Mentionsy

Tak naprawdę jestem bardzo zestresowana, ponieważ gościem tej jednej historii jest dziś wieloletni dziennikarz, znany głos radiowy, Krzysztof Skowroński.

Ponieważ ta jedna historia opowiada o człowieku, o jego doświadczeniu, o jego przemyśleniach i dziś będę w imieniu Państwa też radiosłuchaczy, jeśli Państwo mają ochotę, mogą Państwo do mnie pisać.

I kocham radio, to jest ósme coś.

Natomiast zastanawiałam się przed rozmową z nami, czy ty miałeś jakiś w głowie głos radiowy, zanim trafiłeś do radia?

Czy ty miałeś jakąś fascynację w ogóle radiem, zanim rozpocząłeś swoją krótką drogę radiową?

To był ten głos radiowy i to była ta audycja, którą najbardziej lubiłem, bo to była dowcipna audycja.

Rozpoczęli tworzenie nowego radia, ale to była radiogazeta?

Ktoś będzie siedział w radiu i czytał gazety, że to jest kompletny nonsense, ale dzięki temu, że to było Radio Gazeta,

No ale i tak się zaczęła ta przygoda, o której nie myślałem, że jest przygodą, o której będę opowiadał 35 lat później, że mój czas w radiu się zaczął i do tej pory się nie skończył, a w tym czasie radiowym było 10 lat Radia Z i już 17 lat Radia Wnet, a jeszcze po drodze były ze 3 albo 4 lata w Trójce,

Większość tej zawodowej kariery spędziłem z mikrofonem i z wielką radością z tym, że na samym początku właściwie to tak, po pierwsze się jąkałem, po drugie miałem wielką tremę jak zaczęło, jak uruchomiło się radio.

Musiałem pisać wiadomości i czytać, ale jedna rzecz mnie uratowała, mianowicie to nie było zawodowe radio, to było radio wolnych ludzi, była jedna maszyna do pisania bez literki S, wszyscy sobie wyrywali tą maszynę i można było zrobić dowolne rzeczy, więc można było w trakcie wiadomości napisać wierszyk, przeczytać ten wierszyk i nikt tym się specjalnie nie przejmował, ale to jakoś wpadło w ucho Januszowi Weissowi, a potem już Andrzejowi Wojciechowskiemu, który uznał, że

Jak się potoczyło, stałem się radiowcem.

Nie wiem, czy była tak opowiedziana, natomiast Radio Z było wyjątkowym radiom, bo to było radio młodych ludzi.

Ja słuchałam Radia Zet kompletnie z innej perspektywy niż twórcy, bo byli to starsi ludzie, zdecydowanie starsi ode mnie, ale to było radio po pierwsze.

Teraz nie pamiętam, jaki to był kraj w Afryce, który złożył protest oficjalny, dlatego, że Radio Z w czasie wakacji emitował sygnał odstraszający komary.

Już pamiętam, że w Nigerii albo gdzieś była plaga komarów i tam jedna z gazet opublikowała taki tekst, że w Polsce radio emituje... To było Wybrzeże Kości Słoniowe i to był jeden z takich pomysłów Andrzeja Wojciechowskiego, który lubił takie rozmaite eksperymenty, w ogóle lubił eksperymentować.

To było okropne, dlatego że to miało być niesłyszalne dla ucha, to było słyszalne dla ucha i radio grało, a z tyłu było...

Tak, tak, takie czasy bywały, ale Radio Z to była, to była wielka, wielkie, wielki taki, wielki projekt medialny, nie wiem jak nazwać, brakuje mi słów, z wrażenia.

Ale Radio Wnet jest lepsze.

Teraz inaczej zupełnie patrzę na ten skład osobowy i na to, co działo się w Radio Zeta, ale to był wtedy ten spór poważny, polityczny, falandyzacja prawa, potem wybory prezydenckie.

To nam się czasami w Radio Wnet udawało, ale to jest... Małgosi Kleszcz się to udaje w tej chwili.

Wiemy, co to jest siedem bram Jerozolimy, w jaki sposób to się przedstawia, ile tam jest dźwięku, ile tam jest radości radiowej.

To jest taki tort radiowy, jeśli chodzi o dźwięki.

W życiu radiowca najważniejsze jest, żeby ten mikrofon był dokładnie w tym miejscu, w którym się dzieje.

Pierwszy raz nie uznałem mojej własnej nominacji, bo zostałem zastępcą redaktora naczelnego w Radio Z i nigdy nie wyegzekwowałem tego, chociaż poza wizytówkami, które miałem.