Mentionsy

Oczywiście myślę o tym, że cały czas za kołnierzem z tyłu głowy stoi mi Mickiewicz i obiecałem sobie i wielokrotnie mówiłem naszym drogim słuchaczom, że mam nadzieję nie zejść z tego świata dopóki nie zrobię tego, do czego

krytycznego wydania tego, co Mickiewicz przez blisko cztery lata robił, to znaczy wykładów w tak zwanych prelekcji paryskich czy wykładów w Collège de France, które prowadził od 20 grudnia 1840 do maja 1844 roku z różnym napięciem, z różną intensywnością, z przerwami i z wielkimi kłopotami.

Bo jak pamiętamy, o czym też wielokrotnie mówiłem w końcu, wszyscy porządni Polacy, już trzy słów podwójne biorę, porządni, w każdym razie znaczna grupa Polaków się od niego odwróciła i doszła do wniosku, że Mickiewicz wygratuje.

to widzenie Mickiewicza w całości, a widzenie Mickiewicza w całości, to widzenie polskiego romantyzmu, tak zwanego, bo to też niejasna sprawa, w całości, czyli widzenie tego, co polską kulturą się zowie najważniejsze i o co w XIX wieku.

Tak go Mickiewicz nazywał.

Wielki przyjaciel Mickiewicza.

Ale losy tych trzech młodych ludzi, tych trzech przyjaciół Mickiewicza były bardzo różne.

Mianowicie Daszkus, czyli Cyprian Daszkiewicz, mieszkał razem z Mickiewiczem, kiedy Mickiewicz mieszkał, pomieszkiwał w Moskwie, przyjeżdżał z Petersburga, wracał i wyjeżdżał.

Mickiewicz przez długi czas rozważał, czy by przypadkiem z Karoliną Jenisz się nie ożenić.

Ale pojedynka Adam Mickiewicz w Petersburgu, to był rok 1928, przed wyjazdem Mickiewicza z Rosji, Mickiewicz szukał kandydatki na żonę.

córkę gubernatora wojskowego Petersburga też wchodziła w zakres, zainteresowała Mickiewicza, no ale to już byłoby gorzej, bo tego już rodacy nie wybaczyli.

No więc dobrze, Karolina Jenisz wchodziła w rachunek, ale Mickiewicz miał również inne pomysły, inne plany.

Mickiewicz też na Sybir na szczęście wygnany został, tylko podbijał salony Moskwy i Petersburga.

Mickiewicz kazał Adam, kazał mu pilnować Karolinę.

rozkochała się na zabój w Mickiewiczu.

A ta wspaniała osoba, ta cudowna Karolina, która była wielką poetką rosyjską, znakomitą tłumaczką nie tylko wierszy Mickiewicza, jak ona przetłumaczyła Faresa na francuski i na niemiecki, to naprawdę jest arcyziem.

Bo ona żyła, umarła w 1893 roku, a więc przeżyła prawie cały XIX wiek i przeżyła Mickiewicza.

Ale ona kochała Mickiewicza do ostatniego tchnienia.

Bo Mickiewicz pisał w Drezni Dziadów część trzecią.

I ona śladami Mickiewicza i to Konstantynopola po jego śmierci pielgrzymowała.

Że nie wiedział co robić, bo Karolina oczywiście jego starania o odwzajemnioną miłość odrzuciła, bo kochała Mickiewicza.

A Mickiewicz grał jak to Mickiewicz.

Mickiewicz w końcu, jak wiadomo Rosję opuścił.

Daszkiewicz umarł, Mickiewicz się przeraził, jego nazwisko uwiecznił w dedykacji do trzeciej części dziadów.