johnem Cale'em, który zresztą ich dosyć mocno wspierał.

Za chwilę będziemy słuchać jednego z takich zespołów, który, ale to jeszcze zdążymy sobie powiedzieć, najpierw zespół The Dictators.

My posłuchamy drugiej płyty z 77 roku z tytułu płyty Manifest Destiny i utwór pod tytułem Young Fast Scientific The Dictators.

The Dictators, jeden z zespołów, który grał w klubie CBGB, to był taki legendarny klub, niedaleko Wall Street Klub, który jest skrótem od nazwy Country Bluegrass Blues.

Grały tam zespoły punkowe, grał właśnie zespół The Dictators, grał zespół Blondie, grała Patti Smith.

I jednym ze stałych zespołów był też Ming The Will, którego za chwilę będziemy słuchać.

Jeszcze o The Dictators muszę powiedzieć, że to był ten zespół, jeden z zespołów punkowych, które bardzo wyraźnie powiązały muzykę punk z pewnymi zachowaniami, nazwijmy to autodestrukcyjnymi, czy...

A wracając do zespołu Mingdeville.

Venus of Avenue D. Mingdeville.

So you're walking down the street Looking good enough She's my inspiration dressed in red She's spinning all my friends' heads Now on a rainy afternoon I ask you honey, you wanna ride my car?

I knew it couldn't be too soon I knew a love would go far Now in the back room the boys They're talking about to say yeah Now in the back room the boys They're talking about to say yeah

There she goes, there she goes In her high heeled shoes

I knew it couldn't be too soon I knew her love could go far I see her walking down the street She looking good enough She my inspiration, Justin Redd

Ming DeVille.

Ale wokalista przyjął pseudonim Willie DeVille, a następnie przejął ten zespół w całości, to znaczy od trzeciej płyty zaczął już samodzielnie dobierać muzyków,

Na szybko z trzeciej płyty właśnie tej przełomowej Le Chat Bleu, nagranej w Paryżu, Ming de Ville i Slow Drain.

Yes I do, yes I do I've been so experienced and all He knows just what to do They say you must be tired of the street, my friend Here's a place for you to rest And the price is never mentioned Until he gets your best

To bardzo ciekawy zespół Ming The Will.

Posłuchamy na zakończenie Love is the Fist z ich pierwszej płyty, a ja już dziękuję bardzo.

Love is the best!

Love is the best!

Love is the best!